Wandelen in de Botlek
Een brug, een tunnel en een pont

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

De volgende oeververbinding die op mijn verlanglijstje stond was de Beneluxtunnel. En ik realiseerde me opeens dat ik die natuurlijk wel vanaf huis zou kunnen doen! Immers, als ik via de weg naar m'n werk rij, ga ik ook via de tunnel en ben dan na 31 km in Maassluis. Met het pontje terug naar Rozenburg en dan heb ik weer een mooie dagtocht qua lengte.

Qua lengte ja, want qua parcoursschoon laat zo'n tocht wel te wensen over natuurlijk. Van huis naar de Benelux betekent zo'n 12 à 13 km dwars door het Botlekgebied, evenwijdig aan de A15. Leuk is wel dat ik dan ook als bonus gelijk de Botlekbrug mee kan pikken, moet pikken zelfs, want de Botlektunnel kent geen fietsers/voetgangerstunnel.

Het was grijs en behoorlijk fris toen ik rond half 10 van huis vertrok. Jammer dat er geen zonnetje was, maar wat temperatuur betreft vond ik het wel lekker. Het eerste stuk loop ik heerlijk door de groengordel van Rozenburg, langs de boomgaard, de schapenveldjes en de kippentuin. Die kippen komen vol enthousiasme op me af gestormd, denken zeker dat ze wat te eten krijgen. Maar helaas, geen kippenvoer op zak, dit keer!

Na zo'n 2 kilometer ben ik Rozenburg uit en trek het Botlekgebied in. Al gauw torenen de installaties aan alle kanten boven me uit. Ik vind die dingen er altijd ongelooflijk ingewikkeld uitzien en snap niet hoe mensen het voor elkaar krijgen om ze te ontwerpen en te bouwen. En ik heb nog steeds een groot respect voor de mensen die de processen die zich binnenin die installaties afspelen niet alleen kunnen besturen, maar ook daadwerkelijk begrijpen!

Want ja, we kunnen nu natuurlijk wel mopperen op die gebieden met chemische industrie, maar als we niet met z'n allen de producten wilden hebben die hier gefabriceerd worden, dan stonden ze er ook niet, zo simpel ligt dat. Dus goed, je hoeft er geen wandeltocht doorheen te organiseren, maar erop afgeven gaat mij vaak ook een beetje te ver.

Na ongeveer 7 kilometer kom ik bij restaurant De Punt. Helaas is het gesloten en ik kan op het papiertje wat op de deur is geplakt niet opmaken waarom ze gesloten zijn. Ze hebben een dagelijkse vergunning van 07.00 tot 02.00 uur. Maar er staat wel een picknickbank dus ik geniet van een koffietje uit m'n eigen thermoskan. Het begint eventjes te regenen en ik wacht de bui af, al gauw wordt het weer droog en vervolg ik mijn weg richting de Botlekbrug.

Onderweg kom ik toch best nog leuke dingen tegen: een knalgeel en -groen geverfde locomotief en een tot gigantische hoedendoos omgetoverde opslagtank. Waarom nou juist een hoedendoos? Wel, op de tank staat met grote letters "Vopak", en als je nou weet dat dat "pak" vroeger "Pakhoed" was, dan wordt het opeens duidelijk natuurlijk. Overigens staat de hoed nog steeds in het logo van Vopak, kijk maar op de tank.

Dan zie ik in de verte de Botlekbrug opdoemen en die is natuurlijk weer eens open. Vaak neem ik deze brug als sluiproute als de tunnel weer eens verstopt zit, maar doordat die brug zo ontzettend vaak open gaat, moet je een klein beetje geluk hebben, anders duurt de sluiproute langer dan de file. Och, dat houdt het spannend zullen we maar zeggen! Maar daardoor heb ik wel al van verre leren herkennen hoe je kunt zien dat de brug open is, als het wegdeel met de uitstekende fietspaden omhoog is, lijkt de brug een beetje op een pagode, ik noem dat in gedachten dus altijd de pagodestand.

Vlakbij de brug gekomen loop ik eerst een stukje opzij zodat ik de brug een beetje van onderaf op de foto kan zetten. Daarvoor moet ik een grasveldje oversteken en dat valt nog niet mee! Het veld is bezaaid met konijnenholen en een paar keer zie ik een verschrikt konijntje razendsnel onder de grond verdwijnen. Oppassen dat ik m'n voeten niet zwik in zo'n gat!

Dan ga ik de brug op en sta samen met een motorrijder te wachten tot de brug weer dicht is. Leuk, een heel eind verderop zie je de Spijkenisserbrug, ook in de ophaalstand. Die brug staat ook nog een keer op de planning! We mogen door en nog voor ik het bewegende deel af ben, rinkelt de bel voor de volgende ophaal alweer. En hoewel ik het brugdeel dus af ben, is de slagboom voor de fietsers nog een heel eind weg. De brugwachter wacht echter galant tot ik voorbij de boom ben en ik wuif een bedankje.

Voorbij de brug is het weer een heel stuk rechtdoor evenwijdig met de A15, hoewel de weg hier ver vandaan ligt, je ziet er bijna niks van. Ik passeer een groot gebouw van de Shell en zie daar zowaar een oase van groen: een parkje met een paar bankjes. Er staat een bordje "verboden toegang", maar het hek staat open en ik ben zo brutaal om maar even van deze personeelsvoorziening gebruik te maken. Lekker weer even een bakkie koffie en wat crackertjes.

