De Schweizerischer Zweitagemarsch,
in Zwitserland

Het was alweer een tijdje geleden dat ik m'n laatste IML-tocht had gelopen, in 2013 om precies te zijn. Samen met Elly heb ik toen in Wellingborough gelopen. Dus voor dit jaar moest het er maar weer eens van komen. Elly had er ook wel weer zin in en met een meerderheid van stemmen kozen we voor Zwitserland: de Schweizerischer Zweitagemarsch op 4 en 5 juni in Belp (vlakbij Bern).

Tja, Zwitserland, dat klinkt weer erg bergachtig natuurlijk, is dat nou wel wat voor ons, met mijn COPD en Elly's spierziekte? Maar als we hier en daar informeerden, werd ons van alle kanten verzekerd dat de routes best meevielen in Zwitserland, geen extreme klimpartijen. En och, we zouden maar 20 kilometer per dag gaan doen, daar zouden we zeeën van tijd voor hebben en dus hebben we de knoop doorgehakt en zijn plannen gaan maken.

Zoals gewoonlijk wilden we een paar dagen aan de 2Daagse vastplakken en nog wat van de omgeving bekijken, maar een B&B in Zwitserland bleek wel heel erg duur te zijn. Uiteindelijk hebben we voor drie nachten onderdak gezocht in Zwitserland, op de heenreis één overnachting in Duitsland en op de terugreis nog twee overnachtingen op dezelfde plek in Duitsland. Zo was het een stuk goedkoper en konden we zowel van het Zwarte Woud als van de Zwitserse Alpen genieten!

Op 2 juni was het dan zover, ik ben 's morgens vroeg naar Elly gereden en van daaruit vertrokken we rond negen uur. DanyElly zijn weer op stap! De reis verliep vlot, geen echte files, hooguit wat opstoppingen door wegwerkzaamheden, er waren weer een boel “Baustellen” in Duitsland! Natuurlijk zijn we een paar keer gestopt om de inwendige mens te versterken en ook Kiaatje kreeg na verloop van tijd dorst natuurlijk.

Eind van de middag kwamen we aan in Münstertal en BramBram loodste ons feilloos naar ons hotel. Die slimmerd weet ook overal de weg, hè! Er was niemand aanwezig, maar we konden bellen en toen was er binnen 5 minuten iemand om ons binnen te laten en ons onze kamer te wijzen. Dat was een mooie ruime kamer met een zithoekje, koelkastje, gratis koffie en thee en natuurlijk ook gratis WiFi.

We installeerden ons en besloten een hapje te gaan eten bij een pizzeria die we vanuit de auto gezien hadden. Ja, mis dus, dat was helemaal geen pizzeria meer, alleen het uithangbord hing er nog. Nu zit er een soort hangjongerencentrum, we werden een beetje raar aangekeken……. Een stukje verderop hadden we meer succes en hebben we heerlijk kippenragout met spätzles gegeten.

Nog even een bezoekje gebracht aan het klooster tegenover ons hotel, waar we zowaar de kerk nog konden bekijken, die was nog open. Pracht van een kerk! Eenmaal terug op de hotelkamer moesten we eerst even op muggenjacht (een vliegenmepper zou hier geen overbodige luxe geweest zijn) en daarna hebben we genoten van een welverdiende nachtrust.

De volgende ochtend bijtijds op, want we zouden een drukke dag krijgen! Eerst even getankt, omdat het hier lekker goedkoop was en we geen idee hadden hoe de benzineprijzen in Zwitserland zouden zijn. Vlak voor de grens bij een benzinestation een wegenvignet voor Zwitserland gekocht (40 euro, alsof het niks is!), daarna konden we bij de grens vlot doorrijden.

Ons eerste doel was Bern, daar wilden we de middag gaan sightseeën. In het centrum direct een parkeergarage opgezocht (wel lachen, een parkeerplaatsje “reserviert für Frauen”), en daarna een heerlijke rondwandeling door de oude stad gemaakt. Wat een prachtige en gezellige stad is Bern! Ik was er weliswaar zo'n 30 jaar geleden eens geweest, maar veel was toch in m'n geheugen weggezakt.

