Het Watersnoodpad
Wandelen in het spoor van de Watersnoodramp

Op 20 april 2013 heb ik de etappes 1 en 2 gewandeld.
Hieronder de tracks van de gelopen etappes, klik op de plaatjes om de route in Google Earth te bekijken.
Klik op "groter formaat" om de plaatjes groot in beeld te krijgen.

Etappe 1 6,9 km Zierikzee, busstation De Val Zierikzee, busstation SAS		Etappe 2 17,7 km Zierikzee, busstation Sas Nieuwerkerk
groter formaat		groter formaat

Voor het weekend van 20 en 21 april werd mooi, zonnig en fris weer voorspeld. Er zou niet meer zo'n heel erg harde wind staan, dus al met al leek het me een ideale dag om de eerste twee etappes van het Watersnoodpad te gaan lopen. De routes had ik weer ingetekend in MapSource en in m'n GPS geladen, de beschrijvingen waren uit het boekje gekopieerd en geprint, ik was er helemaal klaar voor!

Op 9292.nl had ik bekeken welke bussen ik moest hebben om van het eindpunt in Nieuwerkerk naar de start bij de Zeelandbrug te komen. Dat bleek allemaal heel vlot te kunnen, om ca. tien voor negen de bus naar Zierikzee Sas en daar na twee minuten overstappen op de bus naar De Val bij de Zeeland brug. Totale reistijd nog geen kwartier!

Koffie in de thermosmok meegenomen voor onderweg en, uiteraard met een beetje speling, rond half acht van huis vertrokken. Het was inderdaad prachtig weer en ik zat al in de auto te popelen om eropuit te trekken! Wel zag ik toen ik in Zeeland aankwam dat er wat wolken kwamen, maar die zagen er gelukkig heel vriendelijk uit.

Ik kon Kiaatje vlabij de bushalte parkeren en al wachtend op de bus raakte ik aan de praat met een meisje, dat me aanraadde om toch vooral de chauffeur van de tweede bus te vertellen dat ik er bij De Val uit wilde, "want daar stapt nooit iemand uit"! Goed, dat heb ik dus braaf gedaan en achteraf maar goed ook, want toen de bus stopte riep de chauffeur: "Mevrouw, dit is De Val, weet u het zeker?" Ik lag in een deuk natuurlijk en antwoordde dat ik het echt heusies héél zeker wist! Ik kan me de twijfel van de goede man voorstellen, want om negen uur 's morgens is het hier compleet uitgestorven. Het restaurant dat hier staat, gaat pas om tien uur open en voor de rest is het allemaal autoweg en fietspad!

Maar goed, ik was dus op het beginpunt gearriveerd en vond het leuk om de Zeelandbrug weer te zien, dat deed me denken aan dat bloedhete weekend dat ik Rondje Oosterschelde heb gelopen! Wat ik wel vreemd vond, was dat er nergens een beginpunt van het Watersnoodpad aangegeven staat! Ik had toch op z'n minst een bordje met wat informatie verwacht. Maar er was helemaal niks te vinden. Misschien is er binnen in het restaurant iets, maar zoals ik al zei, dat was nog niet open.

Ook markering zag ik nog niet en dus liep ik de eerste kilometer alleen op de routebeschrijving en m'n GPS. Wel jammer, ik vond het een beetje een domper dat ik geen mooie foto van "De Start" kon maken! Maar goed, ik heb (natuurlijk) een fotootje van de brug en het restaurant gemaakt, dan moeten die maar als startfoto fungeren.

Vlak voordat ik Zierikzee binnen ging, zag ik de eerste markering op de paal van een verkeersbord zitten en ook in Zierikzee zelf was er redelijk goed gemarkeerd. Zierikzee had ik al een keer bewonderd tijdens m'n rondje Oosterschelde, maar nu lette ik natuurlijk op heel andere dingen.

Zo zag ik de vloedplanken vlak voor je de ophaalbrug over gaat en het beeldje na de brug van de vrouw met opgeheven arm. Beproefd, maar niet gebroken, staat er op. Achter op het beeldje staat een klein kindje, dat symboliseert het geloof, iets kleins, dat steunt op iets groots. Even verderop loop ik het oude Havenkwartier in en hier zijn de vloedplanken zelf weg, maar de gleuven waar ze in hebben gehangen zijn er nog en op de straat is met blauwe tegels hun plaatsing aangegeven.

Ik kom op de oude Vismarkt en daar is met een tegel in een muur aangegeven hoe hoog het water heeft gestaan tijdens de rampnacht. En dat is werkelijk ongelooflijk hoog! Ik heb wel eerder van zulke tegels gezien, maar deze slaat alles, ook ik zou hier zonder twijfel verdronken zijn …

Vlakbij de haven kom ik langs het VVV en zie dat ze al open zijn. Mooi, dan kan ik even een stempeltje voor in m'n wandelboekje bietsen en wat souvenirs kopen. Het wordt een vingerhoedje met de Oosterscheldekering erop en een button van Zeeland om aan m'n rugzak te hangen.

