Het Watersnoodpad
Wandelen in het spoor van de Watersnoodramp

Op 8 maart 2014 heb ik etappe 7 gewandeld.
Hieronder de track van de gelopen etappe, klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken.
Klik op "groter formaat" om het plaatje groot in beeld te krijgen.

Etappe 7 20,1 km Scharendijke Burgh-Haamstede

groter formaat

Er werd een weekend vol zon voorspeld, maar bij de georganiseerde tochten op zaterdag stond niet zo heel veel waar ik zin in had. Dus ben ik op pad gegaan voor de 7e etappe van het Watersnoodpad, van Scharendijke naar Burgh-Haamstede. Woensdag op de Landtong was het al heerlijk warm geweest en ik besloot ook vandaag geen legging onder m'n broek aan te doen en m'n zomerjasje aan te trekken.

Maar hoe verder ik Zeeland in reed, hoe mistiger het werd en eenmaal gearriveerd bij de bushalte in Burgh-Haamstede kon ik amper 50 meter ver kijken en stond ik te kleumen van de kou. Ik hield mezelf voor dat ik het van het lopen vast wel warm zou krijgen, maar begon me toch af te vragen of ik niet iets te optimistisch was geweestmet m'n zomerse kledij!

De bus kwam mooi op tijd en ook de aansluiting in Renesse ging vlot. De bus daar stond al klaar en "mijn" buschauffeur stopte haar bus er vlak voor, zodat hij niet zonder mij weg kon rijden. Service hoor! De halte in Scharendijke was een stuk buiten het dorp bij een camping en dat betekende een extra stukje lopen van zo'n dikke kilometer.

Dan ben ik weer bij het eindpunt van vorige keer en kijk eerst even of er ergens koffie is te krijgen. Helaas, er is nog niks open en dus begin ik gelijk aan de route. Eerst een hoge trap op en dan bovenop de dijk langs een muraltmuurtje en langs het water. Veel uitzicht heb ik niet door de mist, maar zo af en toe zie ik toch de zon achter de wolken, dus ik heb hoop!

De route gaat dwars door een koepeltje heen en dan via een zandpaadje naar een mooi strandje waar ik een paar prachtig mistige foto's kan maken. Dan ga ik via een paar tunneltjes onder de Brouwersdam door en aan de andere kant kom ik in een vreemd uitziend duinlandschap terecht. Vreemd omdat de duinen helemaal kaal zijn, met evenwijdige rijen rietaanplant en daardoorheen een kronkelende asfaltweg.

Terwijl de zon steeds meer z'n best doet om daar de wolken te breken, loop ik over de top van de duinenrij met uitzicht op de lager gelegen Rampweg. Deze weg is tijdens de ramp aangelegd om een over-land-verbinding met Zierikzee te bewerkstelligen. Hierover zijn veel materialen en manschappen vervoerd.

Ietsje verder mag ik een gigantische trap beklimmen en aan de andere kant kom ik op het strand terecht. Ik probeer het mulle zand te vermijden en wil langs de waterlijn gaan lopen, maar het zand daar is niet stevig, een soort drijfzand waar ik zowat tot m'n enkels in wegzak. Ietsje hogerop is een schelpenrij en daar loop ik wel lekker op.

Het stukje strand is niet zo lang, een kilometertje maar, en heb ik in het begin hiervan nog uitzicht op de mist, tijdens dit strandwandelingetje komt de zon helemaal tevoorschijn en als ik het strand weer af moet, is dit onder een wolkenloze blauwe hemel, heerlijk! Aan de andere kant van de duinenrij passeer ik een mooi vennetje en dan ga ik de weilanden in.

Na een tijdje kom ik bij Landgoed Moermond, daar ligt een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan 10 verzetsstrijders die hier in de oorlog om het leven zijn gebracht. Ik lees het gruwelijke verhaal en besluit het landgoed even op te lopen. In het Watersnoodpadboekje staat dat dit niet toegankelijk is, maar je mag er gewoon op.

Via een lange oprijlaan arriveer ik bij het landhuis zelf en ook hier mag je gewoon rondom lopen. Het ziet er leuk uit, met een imposante voordeur en leuke torentjes overal. Bij een meertje vlakbij staat een prachtig wandelbankje en daar las ik in het zonnetje een heerlijke bankjesrust in. Inmiddels is ook m'n twijfel over m'n zomerse kledij mèt de mist verdwenen!

Ik wandel weer terug naar de route en zie dat ik toch zo'n anderhalve kilometer extra heb gelopen door dit ommetje. Ik vermoed dat de totale afstand vandaag wel eens tegen de 20 kilometer aan kan lopen! Als ik weer op de route ben arriveer ik al snel in Renesse en daar is het in het centrum zo gezellig, dat ik voor de verleiding van een zonnig terrasje zwicht en heerlijk aan de koffie ga.

Renesse zelf ligt een paar meter boven NAP en is tijdens de rampnacht niet overspoeld. Wel zijn een paar lager gelegen huizen ondergelopen en is vanuit Renesse veel hulp geboden aan omliggende streken. Vlakbij waar ik koffie heb gedronken was in een hotel een noodziekenhuis ingericht. Nu zit daar "het Wapen van Zeeland" en ik maak een foto van het mooie wapen op de muur.

Vlakbij Renesse wandel ik rondom de Vroonplas, ontstaan uit een zandafgraving van de Ramp. Van de uitgehaalde grond zijn nieuwe dijken aangelegd. Nu is de Vroonplas een schitterend stukje natuur. Nadat ik de plas rondgelopen ben kom ik bij een straatje (nog steeds in Renesse) waar aan weerszijden geschenkwoningen uit Noorwegen staan.

Ik vervolg de route en nu komt er wel een heel erg mooi stuk! Een kilometerslang fietspad kronkelt door de Binnenduinen richting Burgh-Haamstede. Wat een prachtig natuurgebied, ik geniet volop. Op sommige plekken heb je helemaal niet het idee dat je in Zeeland loopt, maar lijkt het de Veluwe wel!

Enige nadeel is dat het wel erg nat is… Sommige paden staan helemaal onder water en waar fietsers er met opgetrokken voeten doorheen sjezen, probeer ik m'n weg eromheen te zoeken. Dat lukt wonderwel, behalve bij de laatste grote plas. Welke omweg ik ook probeer, ik kom iedere keer in moerassige grond terecht en uiteindelijk banjer ik maar gewoon door de plas heen!

Met natte voeten vervolg ik m'n pad en aan het eind van het fietspad kom ik bij het Gadrabos. Daar staat een mooie picknickbank en dat vind ik een prima plekje voor een bankjesrust. Met een leuk uitzicht op het compleet onder water staande bos geniet ik van het zonnetje en eet een paar crackertjes.

Ik loop nog een hele lus om Burgh-Haamstede heen, behoorlijk wat bos en ook een heel stuk door de duinen. Ik ben hier duidelijk in heel ander gebied dan de eerdere polders, waar de route doorheen ging! Uiteindelijk arriveer ik in Burgh-Haamstede, waar bij Slot Haamstede het eindpunt van deze etappe is.

Als beloning trakteer ik mezelf op een softijsje op wederom een terrasje in het zonnetje en daarna koop ik in een souvenirwinkel een ansichtkaart voor in m'n wandelboekje en daar hebben ze zowaar ook een stempel! Voldaan zoek ik Kiaatje weer op, etappe 7 was weer een prachtige wandeling!

Klik op het plaatje om naar het foto-album te gaan

Vergeet mijn gastenboek niet!