We hebben gewoon wat rondgeflaneerd, winkeltjes gekeken, souvenirtjes gekocht, de oude en de nieuwe berenkuil bekeken, we zijn bijna failliet gegaan aan twee kopjes koffie, we zijn ons regelmatig rot geschrokken van trolleybussen en trams en we hebben ons verbaasd over de groene kleur van de rivier de Aare. Kortom, we hebben een heerlijke middag gehad, jammer dat de zon niet wat meer mee wilde werken, maar gelukkig was het wel droog.

Daarna zijn we naar ons B&B in Noflen gereden, zo'n 12 km van de start vandaan. Noflen bleek een gehuchtje te zijn met een paar straten en onze B&B ligt naast een paar boerderijen. We werden heel gastvrij ontvangen, het lijkt er wel een soort “all inclusive”, we mogen pakken wat we willen! De kamer ziet er gezellig uit en heeft openslaande deuren naar het terras. Heel attent zijn een paar chocolaatjes op het bed, een schoteltje met fruit op tafel en een flesje bronwater. Zulk soort dingen zijn echt de finishing touch!

Ja, en dan gaan we eindelijk eens wat doen aan het doel van deze vakantie: we rijden naar Belp om ons aan te gaan melden voor de 2Daagse. Daar aangekomen worden we naar een parkeerplaats verwezen die wel heel erg ver van de start vandaan ligt! We worden verondersteld daar op een pendelbus te wachten, maar daar hebben we eigenlijk helemaal geen zin in. We besluiten heel eigenwijs toch maar naar de start te rijden en daar eens poolshoogte te nemen. En zie: we vinden een prachtig (gratis) plekje op zo'n 200 meter van de start!

De aanmelding gaat heel snel, er staat niemand voor ons bij de aanmelding voor de individuelen, dus we zijn direct aan de beurt. We hebben al vooringeschreven via internet, dus al onze gegevens zijn al bekend, we hoeven alleen nog maar te betalen. Daarna krijgen we onze controlekaarten, dat is één kaart voor allebei de dagen, daar moeten we zuinig op zijn dus! We kijken nog wat rond op het startterrein en in de grote tent, en ik koop alvast een embleem van de 2Daagse. En we liggen in een deuk als een heel peloton militairen een start- en finishdoek probeert op te hangen.

We hebben inmiddels wel trek gekregen en gaan op zoek naar een restaurantje. Uiteindelijk komen we bij de plaatselijke Chinees terecht en hebben daar van een heerlijke maaltijd genoten. Wel weer erg duur en tot onze verrassing moesten we de rijst ook nog eens apart betalen. Zo'n 4 euro voor een kommetje rijst…… Als we dat geweten hadden, hadden we er samen eentje genomen, nu ging de helft terug naar de keuken…….

Weer terug in onze B&B hebben we onze spullen alvast gepakt, onze wandelkleding klaargelegd en daarna konden we in een dit keer mugloze kamer (hoera voor de hordeur!) lekker gaan slapen. Nog even wat lezen in bed, de sociale media bijwerken en dan: welterusten, morgen geht's los!

Voor de foto's van de eerste twee dagen klik op de plaatjes hieronder

dag 1		dag 2

Dag 1, zaterdag 4 juni 2016

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

We hebben allebei heerlijk geslapen en omdat we (voor mijn doen dan) vrij laat pas mogen starten, hoeven we ook niet zo onwijs vroeg op. Om 7 uur hebben we afgesproken voor het ontbijt, en als we rond 7 uur buiten onze kamer kijken staat daar zoals afgesproken een groot soort theetafel, met daarop een uiterst compleet ontbijt. Er is zelfs warme melk voor in de koffie. We proberen het alle eer aan te doen, maar we zijn nu eenmaal geen van beiden zulke grote ontbijters op zo'n vroeg tijdstip.

Iets na halfacht gaan we op pad, het is een ritje van driemaal niks natuurlijk en ruim op tijd arriveren we in Belp. We gaan direct op ons parkeerplekje van gisteren af en ja hoor, het is er nog helemaal leeg! Prima, we zetten Kiaatje neer en houden dit geheimpje lekker voor onszelf, haha! Om acht uur zijn we bij de start en dat is dus een half uur te vroeg. Nou ja, we vermaken ons wel tot we op pad mogen en er moet ook nog getoiletteerd worden en de GPS moet worden ingesteld.

Het wordt gezellig druk en om iets voor halfnegen begint de drom mensen richting de start te dringen. Om precies halfnegen wordt de meute losgelaten, en zoals gewoonlijk wachten wij de ergste drukte even af, zodat we iets na halfnegen op pad gaan. Maar eerst onze startfotootjes bij het startdoek en de eerste pijl natuurlijk!

