Het Watersnoodpad
Wandelen in het spoor van de Watersnoodramp

Op 30 oktober 2013 heb ik etappe 5 gewandeld.
Hieronder de track van de gelopen etappe, klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken.
Klik op "groter formaat" om het plaatje groot in beeld te krijgen.

Etappe 5 17,0 km Dreischor Brouwershaven

groter formaat

Zoals ik vorige keer al schreef ben ik er, nu de dagen korter worden, toe over gegaan om één etappe per keer te lopen. Heen- en terugreis plus iedere keer een busreis met overstap plus ca. 30 km lopen wordt me nu teveel op één dag, dan zou ik me echt moeten gaan haasten en daar heb ik op zulk soort paden als dit geen zin in.

Vandaag dus op pad voor etappe 5, van Dreischor naar Brouwershaven, zo'n 17 km. Die afstand betekent een lekker relaxed dagje, waarbij ik ook niet al te vroeg van huis hoef. Het is wel een wereldreis om van Brouwershaven per bus naar Dreischor te komen, eerst naar Zierikzee en dan naar Dreischor, ben bijna drie kwartier onderweg! Natuurlijk ben ik veel te vroeg door de speling die ik altijd neem en ik geniet van het zonnetje bij de bushalte.

De busreis op zich gaat wel vlot, alles rijdt op tijd en rond kwart over tien ben ik op het eindpunt van vorige keer en het beginpunt van vandaag, de bushalte bij Dreischor. Als ik op pad ga zie ik al gauw de molen die ik vorige keer steeds als eindpunt in zicht had. De weilanden voor de molen staan vol met enorme waterplassen en ik hoop dat de onverharde stukjes parcours van vandaag begaanbaar zullen zijn!

Maar het begin gaat gewoon over mooi asfalt. Ik geniet van het uitzicht over de polders en zie links een enorm donkere lucht aankomen! Aan de randen van de wolken zie ik de regen naar beneden komen, maar als ik de windrichting goed inschat, denk ik dat hij precies achter me langs trekt. En ja hoor, als ik op een gegeven moment achterom kijk zie ik de zon achter de zwarte wolken schuiven, prachtig gezicht!

Ietsje verderop is het uit met de asfaltpret en mag ik een heel stuk langs akkerranden lopen. Het paadje naar beneden om bij de akker te komen is helemaal kapot gereden door tractoren en dat betekent erg voorzichtig lopen om niet uit te glijden. Maar eenmaal op het graspad langs de akker gaat het prima, geen last van modder of plassen.

De akkers zijn in dit jaargetijde natuurlijk helemaal kaal, maar ik vind het toch een mooi gezicht, die zwarte velden. Zeker met die mooie blauwe lucht met witte wolken erboven! Ik maak een paar foto's van de zon die verstoppertje speelt achter de wolken en ongemerkt ben ik al aanbeland bij het eerste dorpje voor vandaag: Noordgouwe.

Ik heb inmiddels wel trek gekregen in een kopje koffie, maar ik vrees met grote vrezen dat er zo buiten het seizoen en midden in de week niks open zal zijn. Maar zie: ik ben het dorp nog niet binnen, of daar staat een grote herberg me een groen Heineken-uithangbord en met grote letters op de deur: OPEN!

Heerlijk, ik zoek een tafeltje uit en bestel een kopje koffie. Samen met een andere meneer ben ik de enige gast en de koffie staat dan ook binnen mum van tijd voor m'n neus. Ik geniet van het sfeertje in de oude herberg en zie een muurschildering waarop staat "Het Plaetsehuys". De waardin vertelt dat deze naam nog stamt uit vroeger eeuwen, toen er nog geen TomTom was *lol*. Toen was deze herberg een rustpunt op reisroutes, waar je ook informatie kon krijgen over hoe je nu het beste verder kon reizen.

In het Watersnoodpadboekje lees ik dat Noordgouwe door z'n hoge ligging weinig geleden heeft tijdens de watersnoodramp. Het dorp is droog gebleven, maar werd wel geconfronteerd met de ramp door de inwoners die vanuit polder Schouwen en de polder bij Dreischor naar Noordgouwe vluchtten. Veel van hen werden gehuisvest in de kerk.

Na de koffie ga ik Noordgouwe verder bekijken. Ook dit is weer een prachtig kringdorp, met een majestueuze kerk als middelpunt. De route volgens het boekje laat de ring links liggen, maar ik loop hem natuurlijk toch even rond. Even de oude huisjes bewonderen, gezellig sfeertje heeft zo'n oud dorpje toch altijd!

En dan gaat het de eindeloze zonnige polders weer in. Het is heerlijk weer, de zon schijnt volop en er zijn prachtige wolkenluchten. Ik zie een heel eenzaam huisje midden op het land liggen, wit met een rood dak en met die groene velden ervoor en een prachtige wolkenlucht erboven doop ik dit gelijk om tot m'n "droomhuisje". Wow, daar zou ik wel willen wonen!

Het parcours is op dit stuk overwegend verhard, maar vlak voordat ik het volgende dorp Zonnemaire bereik, gaat het een stukje over een graspad. Ook dit is goed begaanbaar en voert langs een terrein vol stacaravans en zomerhuisjes. Het zal hier zomers heel wat drukker zijn, nu kom ik alleen een hondenuitlaatster tegen.

