In het AD vertelt de boswachter het volgende over deze omgeving:

Het verhaal gaat dat de schatrijke jonkheer Moretus tijdens de Franse Revolutie hier zijn complete fortuin heeft begraven. Die schat zou er nog steeds moeten liggen. Volgens de overlevering heeft de heer des huizes zijn geld in het bos verstopt omdat hij bang was het kwijt te raken tijdens de Franse Revolutie. Dit soort verhalen spreekt natuurlijk enorm tot de verbeelding. Alhoewel velen hebben gezocht, is er nooit wat gevonden. Het parkbos stamt uit 1760 en is een van de oudste bossen van West-Brabant. Sommige delen zijn wel 250 jaar oud met monumentale eiken en beuken. Het is in opdracht van de jonkheer door de straatarme bevolking van Putte en Stabroek aangelegd in laat barokke stijl. Zo verdienden ze toch nog een boterham. Het gebied dat oorspronkelijk bestond uit arme stuifduintjes werd omgetoverd tot een rijk bos vol zangvogels. Het is een echt parkbos met rechte lijnen, geometrische vormen, lanen, doorkijkjes en een monumentaal theehuis, de Gloriëtte. En zoals het hoorde bij die tijd, groeien er plantensoorten die helemaal niet in een Nederlands bos thuishoren, zoals de rododendron. De stijlkenmerken proberen we zoveel mogelijk te behouden of te herstellen. Maar hoe verder van het kasteel af, hoe natuurlijker we het bos laten. Dood hout blijft daar gewoon liggen of staan, waar vogels als de zwarte specht en vleermuizen op afkomen. Wortels van omgewaaide bomen vormen er een schuilgelegenheid voor dieren. Schitterende rode beukenlanen, eikenlanen en de laan vol tamme kastanjes maken van het Moretusbos een echt wandelbos. De geografische ligging van het bos is natuurlijk ook heel bijzonder. Sinds 1830, toen België een aparte staat werd, ligt het kasteel in België en het Moretusbos met theehuis in Nederland.