Thuis hadden we de routes al bekeken op internet (en geprint), daar stonden ook de hoogteverschillen in de route en de precieze afstand. Vandaag is de kortste dag van ca. 16 km, maar het is wel een erg bultig parcours. We moeten toch zo'n 300 meter hoogteverschil overbruggen en ik heb al bekeken dat we zo rond het drie kilometerpunt dwars door de dicht bij elkaar staande hoogtelijnen heen moeten.

Maar voorlopig is het allemaal nog redelijk vlak, we lopen Belp uit, genietend van de prachtige uitzichten en na een tijdje gaan we Belp weer in. We komen een brievenbus tegen waar we onze ansichten voor Nederland kwijt kunnen, en dan gaan we Belp weer uit en dit keer via een behoorlijk pittige klim! Ik loop natuurlijk direct weer achter m'n adem aan te hijgen en sta een paar keer stil voor een fotootje.

Eenmaal boven steken we bij Steinbach een spoorlijn over en daarna gaan we definitief de bewoonde wereld uit en gaan we klimmen in bosachtig gebied. We hadden gehoord dat er tijdens deze 2Daagse voornamelijk over asfalt gelopen zou worden en we hebben dan ook diverse malen uitgeroepen dat we dit wel heel erg vreemd asfalt vonden. Het ene modderpad na het andere werd ons voorgeschoteld, en soms kostte het moeite om droge voeten te houden!

Na ruim twee uur zat na zo'n 7 kilometer de eerste rust, een grote buitenrust, maar wel onder een afdak, bij een boerderij. Ik besloot hier toch maar even een extra pufje te nemen, ik raak van al dat klimmen toch wel erg buiten adem hoor! En dan zie ik opeens een man niet bij de gewone stand staan, maar een beetje daarnaast en die heeft een koffiezetapparaat staan. Met een verlengsnoer in de buitenlucht, ik lach me rot, maar de koffie smaakt me heerlijk!

Ook na de rust zitten er nog de nodige klimmetjes in het parcours en het begint er ook nog bij te regenen. Nou ja, dat was voorspeld en we waren allang blij dat we het de eerste uren droog hebben gehad. Voor Elly een mooie gelegenheid om haar nieuwe knalgroene Zwitserland-paraplu op te zetten en ik wurm me in een weggooiponcho. Jammer, maar we laten ons humeur er echt niet door bederven!

Uiteindelijk bereiken we dan het hoogste punt van de route en kan ik me erop verheugen dat we nu alleen nog maar naar beneden hoeven te lopen. Het is inmiddels weer droog geworden en zelfs komt de zon even om de hoek kijken, Wow, wat zijn de uitzichten nu opeens driemaal zo mooi als ze toch al waren!

We lopen langs een ontzettend steile weg naar beneden en komen zelfs langs een waterval, die pal naast het pad stroomt. Daar moeten we allebei even mee op de foto natuurlijk. Ook zijn er op deze weg schitterende doorkijkjes naar het dal beneden. We lopen allebei volop te genieten, naar beneden lopen is nou eenmaal voor geen van ons beiden een probleem. Eenmaal beneden zien we een bord dat aangeeft dat we maar liefst een 27%-helling af zijn gekomen, wauw, dat is echt steil!

We zijn weer een beetje in de bewoonde wereld en bij een terras van een pizzeria houden we halt, we vinden het wel tijd voor een drankje en een bezoekje aan een echt toilet! En misschien is dit ook wel wat om een hapje te eten na afloop? We vragen in ieder geval even naar de openingstijden. Verkwikt gaan we weer op pad, het is nu niet zo ver meer, eigenlijk één lange weg terug naar Belp.

Het is gezellig druk op deze laatste kilometers, maar gelukkig niet zo heel erg druk, precies een aantal deelnemers wat ik nog leuk vind. Helaas begint het op dit stuk toch weer te regenen, dus we steken de plu er maar weer bij op, maar voordat we in Belp zijn wordt het alweer droog. Al met al is het best meegevallen met het weer vandaag. Dan zijn we bij de laatste controle, die staat zo'n 50 meter voor de finish bij de tent, eigenlijk wel handig, zo hoef je je binnen niet meer af te melden.

