Rondje Marker Wadden
Wandelen op nieuw land

Klik op de plaatjes om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier en hier voor een gewone uitvergroting van de plaatjes

Een paar weken geleden zag ik het op Facebook voorbij komen: de eerste veerboot naar de Marker Wadden! Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord van die Marker Wadden, maar een rondje googelen leerde me dat dit het nieuwste stukje Nederland is: een eilandenrijkje opgespoten in het Markermeer. Eén van die eilanden is toegankelijk voor mensen, de overige eilandjes zijn bestemd als rust- en broedgebied voor vogels.

De Marker Wadden bleken al in 2018 officieel te zijn geopend, maar je kon er tot nu toe alleen komen met een eigen of een gehuurde boot. En nu ging er dus voor het eerst een veerboot naar die eilanden! Wel, iedereen die mij een beetje kent weet dat ik nogal eilandjesgek ben, dus ik ben direct op zoek gegaan waar kaartjes te koop waren. Dat was snel gevonden en het bleek dat de allereerste afvaart op de zaterdag voor Pasen zou plaatsvinden en ik heb maar direct voor die overtocht een ticket gekocht.

Op het eiland zou ook een excursie onder leiding van een gids plaatsvinden en dat leek me voor de eerste keer wel aardig, dus ook die rondleiding heb ik geboekt. En toen was het dus een paar weekjes wachten. Op de site stond ook dat er vlakbij geparkeerd kon worden op de parkeerterreinen van Bataviastad of in de VOC garage, maar dat is natuurlijk allemaal betaald parkeren. Via Google Maps ben ik zelf op zoek gegaan naar een gratis parkeerplaats in de buurt en vond die bij een school, ca. 2 km verderop.

En toen was het zover, het beloofde een stralend weekend te worden, dus ik kon het eigenlijk niet beter treffen! De boot zou om 11 uur vertrekken, dus ik hoefde dit keer ook niet voor dag en dauw weg. De reis ging vlot, de parkeerplaats was snel gevonden en al gauw arriveerde ik bij de haven en zag daar de veerboot De Zuiderzee al liggen. Ik mocht al aan boord en met een heerlijk kopje koffie met een plak cake installeerde ik me in het zonnetje buiten aan boord.

Ik vermaakte me met het bekijken van de inschepende passagiers en zag dat ook de media vandaag vertegenwoordigd waren. Er was een ploeg van SBS6 en er liep een fotograaf/verslaggever van het AD rond. De boot bleek helemaal volgeboekt te zijn, wat betekende dat er 200 passagiers waren. Best veel, maar uit ervaring weet ik dat zo'n groep snel uitwaaiert op een eiland. En toen werden de trossen losgegooid, de scheepshoorn toeterde drie maal en daar voeren we de haven uit!

We hadden mooi uitzicht op de houtribsluizen en het grote metalen beeld, dat in de volksmond De Poepende Man wordt genoemd, en heel snel al werden de eilanden zichtbaar. De stemming aan boord was opperbest, er waren veel vogelkijkers aan boord, met verrekijkers, statieven en joekels van telelenzen, maar ook gewoon mensen die net als ik een wandelingetje op nieuw land wilden maken. Wel heb ik vandaag ook mijn grote camera meegenomen, die heeft toch net wat meer bereik dan m'n kleine wandelcameraatje.

Zo langzamerhand werden de contouren van de haven van de Marker Wadden duidelijker en na bijna een uur voeren we tussen de twee havenhoofden door. En stond een groot bord met “Marker Wadden er op”, en daarnaast vijf vlaggenmasten, waaraan vier vlaggen wapperden, die van Flevoland, Natuurmonumenten, Rijkswaterstaat en nog een die ik vergeten ben…… Overal om me heen zag ik zandduinen zonder enige begroeiing erop, het leek wel of we zó de Sahara binnenvoeren!

En toen waren we bij de steiger en legden we aan. We werden welkom geheten door een aantal mensen van Natuurmonumenten en kregen een kaart van het eiland en de mededeling dat de excursie om 12.30 zou beginnen, bij het grote welkomstbord. Dat was duidelijk te zien, er is momenteel nog bijna geen bebouwing op het eiland, dus wàt er staat valt direct op. Omdat ik dus nog ruim een half uur de tijd heb, wandel ik op eigen gelegenheid een beetje rond en geniet van alles wat ik zie, wat geweldig is dit!

Bij het gebouwtje van Natuurmonumenten staan ook een paar toiletten, waar ik dankbaar even gebruik van maak, en dan ga ik me aanmelden voor de excursie. En dan blijkt toch wel weer dat ik daar echt niet het type voor ben! Ik kan met geen mogelijkheid het geduld opbrengen om stil te gaan staan luisteren terwijl ik popel van verlangen om de boel hier te gaan verkennen! We beginnen bij de leuk gevormde uitkijktoren “De Steltloper”, en terwijl de gids honderduit staat te vertellen, klim ik naar boven.