Ook Zonnemaire is er tijdens de ramp redelijk goed afgekomen en omdat in Zonnemaire de Nobelprijswinnaar Pieter Zeeman is geboren, was er contact tussen Zonnemaire en Amsterdam. Uit dit contact is de adoptie van heel Schouwen-Duiveland door Amsterdam voortgekomen. Amsterdam heeft veel hulp geboden aan het getroffen eiland.

Ik bewonder de kerk en het daartegenover gelegen geboortehuis van Pieter Zeeman en ga dan op zoek naar een plaats waar ik koffie kan drinken. Helaas, alles is gesloten, maar op een klein pleintje is wel een terrasje waar ik even kan neerstrijken. Ik eet een crackertje, drink wat en stuur een berichtje op Facebook de wereld in, met een fotootje van twee mooie huizen die daar staan.

Een paar minuten later, als ik aanstalten maak om weer te vertrekken, komt er uit de woning naast de huizen die ik net op de foto heb gezet een vrouw lopen. Ik twijfel, zal ik brutaalweg even vragen of ik misschien even bij haar naar het toilet mag? Maar dan komt de vrouw toch wel heel gedecideerd op me af lopen en haar gezicht komt me toch wel heel erg bekend voor…

Blijk ik pal voor de deur te zitten van Monique, een wandelkennisje van Walkers4Walkers en Facebook! Ze had m'n foto gezien en dacht: "het zal toch niet waar zijn?" En ja, het was dus wel waar! We lachen er samen om en maken gezellig even een praatje. Ik mag even naar de wc, maar een aangeboden drankje sla ik af, tenslotte heb ik net al een tijdje gezeten en wil ik weer verder. Monique, als je dit leest: Ik vond het hartstikke leuk!

Ik kom nu een beetje op bekend terrein, een paar weken geleden heb ik hier een tochtje gelopen van de serie Eropuit in 't Groen. Langs een bekende molen en dan weer eindeloze polderwegen op. Een leuke onderbreking hiervan is een grindpad door een gehuchtje, genaamd Dijkhuisjes. En die staan hier ook!

En dan weet ik precies wat er komt: een lange, lange grasdijk naar Brouwershaven. Als ik de dijk op loop ligt daar de Grevelingen te schitteren in het zonlicht en de wind blaast hier pal in m'n gezicht. Dat wordt een paar kilometertjes afzien! Halverwege de dijk kom ik weer een paar hondenuitlaters tegen en maak even een praatje, kan ik weer even op adem komen!

Ten tijde van de ramp was de Grevelingen net als de Oosterschelde nog een geheel open zeearm. Het water werd daar zeer hoog opgestuwd, op de kop van Schouwen Duiveland werd de hoogste waterstand van heel Nederland tijdens de rampnacht gemeten. Overal braken de dijken en vooral de noord- en de oostkant van de Grevelingen werden zwaar getroffen.

Na de ramp is de Grevelingen door de Grevelingendam en de Brouwersdam afgesloten van zee en zo het grootste zoutwatermeer van West-Europa geworden. Met de bouw van de Brouwersdam verdween het getij in de Grevelingen.

In Brouwershaven aangekomen wandel ik door een parkbos, dat na de ramp is geschonken door de Gemeente Voorburg. Een steen met tekst in het park herinnert hier nog aan. Ook staat hier vlakbij een modelmolen, die ik met prachtig tegenlicht op de foto kan zetten.

Ook Brouwershaven is tijdens de rampnacht ondergelopen, de vloedplanken die de straten afsloten werden overspoeld en begaven het op vele plekken. Het water bruiste door het oude stadje heen en stroomde naar de dieper gelegen polders. Wonder boven wonder verloren hierbij slechts drie mensen, een vrouw en twee kinderen, het leven.

De route loopt een stukje door Brouwershaven heen, langs de imposante Sint Nicolaaskerk. Die schijnt ook van binnen heel mooi te zijn en ik was er graag een kijkje gaan nemen, maar er hangt een bordje dat de kerk wegens werkzaamheden gesloten is. Misschien volgende keer. En dan kom ik op de Markt bij het standbeeld van "Vader" Jacob Cats bij het eindpunt van vandaag.

Kiaatje staat een stukje verderop bij de bushalte en op weg daar naartoe raak ik nog in gesprek met een inwoner van Brouwershaven. Hij heeft een B&B, altijd handig om te weten en we wisselen visitekaartjes uit. Dan ben ik terug bij Kiaatje en maak nog even dankbaar gebruik van de dixi die daar staat.

Ik heb weer een heerlijke zonovergoten dag gehad, lekker relaxed, want ik heb heel lang over die 17 (18 in werkelijkheid) km gedaan, veel bekeken, lekker gerust en veel foto's gemaakt natuurlijk! De terugweg gaat ook vlot en zo ben ik aangekomen op de helft van het Watersnoodpad. De volgende etappe gaat naar Scharendijke, heb ik alweer veel zin in!

Klik op het plaatje om naar het foto-album te gaan

Vergeet mijn gastenboek niet!