Natuurlijk hangen we nog even in de grote tent rond, maken her en der een praatje en bekijken de vreugdedansjes van de finishende militairen. Dan wil ik m'n boekje laten stempelen en moet daarvoor persé m'n startkaart laten zien, want de dame in kwestie wil zelf de kilometers noteren. Nou ja, als ze daar nou gelukkig van worden……. Dus haal ik braaf m'n startkaart tevoorschijn en worden m'n 20 kilometers officieel bijgeschreven. Best leuk, zo'n ouderwets gedoe!

Vandaag besluiten we geen pizza te gaan eten, maar gaan naar een klein restaurantje bij de plaatselijk CO-OP. Die zijn eigenlijk al uitgeserveerd met de maaltijden, maar we kunnen nog wel een vegetarische hap krijgen. Eensgezind gaan we dus voor de pasta met tofoe en salade erbij en guess what? Het was hartstikke lekker!

Weer thuis gauw onze vuile kleren uit en even heerlijk badderen, waarna we eerst wandelend en later in Kiaatje de omgeving nog even verkennen, en op jacht gaan naar mooie uitzichten, want de avondluchten zijn werkelijk schitterend, zeker als de zon uiteindelijk toch weer tevoorschijn komt om niet veel later definitief onder de horizon te verdwijnen. The end of a perfect day!

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's van de eerste dag van de 2Daagse.

Dag 2, zondag 5 juni 2016

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

Vandaag, hadden we thuis al gezien, zou de route een stuk vlakker, maar ook een stuk langer zijn. We mochten vandaag dan ook een uur eerder starten en daar hadden we allebei wel oren naar. Gelukkig was het geen probleem om het ontbijt wat eerder af te spreken, maar geen heel uur, een half uurtje was prima, gisteren waren we immers een half uur te vroeg bij de start. En zo zaten we deze zondag met slaperige oogjes om halfzeven aan de verse broodjes en de koffie.

Het weer was prima, wel bewolkt, maar droog en voor vandaag was er eigenlijk ook geen regen voorspeld. Rond zeven uur vertrokken we voor het inmiddels bekende ritje en iets voor halfacht arriveerden we bij de start. Kiaatje weer op het bekende plekje gezet en terwijl we naar de start liepen, werd de meute losgelaten. Het leek wel drukker dan gisteren, maar je mag hier ook een dagtocht lopen, dus misschien doen er vandaag veel daginschrijvers mee.

Wij halen ook onze startknip en gaan zo rond kwart voor acht op pad. In het begin lijkt de route een beetje op die van gisteren, niet helemaal hetzelfde, maar sommige plekjes herkennen we. Alleen gaan we nu dus niet die enorme klim bij Steinbach maken, maar via een glooiende weg de andere kant op. We lopen dwars door de aspergevelden, overal zijn mensen druk bezig met het steken van de asperges, en dat op zondag!

We lopen een heel stuk evenwijdig aan de spoorlijn en dan aan het eind van de weg is er toch even een kort maar heftig klimmetje. Nou ja, het zou ook niet helemáál vlak zijn vandaag, zo'n 200 meter hoogteverschil zat er toch wel in, alleen niet zo steil als gisteren. De route was ook niet zo mooi als gisteren, we liepen richting Bern en op een gegeven moment liepen we in de buitenwijken van Bern. Nou, dat vind ik Nederland niks, en nu vond ik het ook niet zo bie.

Maar op een gegeven moment kregen we de Aare in zicht en werd het weer wat leuker. Vlak voordat we de oude stad in zouden gaan, zat er een restaurantje langs de weg dat net openging en we besloten hier even een rust te nemen, dan hoefden we niet in het drukke Bern naar een rustplaats te zoeken. Zo gezegd zo gedaan, we genoten allebei van een cappuccino en goed voorbeeld doet goed volgen: toen wij weer weg gingen, zat het hele terras vol met wandelaars!

En zelfs hier werd ik herkend! Wordt er opeens gevraagd: bent u Danyell? Is het een Belgische lezer van m'n wandelsite! Vond ik toch wel errug leuk, en ook erg leuk om eens kennis te maken met een buitenlandse “fan”! We gingen weer verder en kwamen langs een stationnetje van een treintje dat heel steil een berg op ging. Helaas mochten wij niet mee, wij moesten de route via de weg volgen! En hemeltje, wat een steile klim was dat! Heb zeker driemaal stil gestaan voor een uithijgmomentje!

