Het Watersnoodpad
Wandelen in het spoor van de Watersnoodramp

Op 12 januari 2014 heb ik etappe 6 gewandeld.
Hieronder de track van de gelopen etappe, klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken.
Klik op "groter formaat" om het plaatje groot in beeld te krijgen.

Etappe 6 14,6 km Brouwershaven Scharendijke

groter formaat

Zondag 12 januari beloofde een mooie zonnige dag te worden en leek me dus uitermate geschikt om de 6e etappe van het Watersnoodpad te gaan lopen. De reguliere bus vanuit Scharendijke naar Brouwershaven rijdt op zondag slechts om de 2 uur, dus het was meer dan eens zaak om op tijd bij de bushalte te zijn. Gelukkig bevindt Scharendijke zich vlakbij de Brouwersdam, dus de autorit van vandaag duurt maar 40 minuutjes.

En omdat de afstand van vandaag maar ca. 15 km is, kan ik zowaar een beetje uitslapen, om dan rond half tien van huis te vertrekken om in Scharendijke de bus van 10:26 te halen. De rit ging vlot en ruim op tijd was ik in Scharendijke, waar ik vlakbij de bushalte een mooie parkeerplaats vond. Naast mij stond een auto met twee mensen erin, die daar zomaar zaten te zitten.

Toen ik echter uitstapte om naar de bushalte te lopen, kwamen zij ook uit de auto en trokken schoenen aan en toverden Nordic Walking stokken tevoorschijn. Ik zei goedemorgen en vroeg of ze ook aan de wandel gingen en we waren allemaal blij verrast toen we begrepen dat we hetzelfde plan voor vandaag hadden: etappe 6 van het Watersnoodpad lopen!

Het was voor zowel hun als voor mij de eerste keer wat we medewandelaars op het pad tegenkwamen en gezellig kletsend liepen we met z'n drieën naar de bushalte. Onderweg daarnaartoe werden we getrakteerd op een prachtig schouwspel in de lucht bij de sluierbewolking: en soort halo, of bijzon, ik weet niet wat het precies was, maar het zag er schitterend uit! Gauw de camera tevoorschijn gehaald dus.

Mooi op tijd arriveerde de bus en dat bleek weer een klein buurtbusje te zijn. De scanner voor de OV-chipkaart deed het niet en zo mochten we alle drie gratis mee. Meevallertje dus! Samen met een meisje uit de buurt hobbelden we over de Zeeuwse wegen en kwamen door een gehuchtje met de prachtige naam Looperskapelle. Helaas lag het niet aan de route van deze dag, dus deze heb ik (nog) niet aan m'n plaatsnaambordenverzameling toe kunnen voegen.

In Brouwershaven aangekomen wensten we elkaar een gezellige wandeldag, waarna m'n medewandelaars de route bij de bushalte oppikten en ik naar het centrum liep, omdat ik daar vorige keer geëindigd was. En ja hoor, daar stond het bekende standbeeld van Jacob Cats weer! Ik markeerde het startpunt op m'n GPS en begon aan etappe nummer 6.

Langs de haven, waar net een kerk uitging en het dus erg druk was met kerkgangers kwam ik aan het eind bij het Tonnenmagazijn, waar op de muur de hoogte van de waterstand was aangegeven. Niet alleen van de rampnacht maar ook een streep van de waterhoogte bij de vloed van 23 december 1894. Die was toch wel een stuk lager!

Hierna komt een stukje door het centrum van Brouwershaven, waar ik een straatje en een molen herken van een eerdere tocht die ik hier vanuit Zonnemaire heb gelopen. Wat me toen helemaal niet is opgevallen, maar waar je nu door de routebeschrijving op attent wordt gemaakt is dat de huizen hier hele hoge stoepen hebben. Zo kon je bij hoog water toch je huis in komen zonder dat het water naar binnen golfde.

Na een laatste terugblik op de haven kom ik weer bij de Grevelingen en volg deze een heel stuk richting Den Osse. Gelukkig geen graspad deze keer, maar een mooi verhard fietspad. Ik kom langs een aanlegplek waar twee mooie kleurig geverfde schepen liggen en even later passeer ik een oud peilhuisje. Daar daal ik de dijk even af om in alle rust van het uitzicht te genieten als ik een steen zie liggen die daar wel heel erg opvallend z'n best doet om niet op te vallen. M'n cachersinstinct ontwaakt en ja hoor, volkomen onverwachts kan ik een cache loggen!

Na ongeveer 4 km kom ik langs een strandtent en daar zie ik het uitnodigende bordje "open"! Nou, rusten hoef ik na 4 km nog niet, maar ik heb inmiddels wel erge trek in een bakkie koffie gekregen, dus ik neem het er maar even van. Heerlijke koffie! Ik denk trouwens dat m'n medewandelaars me hier gepasseerd zijn, want ik heb ze de hele dag niet meer gezien en toen ik bij de auto terugkwam waren zij al weg.

Dan gaat het weer verder, langs de Grevelingen met uitzicht op het knalblauwe water met witte zeilen erop. Het is immers een schitterende dag, dus er wordt volop gezeild. Nadat ik het haventje van Den Osse ben gepasseerd, loopt de route een stukje hoog op een dijk vlak langs een muraltmuurtje. Beetje een eng stukje, want het "pad" loopt erg schuin en het talud van de dijk is erg steil…

Maar dan kom ik bij de trap waar ik naar beneden mag. Aan de waterkant zie ik echter dat je daar helemaal af kunt dalen naar een vlonder en dat wil ik even gaan bekijken natuurlijk. Eerst een trap af en dan helemaal over een lange schuine vlonder naar beneden. Gelukkig is de vlonder afgezet met anti-slip treden, zodat het niet glad is.