WOW, wat een geweldig uitzicht heb je vandaar! Het zijn drie behoorlijke trappen en enigszins buiten adem kom ik boven, maar het is alle inspanning dubbel en dwars waard. In één blik overzie je het hele nieuwe gebied en dat is zooooooo mooi! Wat een mazzel dat het vandaag zulk schitterend weer is, je kan kilometers ver weg kijken! Natuurlijk maakt m'n camera overuren en eigenlijk besluit ik hier al om de groep maar de groep te laten en gewoon op m'n eigen houtje verder te gaan.

Weer terug beneden kuier ik dus op m'n gemakje voor de groep uit, maar die hebben me nooit meer ingehaald, want een paar honderd meter verderop stonden ze weer stil en ben ik gewoon verder gewandeld. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad, wat heb ik lopen genieten zo in m'n eentje! De paden op het eiland bestaan voornamelijk uit gruis en zand, met op sommige dammetjes grote klinkers en op veel stukken zijn ook plankieren gelegd.

Langs de hele route die je kan wandelen staan vogelhutten, het zal hier inderdaad wel een paradijs voor vogelliefhebbers zijn! Ik wandel in de richting van lage duinen die ik in de verte zie staan en als ik daar eenmaal ben, blijkt er inderdaad een heel strand te zijn! Dat strand kan je een heel eind volgen, maar je kan niet aan de andere kant van de duinen terug, want daar is het afgesloten wegens het broedseizoen. Ik loop dus niet helemaal tot het eind, maar keer bij een rij palen om.

Heel in de verte zie ik de Steltloper staan, mooi baken, want het is over het hele eiland te zien. Fout lopen is dan ook uitgesloten, maar wel moeten we een beetje op de tijd letten, want om klokslag 15.30 vertrekt de boot weer, en, werd er vanmorgen verteld, als je die mist, dan moet je een week wachten tot er weer een boot vaart. Ik heb het hier zo geweldig naar m'n zin dat ik dat eigenlijk helemaal niet erg zou vinden. Maar ik ga braaf aan de terugweg beginnen, genietend van alle uitzichten!

Ook verderop is er nog een stuk afgesloten wegens het broedseizoen en ik neem me nu al voor om hier eind van de zomer, begin van de herfst nog een keer terug te komen, Leuk om te zien hoe het zich hier ontwikkelt en ook leuk om dan de gebieden die nu afgesloten zijn wel te kunnen bekijken. Het pad terug loopt pal langs het water en hele stukken loop ik op lange plankieren, man, man, man wat loop ik hier te genieten!

Ik loop in de richting van een leuke hoge houten brug, maar ook die blijkt afgesloten te zijn, dus zo langzamerhand kom ik weer in de buurt van de aanlegsteiger en de veerboot. Ik heb echter best nog wat tijd over en ik loop door een soortement woestijn naar één van de havenhoofden. Dat had ik al bij het binnenvaren gezien, dat daar een soort pad overheen loopt en ik hou er wel van om naar zo'n “Puntje Pier” te lopen.

Op het eind staat daar een bankje en daar geniet ik even van een crackertje en een frisdrankje uit m'n rugzak, want horeca is er nog niet op het eiland. Het is wel de bedoeling dat er een paar paviljoens komen, maar ik hoop van ganser harte dat het allemaal kleinschalig blijft en dat er hier geen massatoerisme ontstaat, deze rust en stilte hier is zo heerlijk! Ik maak hier op het puntje pier nog even een selfie en dan wandel ik op m'n gemakje terug naar de boot.

Jammer, ik ben op tijd en hoef hier dus geen week te bivakkeren…… We schepen allemaal weer in en vertellen elkaar enthousiast hoe we genoten hebben en wat we allemaal gedaan hebben. Als we weer varen ga ik een kopje koffie halen met een heerlijk stukje appeltaart erbij en geniet van het zonnetje aan dek. Langzaam verdwijnen de Marker Wadden uit zicht en wordt de haven van Lelystad weer zichtbaar. Na een klein uurtje leggen we weer aan, wat een geweldig uitje is dit geweest!

Ik wandel terug naar Kiaatje, op de Marker Wadden had ik precies 10 km gelopen en met tweemaal een stukje van twee kilometer kom ik op een wandelafstand van 14 km. Maar de afstand is totaal niet belangrijk vandaag, vandaag stond helemaal in het teken van het ontdekken van een spiksplinternieuw stukje Nederland, en dat mag zonder meer geslaagd genoemd worden! Net als zoveel andere eilanden hebben ook de Marker Wadden een stukje van m'n hart veroverd! I'll be back!!!

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.