Hoog boven ons prijkte het Bundeshaus van Bern, een prachtig gebouw dat we vrijdag al aan de andere kant bewonderd hadden, maar jeetje, wat een klim daarnaar toe zeg! Toen we eenmaal boven waren en van het uitzicht over de stad genoten, hoorden we achter ons een peloton militairen naar boven komen. Push… Harder… Push… Harder… Het bleken Nederlandse militairen te zijn, die dankzij hun marsliedjes veel bekijks hadden in de binnenstad van Bern!

We hadden wel erg moeten klimmen, maar dat betekende wel dat we daarna de winkelstraten van Bern heerlijk naar beneden liepen. Op de marsliedjes van de militairen liep dat best lekker, en omdat we vrijdag al uitgebreid foto's hadden gemaakt in Bern, hebben we nu lekker doorgelopen. Lachen was wel dat we even later het peloton tijdens een rust met hun voetjes in de straatkanaaltjes van Bern zagen zitten!

Bij de oude berenkuil was een verzorgingspost van de organisatie en hier werd overheerlijke bouillon uitgedeeld, lekker een beetje zout, dat kon ik wel gebruiken. Natuurlijk hebben we weer uitgebreid van de beren staan genieten, eentje was er gulzig aan het eten van een paar grote stronken groente, prachtig gezicht! Daarna daalden we vanaf het berenverblijf af naar rivierniveau en volgden het pad langs de rivier.

We kwamen nog langs een soort sluizencomplex, waar we genoten van het woest stromende water, en onder een gigantische ijzeren brug door. Spekkie voor het bekkie van een bruggengek als ik! Een eind verder staken we de Aare weer over en gingen langs de andere oever verder. Op dit stuk zat weer een verzorgingspost, naast een restaurantje en daar hebben we samen van een grote portie friet zitten genieten. Vreemd, dat eet ik eigenlijk nooit tijdens een wandeltocht, maar nu had ik er echt trek in!

Een stukje verder verlieten we de Aare en gingen langs een kleiner watertje verder. Waar beide in elkaar stroomden zag je duidelijk een verschil in kleur van water. Die groenige kleur van de Aare is echt heel bijzonder! Inmiddels kwam de zon steeds vaker door het dikke wolkendek heen, maar omdat er nog zoveel vocht in de lucht hing, werd het echt broeierig en klam warm. Het maakte er de laatste kilometers niet makkelijker op!

Het laatste stuk was het parcours nou ook niet zo denderend, één lange gruisweg. Ik hou best wel van lange rechtdoorstukken, maar in deze warmte vond ik het niet echt lekker. Maar toen opeens zag ik een paar bekende beeldjes die ik gisteren ook had gezien en wist ik precies waar we waren: bijna terug! En ja hoor, daar was het spandoek van de laatste controleknip, m'n zevende IML-tocht zit erop!

Nu melden we ons natuurlijk wel binnen af en nemen onze welverdiende medaille en diploma in ontvangst. Ik laat direct m'n boekje stempelen (jaja, mèt controlekaart ) en ga nu natuurlijk ook het IML-stempel halen en het bijbehorende Suisse-barretje kopen. Dan hebben we onze handen wel vol en gaan we eerst maar even naar Kiaatje om alles op te bergen. En dan natuurlijk nog even “feestvieren” in de grote tent, hoewel we geen van beiden van die feestvierders zijn en het binnen in de tent behoorlijk warm is!

We houden het dan ook al gauw voor gezien, en vertrekken naar onze B&B om even lekker te douchen en daarna gaan we vandaag dus wel pizza eten. Die smaakte heerlijk, en we hebben onszelf ook nog getrakteerd op een overheerlijk ijsje, het was allemaal wel schreeuwend duur, maar och, morgen zijn we weer in Duitsland, we genieten er nog maar even van, hoor! Ook deze avond gaan we nog even op jacht naar mooie uitzichten en dan duiken we moe maar voldaan ons bedje in. Morgen “uitslapen”, we ontbijten pas om 8 uur!

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's van de tweede dag van de 2Daagse.

En dan breekt onze laatste dag in Zwitserland aan met een strakblauwe hemel met daarin een stralend zonnetje! Nu we helemaal op ons gemakje kunnen ontbijten, dekken we de tafel op ons terras. En zo zitten we te genieten van ons ontbijt in een decor van groene alpenweiden met koeien vlak naast onze tuin en besneeuwde bergen op de achtergrond, het lijkt wel een Almhof-reclame!