Verder wandelend kom ik bij de Sint Lievens Monstertoren, ook wel de "Dikke Toren genoemd". Het was de bedoeling dat deze toren maar liefst 137 meter hoog zou worden, maar toen Zierikzee in de 16e eeuw in een economische neergang terecht kwam, stagneerde de bouw wegens geldgebrek op 56 meter. De kerk stond los van de toren en is in 1832 door brand verwoest, nu staat er een tempelachtige zaalkerk. Een mooie maar heel vreemde combinatie derhalve, kerk en toren! De toren is geopend en dus ga ik binnen even een kijkje nemen. Ik besluit om de toren niet te gaan beklimmen, hoewel de suppoost binnen vertelt dat je er een prachtig uitzicht hebt. Maar met m'n huidige conditie gaat me dat teveel tijd kosten vandaag.

En weer wandel ik verder, genieten van de ontelbare oude straatjes met dito geveltjes. De suppoost in de kerktoren vertelde dat deze oude huisjes bewaard zijn gebleven dankzij de eeuwenlange armoe in Zierikzee. Er was simpelweg geen geld om iets nieuws te bouwen! En dat is natuurlijk heel erg sneu voor al die mensen die in armoe hebben geleefd, maar het is toch wel mooi dat je nu nog zo'n blik in het verleden kunt werpen.

Als ik echt in het centrum ben aangekomen, heb ik er inmiddels 5 kilometer opzitten en wel trek in een bakkie. Een "winkelcafé", genaamd De Zeeuwse Hemel, ziet er erg uitnodigend uit en de koffie smaakt er heerlijk. Het is best een aparte gelegenheid, zo is er levende muziek (om half elf 's morgens!) en is er naast het koffiegedeelte een winkel in kaas, wijn en keukenspullen.

Na deze break loop ik verder langs het stadhuismuseum naar het Havenplein, waar vroeger de oude haven was. Ook hier smalle zijstraatjes, die vroeger met vloedplanken afgesloten konden worden. Het is wel jammer dat ze het plein helemaal aan het opknappen zijn, alles is afgesloten met hekken en er is veel bouwverkeer. Het zal best mooi worden, maar nu is het niet zo fraai voor de foto's.

Via een wat nieuwere wijk kom ik langs een paar oude Noorse geschenkwoningen en ik verwonder me erover dat dit best grote huizen zijn! In Ouwerkerk heb je ook van die geschenkwoningen, maar die zijn veel kleiner. Ik vind het wel lachen dat de mooiste woning van de drie uitgerekend huisnummer 17 heeft …

Dan gaat de route een klein stukje Zierikzee uit, langs het Kaaskenswater. Dit is ontstaan toen de dijken in 1575 opzettelijk werden doorgestoken ter bescherming tegen een aanval van de Spanjaarden. Geen natuurramp dus, maar een ramp veroorzaakt door mensenhanden! Aan de overkant van het water staat het Zweedse Rode Kruis Ziekenhuis, in 1957 gebouwd en gefinancierd middels een gift uit Zweden.

Nadat ik Zierikzee weer binnen ben gekomen, wandel ik over het kerkhof, waar een beetje verscholen een gedenkplaat staat voor de slachtoffers van de ramp. Je moet inderdaad weten dat die plaat er staat, anders zou je hem nooit vinden. Een ietsje verderop ben ik aangekomen bij busstation Sas en zit de eerste etappe erop. Ik heb er heel lang over gedaan, er was ook zoveel te zien en te fotograferen en de afstand was ook een beetje langer dan ik in het boekje stond, 9,1 km tegen 6,9 in het boekje. Ik zal wel overal teveel heen en weer gelopen hebben …

Enfin, ik sla de track van de eerste etappe op en wis de gegevens van de tripcomputer, zodat ik met frisse moed aan etappe twee kan beginnen. Nu ben ik de stad uit en trek heerlijk het wijde land in. Behalve asfaltpaden word ik ook af en toe over een zandweg gestuurd, het parcours is heel afwisselend. Via een dijk die tijdens de ramp aan beide zijden omgeven was door water bereik in het gehuchtje Capelle.

Hier gaat de route even heen en weer naar de begraafplaats waar een herdenkingsmonument staat. Capelle behoort tot de verhoudingsgewijs zwaarst getroffen woongemeenschappen door de Ramp. Tijdens de stormvloed braken op drie plaatsen de dijken van de polder Vierbannen door, zodat het water van drie kanten op Capelle afkwam. Mede door de slechte staat waarin de arbeiderswoninkjes verkeerden, stortten op twee na alle huizen in. 42 van de ruim 100 inwoners zijn in de rampnacht om het leven gekomen.

