NS-Wandeling De Weelen Enkhuizen

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

In het weekend was het zulk slecht weer dat ik er niet eens over gedàcht heb om te gaan wandelen en ook voor de week erna werd niet zulk best weer voorspeld. Behalve dan de maandag, die zag er best leuk uit! Ik besloot één van de nieuwe NS-wandelingen te gaan lopen, De Weelen, van Hoogkarspel naar Enkhuizen. En nu ik in het bezit ben van een Voordeelabonnement bedacht ik om toch maar weer eens met de trein te gaan.

Nadeel is dat je niet zomaar in Rozenburg op de trein kunt stappen. Ik heb drie opties: met de bus helemaal naar Spijkenisse en vandaar met de metro naar Schiedam of Rotterdam, lopend via de pont oversteken naar station Maassluis of met de auto naar Hoogvliet rijden en daar de metro naar Schiedam of Rotterdam nemen.

Ik heb voor het laatste gekozen, hetgeen betekent dat ik rond kwart over acht de deur uit moet en dan iets over negen de trein in Schiedam heb. Overstappen in Amsterdam-Sloterdijk en dan naar Hoogkarspel. Klinkt allemaal best, maar de eerste trein had vertraging, dus ik mis de aansluiting en arriveer pas om kwart voor twaalf in Hoogkarspel. Drie-en-een-half uur! Heb al bijna geen zin meer in wandelen….

Maar goed, ik ben maar snel op pad gegaan en na een klein stukje door de bebouwde kom van Hoogkarspel kwam ik heerlijk in de weilanden te lopen. Er stond een enorm harde wind, dat had ik thuis al nagekeken: ik had hem lekker in de rug. Anders had ik overwogen om de route tegengesteld te lopen. Na een lang asfaltfietspad werd ik een graspad door het natuurgebied De Weelen op gestuurd.

Gelukkig was dit graspad goed te belopen, geen blubberzooi of zo en met het windje in de rug liep ik heerlijk te genieten van de Hollandse uitzichten om me heen. Vroeger bestond dit hele gebied uit kleine perceeltjes bouwland, die vaak alleen met een schuitje bereikt konden worden. Door modernisering van landbouwbedrijven, ruilverkaveling en het dempen van sloten is het gebied ingrijpend veranderd, met uitzondering van de smalle strook natuurgebied waardoorheen de route loopt.

Op het pad wordt de weg vaak versperd door een hek, sommige zijn open, maar bij de gesloten hekken moet je even via een overstapje. Ze zijn gelukkig allemaal goed te doen. Na hek nummer zoveel blijkt dat die hekken er niet voor niets staan: ik moet een kleine kudde koeien passeren. Brrrr, vind ik altijd een beetje eng. Gelukkig hebben ze weinig interesse voor me en kom ik er moeiteloos langs.

Een stuk verder houdt het graspad op en via een klein stukje weg kom ik op het vervolg van het pad terecht en dit is een betonnen fietspad. Behoudens wat veeroosters die ik over moet vind ik dit stukken beter lopen dan het graspad, hoe goed begaanbaar dat dan ook was. Er komen me wat fietsers voorbij en een enkele hardloper, maar verder is het hier zalig rustig.

Na ongeveer 10 km las ik even een bankjesrust in, hoewel dat niet meevalt met die harde wind. Gelukkig kan ik met m'n rug naar de wind gaan zitten en dan is het in het zonnetje best lekker! Af en toe kruipt het zonnetje even achter de wolken weg maar dat zijn vriendelijke witte wolken en de zon komt altijd weer terug!

Na het fietspad volgt weer een stuk graspad, ook hier een hek met een overstapje en dan blijken daar een paar kuddes schapen te lopen. Die vind ik lang niet zo eng als koeien, zij mij blijkbaar wel, want ze gaan er op een holletje vandoor als ik er aan kom. In dit stukje zit ook een heel klein ommetje door een klein bos en daar geniet ik van de eerste bramen van dit jaar, njammie!

Dan kom ik in het Streekbos terecht en als ik daar bij een strandje met een zwemplas kom, krijg ik een déjà vu: hier ben ik een keer met een tocht vanuit Enkhuizen geweest! En ja hoor, ik herken het iets verder gelegen Streekbospaviljoen "IJgenweis". Het is open en op het terras met uitzicht op de zwemplas geniet ik van een bakkie koffie.

Nu duurt het niet lang meer of ik loop Enkhuizen binnen. De wandelroute (die trouwens prima gemarkeerd is!) maakt een heel leuk ommetje door het stadje en er is veel te zien en te fotograferen. Ik vermaak me dus opperbest en zet gelijk Enkhuizen op m'n lijstje van stadswandelingen die ik nog wil doen. Want ik ben hier nu door die lange treinreis vrij laat en alle bezienswaardigheden zijn al gesloten.

Natuurlijk neem ik op een gezellig terrasje nog een kopje koffie en koop in een souvenirwinkeltje een vingerhoedje en een sticker voor in m'n wandelboekje. Ik versier ook nog ergens een stempel en dan loop ik richting haven en station. Als ik langs de beroemde Drommedaris kom, staat die helemaal in de steigers! Als ik het navraag blijkt dit nog wel een hele tijd te gaan duren en ik gedachten schuif ik de stadwandeling door naar 2016 of zo. Beter ook, dan is alles weer een beetje nieuw voor me.

Vlakbij het station heb ik nog zo'n 20 minuten over om de tijd te doden en die breng ik door in een mooi parkje, gebouwd met woningen voor arbeiders erin. Ik vind eigenlijk dat die arbeiders hartstikke sjiek wonen (woonden) hier, het lijkt wel een villawijk! Bij de ingang staat een mooi hek, op de pilaren daarvan staat dat de eerste steen werd gelegd in MDCCCXV en dat het park werd geopend in MDCCCXCVII.

Dan wordt het tijd voor de terugreis en ik kom in een stampvolle trein terecht, vol met gezinnen met gillende kinderen. Dat schijnt tegenwoordig volslagen normaal te zijn, dat kinderen aan één stuk door schreeuwen en krijsen, er is tenminste niemand die er ook maar iets van zegt! Ik bezit m'n ziel in lijdzaamheid, erger me kapot en neem me heilig voor om nooit meer van die lange treinreizen te maken, hooguit nog m'n vrij-reizendagen in de eerste klas. Wat een ellende.

Als eindelijk de gezinnen met kinderen zijn uitgestapt komt er een bende halfdronken pubers voor in de plaats, dus ik erger me gezellig nog even verder. In Amsterdam Sloterdijk stap ik over en haal iets te eten, zo'n lange dag red ik natuurlijk niet op een paar crackertjes, en zo wordt het reizen per trein nog duurder dan een autoritje zou zijn geweest.

Om kwart voor negen ben ik eindelijk thuis, het is een leuke wandeling geweest, maar reizen met openbaar vervoer is het toch echt niet voor mij. Buiten alle ergernissen over vertragingen en luidruchtige medepassagiers, verveel ik me na een half uurtje ook nog eens te pletter...... Volgende keer ga ik weer gewoon met Kiaatje naar het begin- of eindpunt en doe alleen een kort stukje met de trein, zoals ik ook deed bij het Westerborkpad, dat beviel me veel beter!

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's.

Vergeet mijn gastenboek niet!