Maar dan pakken we onze spulletjes is, nemen afscheid van onze gastheer en -vrouw en gaan (op advies van onze gastvrouw) een dagje doorbrengen in de stad Thun. Nou, dat is wel een schot in de roos! Wat een prachtige oude stad en wat een heerlijk weertje treffen we daarvoor. We kijken winkeltjes, maken een stadswandeling en brengen een uitgebreid bezoek aan Schloss Thun. Daarvoor moeten we wel weer de nodige trappen beklimmen, maar het uitzicht vanuit de torens over de stad en de Thunersee is “fabelhaft”.

We lunchen laat en vrij uitgebreid in Thun, en daarna rijden we verder terug naar Münstertal. Dat gaat vlot, we zijn rond halfzes bij de Duitse grens en rond halfzeven terug bij het hotel Alte Klostermühle, hetzelfde als op de heenreis. Ze hebben daar hun Ruhetag, maar zoals afgesproken is de zijdeur open en zit de sleutel op dezelfde kamer als drie dagen geleden. En op onze kamer liggen ook de WiFi-codes voor ons klaar. Allemaal picobello geregeld dus. Omdat we zo laat geluncht hebben, hoeven we niet uitgebreid te eten, we “dineren” op de kamer met broodjes en onderweg gekochte aardbeitjes. Heerlijk!

We houden nu wel goed in de smiezen of er geen muggen de kamer inglippen en dat lukt goed, zodat we een ongestoorde nachtrust hebben. De volgende ochtend doen we het ontbijt alle eer aan en hebben nog een hele dag om hier de omgeving te verkennen. Eerst rijden we naar een redelijk hoogliggende berghut, waar we Kiaatje parkeren en vandaaruit verder de bergen intrekken.

Het is een prachtige route, maar helaas zien we een grote onweersbui aankomen en we vluchten terug naar de parkeerplaats en het restaurantje daar. Daar worden we bijna weggestuurd omdat alles gereserveerd is, maar uiteindelijk mogen we (totdat de andere gasten arriveren) toch genieten van een kopje koffie met wat lekkers erbij.

's Middags rijden we naar het nabijgelegen stadje Staufen, daar ligt een ruïne van een kasteel boven op een hoge ronde berg en, alsof we nog niet genoeg geklommen hebben, dat willen we ook nog even bezoeken. Het kost wat moeite om een parkeerplaatsje te vinden, maar uiteindelijk staan we toch vlak naast het voetpad de berg op. En ook dat was een mooie wandeling, het uitzicht boven en het bezoek aan de ruïne waren al het klimwerk waard!

We bekijken het stadje nog even en kopen de allerlaatste souvenirtjes, daarna rijden we terug naar Münstertal, bekijken nogmaals het klooster en de kerk, doen wat boodschapjes voor morgen op weg naar huis en gaan dan op zoek naar een leuk restaurantje voor ons laatste avondmaal van deze vakantie. Dat hebben we snel gevonden, in Gasthaus Linde genieten we van een zalig pannetjesgerecht.

Tja, en dan is er alweer bijna een eind gekomen aan deze vakantie, we pakken onze spullen alvast zover in en duiken niet al te laat ons bedje in, morgen een lange rit voor de boeg! En ja, het was een lange rit, maar ook de laatste dag verloopt prima. Geen eindeloze files, geen eindeloos durende regen, maar een vlotte rit, natuurlijk onderbroken door een paar koffiestops.

Ik lever Elly in Zoetermeer af, waar we ondersteboven worden gesprongen door twee blije honden. Echtgenoot Jan was ook blij dat Elly terug was, maar die sprong ons nog net niet ondersteboven…… We praten onder het genot van het zoveelste kopje koffie nog even na en dan rijd ik verder naar Rozenburg. Daar arriveer ik rond 8 uur, enthousiast welkom geheten door Bram. Die was gewoon lekker thuisgebleven, verzorgd door de buren en dat vond ie véél fijner dan in het pension. En zo is iedereen tevreden en zit een prachtige reis er weer op!

Klik op de plaatjes hieronder voor de foto's van dag 5, 6 en 7.

dag 5		dag 6 + 7

Vergeet mijn gastenboek niet!