Aan het eind van de vlonder kan ik een mooie foto maken met alleen maar water en zeilschepen erop en ik verwonder me erover dat het water hier zo helder is. Ik kijk met gemak tot op de bodem. Als ik terugloop naar de trap en de dijk overklim, zie ik aan de overkant een parkeerplaats, waar veel mensen bezig zijn met duikspullen. Dat kan ik me dus best indenken, dat het hier mooi duiken is in zulk helder water!

Ik duik ook, maar dan niet het water, maar m'n geliefde polders in. De Grevelingen laat ik achter me en ik ga meer het land in. Een eindeloze, kale asfaltweg met hier en daar een boom, die met z'n kale takken prachtig afsteekt tegen de blauwe lucht. Mooi om fotootjes te maken in tegenlicht, met de zon verscholen achter de stam.

Zo te zien op het kaartje moet ik straks een kilometerslang fietspad langs een watertje gaan volgen en inderdaad kom ik vrij snel bij een kruising waar een groot bord dit fietspad aankondigt. Het is werkelijk een prachtig pad, waarbij ik het een beetje jammer vind dat ik tegen de zon in loop. Fotootjes maken moet maar achterom, dan krijg je een beter beeld van het blauwe water en het lege land eromheen.

Na een tijdje kom ik bij een picknickbank en omdat ik een beetje trek heb gekregen las ik hier even een bankjesrust in. Het weer is er mooi genoeg voor, het is toch niet te geloven dat je op 12 januari in zo'n onbeschutte omgeving kan gaan zitten picknicken? Ik ben niet de enige die op pad is, ik ontmoet een paar wandelaars, een hardloper en verscheidene fietsers.

Nadat ik een paar crackertjes heb gegeten ga ik ook weer verder en volg het eindeloze fietspad. Heerlijk, het kan mij niet lang genoeg zijn! Aan m'n linkerhand het water en rechts uitzicht over het platte Zeeuwse land, ik loop natuurlijk weer te genieten. De weilanden zitten vol met foeragerende vogels en hun gekwetter als ze opvliegen is prachtig om te horen. Ik snap werkelijk mensen niet die met muziek in hun oren lopen, de muziek van de natuur is 100 maal mooier!

Ik steek twee maal een weg over en kom op een punt waar je over de hele breedte van Schouwen-Duiveland kunt kijken. Links zie je dijk bij de Oosterschelde en rechts de dijk bij de Grevelingen. Het fietspad is trouwens niet geasfalteerd, maar bestaat uit een soort gruis, gemend met kapotte schelpen. Maar bij toeval vind ik twee hele slakkenhuisjes, die ik in m'n jaszak stop als souvenirtje.

Uiteindelijk komt er toch ook aan dit fietspad een eind en over een asfaltweg wandel ik richting een witte molen, die 't Hert heet zie ik in het boekje. Hoe dichter ik bij de molen kom hoe meer ik een déjà-vu gevoel krijg en ja hoor, hier heb ik ook eens een cache gezocht en gevonden!

Toen is me dat helemaal niet opgevallen, maar nu blijkt ook hier een plaatje op de muur te zitten dat de waterstand op 1 februari 1953 aangeeft. Poeh, dat zit weer hoog hoor, zelfs boven de deur! Ik herinner me een foto uit het boekje waarop een molen half onder water staat en realiseer me dat dat deze molen is. Moeilijk om je voor te stellen dat deze polder tot hoog boven m'n hoofd onder water heeft gestaan!

Dan ga ik op weg naar de tweede witte molen die een eindje verderop staat. Vlak voor deze molen kom ik langs een vliedberg, een kunstmatig opgehoogde plek in het landschap. Lang heeft men gedacht dat dit vluchtplaatsen bij hoog water waren, maar nu wordt meer gedacht dat ze onderdeel uitmaken van de bescherming van oude burchten, de zogenaamde mottekastelen.

Vlak daarna arriveer ik bij molen De Lelie en zie dat er een restaurantje bij zit. Ik hoop dat het open is, het zal fijn zijn om nog een bakkie te doen voor ik weer naar huis rijd. En ja hoor, ook hier heb ik mazzel, het is open en ik word luidkeels welkom geheten door de molenpoes.

Binnen neem ik een bakkie koffie en als ik zie dat ze ijs hebben kan ik de verleiding niet weerstaan en bestel een coupe vanille-ijs met slagroom. O, wat smaakt dat heerlijk, daar had ik nou echt trek in! Ik bewonder het gezellige molenwinkeltje en koop een sleutelhanger met houten molentje (met wieken die kunnen draaien!) voor aan m'n rugzak.

Direct na de molen wandel ik Scharendijke binnen en na door wat straatjes en langs een kerk gewandeld te zijn, bereik ik het eindpunt van etappe 6. Dat is niet bij de bushalte, maar ik heb toch snel de parkeerplaats met Kiaatje gevonden. Tevreden tuf ik weer huiswaarts, het is weer een geweldige dag geweest!

Klik op het plaatje om naar het foto-album te gaan

Vergeet mijn gastenboek niet!