Ik ben hier eerder geweest en persoonlijk ben ik erg getroffen door het verhaal van het "Kindje van der Straten". Een baby'tje geboren in de rampnacht zelf, zo nieuw op de wereld dat niemand nog z'n naam kende, weggespoeld samen met z'n moeder en drie broertjes of zusjes. Waar vreugde had moeten zijn om een nieuw wereldburgertje, kwam slechts de dood … Ik probeer me de angst en de paniek van die avond voor te stellen en in gedachten breng ik een groet aan het kindje.

Na nog een paar fijne, lange polderwegen bereik ik het Krekengebied bij Ouwerkerk en ook hier volgt een heel stuk onverhard. De kreken zijn overgebleven als een zichtbare herinnering aan de ramp. Omdat de teelaarde bij de Ramp was weggespoeld, was de grond ongeschikt voor akkerbouw geworden en heeft men er bossen aangeplant. Samen met de kreken is zo een mooi natuurgebied ontstaan.

Ook ligt hier een caisson midden in het land. Beetje vreemd gezicht, maar het blijkt een caisson te zijn dat is gebruikt bij een poging om een dijkgat te dichten. De poging mislukte en de caissons dreven weg, waarbij deze ene hier is aangespoeld. Als ik even verder een mooi bankje bij een prachtig watertje zie staan, las ik even een bankjesrust in. Heerlijk in het zonnetje!

Na het krekengebied kom ik uit bij de Oosterschelde, bekend gebied, want ik ben nu vlak bij het Watersnoodmuseum, van waaruit ik een paar keer de Krekenwandeling heb gelopen. De route loopt over het fietspad langs de Oosterschelde en ik loop te genieten van het schouwspel van zon en water. Wel merk ik dat er toch behoorlijk wat wind staat, vanmorgen in de stad leek het wel mee te vallen, maar in het open land waait het flink. Gelukkig heb ik de wind op dit stuk in de rug!

Verderop op de dijk is de zogenaamde "museumglooiing", een tentoonstelling van allerlei soorten dijkbekleding door de eeuwen heen. Best leuk om te zien. Dan ga ik de dijk op en zie aan de andere kant het museum in de vier grote caissons liggen. Natuurlijk volg ik de route die achterlangs het museum loopt naar het monument, maar ik ga het museum nu niet in. Ik ben er tenslotte al een paar maal geweest. Wel loop ik even het winkeltje binnen voor een stempeltje in m'n wandelboekje.

Overigens zie ik nu voor het eerst dat op de tweede caisson een gedenkplaat is aangebracht. "In de worsteling om een snel herstel van de waterkeringen zijn de beste tradities van ons volk gehandhaafd. Troonrede 1953" staat erop. Alweer zo iets dat je echt moet weten, anders loop je er zó voorbij, het ligt behoorlijk ver van de weg af.

Via de Weg van de Buitenlandse Pers en weer een stukje krekengebied kom ik via een camping het dorp Ouwerkerk binnen. Ook hier staat op de begraafplaats een monument en natuurlijk ga ik dat even bekijken, een mooi beeld van twee handen. de ene hand is van een in de golven wegzinkend mens, de ander houdt nog vast aan het leven en vraagt om hulp en bescherming.

In het centrum van Ouwerkerk kom ik op De Ring en ook daar zit een steen in de muur om aan te geven hoe hoog het water stond in de rampnacht. Maar dat is hier toch lang zo hoog niet als in Zierikzee! Op De Ring zit een café en ik besluit om daar nog maar even een koffiestop te houden, even lekker zitten en een beetje contact met de buitenwereld via Facebook!

Ik verlaat Ouwerkerk via de Noorsestraat met de geschenkwoningen uit Noorwegen en omdat ik veel in Noorwegen ben geweest, komt de bouw me erg bekend voor! De route gaat weer een stuk door het krekengebied, onder andere over een schitterend bruggetje en daarna gaat het verder door de weilanden.

En wel letterlijk door de weilanden! Het wandelpad loopt over de akkerranden en kan ik het eerste stuk nog omzeilen door op het asfalt te blijven, iets verderop loopt de weg dood en moet ik alsnog de akker in. Ik heb de wind hier pal tegen en zo wordt het op het eind nog een heftig stukje! Wel heerlijk eenzaam en kaal hier, dat dan weer wel. Als ik aan het eind van een lange zandweg nog eens om kijk, blijkt die weg de Bloteweg te heten … Nou, bloot was ie wel!

Dan nog een stukje asfaltweg naar Nieuwerkerk en daar staat Kiaatje! Deze tweede etappe was beter aan de maat dan de eerste, 18,1 km in plaats van 17,7. Ook deze track sla ik op natuurlijk en dan kan ik BramBram weer instellen op "thuis, snelste route". En die blijkt anders te zijn dan ik vanmorgen heb gereden, leuk. twee maal dezelfde weg is ook saai. Het is een erg lange dag geweest, maar ik heb het een prima begin gevonden van dit Watersnoodpad!

Klik op het plaatje om naar het foto-album te gaan

Vergeet mijn gastenboek niet!