Verderop blijkt dat je vanaf deze weg over de snelweg heen de MacDonalds van Hoogvliet kunt bereiken. Handig om te weten als ik dit ooit nog een keer ga doen. Nu heb ik er geen behoefte aan en loop de bekende sluiproute verder af. Ik kom bij knooppunt Benelux en moet hier linksaf voor de Beneluxtunnel. De bocht is wandelend veel korter dan wanneer je over de snelweg gaat.

Ik krijg nu wind pal tegen en hoe kort dit stukje ook lijkt als je in de auto zit, lopend is het toch best ver! Ik heb ondertussen ook een beetje hoge nood gekregen en een bouwplaats met een paar dixi's komt dan ook als geroepen! Ik moet me een beetje dun maken om tussen twee hekken door te kunnen, dat lukt net!

En dan arriveer ik op de weg bovenop de tunnel. Door een groot hek kan je in de tunnel kijken, dit is de "oude" tunnel, de nieuwe tunnel met daarbij de fietserstunnel ligt ernaast. Natuurlijk zet ik het tunnelgebouwtje even uitgebreid op de foto en dan ga ik de roltrappen inspecteren. Hmmmm, best hoog, maar véél minder eng dan de Maastunnelroltrappen.

Ik rol naar beneden en daar zijn grote ramen waardoor je in de autotunnel kunt kijken. Leuk! Dan de tunnel zelf, een vrij smalle donkere buis, één buis voor zowel (brom)fietsers als voetgangers. Tja, dit is een tunnel van deze tijd, na de riante Maastunnel doet het een beetje smalletjes aan.

Leuk is een gedicht dat in de muren is getegeld. Ik had al van dit gedichtje gehoord en ik loop in de goede (lees)richting. Ik zet iedere zin op de foto, want zo goed is mijn geheugen nou ook weer niet dat ik al wandelend een gedicht uit m'n hoofd kan leren. Dit is het gedichtje:

Lieve Ari Wees niet bang De wereld is rond en dat istie al lang De mensen zijn goed De mensen zijn slecht Maar ze gaan allen dezelfde weg Hoe langer je leeft hoe korter het duurt Je komt uit het water en gaat door het vuur Daarom lieve Ari Wees niet bang De wereld draait rond en dat doettie nog lang

En dan ben ik weer bij een roltrap aanbeland. Overigens staat onderweg telkens aangegeven hoeveel meter je nog moet (beide kanten op). Als je deze roltrap fotografeert krijg je een heel leuk effect, door het tegenlicht lijkt het net of de roltrap in het niets verdwijnt. In een bewerking heb ik dit effect nog versterkt en de foto een mysterieus tintje gegeven.

En dan ben ik aan de Vlaardingse kant aangekomen en moet ik aan de andere kant van het water naar Maassluis. Ik loop de A4 onderdoor en kom langs sportpark Vijfsluizen waar de RWV jarenlang haar jaarvergadering heeft gehouden. Het gebouw staat er nog steeds. Dan een heel stuk woonwijk en dan een eindeloze weg door bedrijventerreinen. Dit stuk is zo mogelijk nog erger dan de weg door de Botlek!

Eindelijk kom ik in het Oeverbos en in het gelijknamige restaurantje doe ik een bakkie koffie en maak dankbaar gebruik van het toilet. Aan de overkant zie ik het begin van Rozenburg al liggen: het Botlekpark met de Schotse Hooglanders. Ik schat dat het nog zo'n 3 kilometer naar de pont is.

Die doe ik eerst een stukje in het bos omdat er een buitje valt, maar daarna kies ik het fietspad langs de Nieuwe Waterweg. Even heerlijk uitwaaien in de frisse lucht. Want hoewel ik het niet ècht vond stinken in de Botlek, hing er af en toe toch een raar geurtje. Ik zie de pont op een vreemd tijdstip wegvaren en realiseer me dat hij in de spitsmodus vaart vanwege de afgesloten tunnel. Ik hoef me dus totaal niet te haasten, hij gaat nu om de 10 minuten.

Bij de aanlegsteigers aangekomen zie ik een ijskar staan en ik neem een klein softijsje. Het meisje in de kar vertelt dat ze vandaag haast niks te doen heeft en zich dood verveelt. Tja, het is eigenlijk veel te koud voor ijs! Met ijsje wandel ik de pont op en heb nog een mazzeltje ook: de pont is gratis van het weekend, als geste voor het omrijden vanwege de afgesloten tunnel. En als auto's gratis mogen, mogen fietsers en foetsers ook gratis.

Ik vaar met de pont die de kleuren van Connexxion heeft: blauw en blauwgroen, de andere pont is nog geel en donkerblauw. Van die andere pont maak ik een fotootje als we elkaar passeren. Na een paar minuten zijn we alweer aan de overkant, waar een behoorlijk lange rij auto's staat te wachten.

Nu is het nog ongeveer een kwartiertje naar huis, waar ik om 10 over 5 arriveer. Klein Duimpje meld 31,76 kilometer en hoewel de tocht van vandaag niet uitblonk door natuurschoon en leuke kronkelige en bosachtige stukjes parcours, heb ik het toch best naar m'n zin gehad. Jammer dat het zo grijs en somber was, met een zonnetje ziet alles er gelijk veel vrolijker uit.

De Botlek is ook mooi in het donker, als er duizenden lichtjes schijnen, en de zonsopkomst achter die installaties is spectaculair, zeker als het een beetje heiig is. Wie weet ga ik deze toch nog eens op de grens van donker en licht lopen. Lijkt me best leuk!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!