De Wateringseveldtocht

Dit weekend stond er weer eens een tochtje in Den Haag op het programma. Bij de Haagsche Vierdaagsche om precies te zijn. Die organiseerden de Wateringseveldtocht vanuit sportcomplex Madestein.

Ik was mooi op tijd en het was behoorlijk druk in het startlokaal. Bij het inschrijven keek ik zo eens met een schuin oog naar de medailles, hmmm, die zagen er eigenlijk best leuk uit. Geel met groen, vrolijk kleurtje! En omdat ik nu een mooi prikbord op de Beereplaats heb hangen, besluit ik om maar weer eens met beloning te lopen!

In de routebeschrijving worden maar liefst 4 rustmogelijkheden genoemd, verder wordt er nog verwezen naar een benzinestation waar koffie te krijgen is en waar een toilet aanwezig is. Nou, van honger en dorst hoef ik dus weer niet om te komen! Wel jammer vind ik dat er nergens tussenafstanden vermeld staan, ik plan m'n rusten graag een beetje!

De tocht is voor de rest erg leuk. Een behoorlijk afwisselend parcours, door parken en ook een stukje door de wijk waar de tocht naar is genoemd (Wateringseveld). Verder veel door het Westland, soms een stukje langs drukke verkeerswegen, maar over het algemeen liepen we toch over rustige paadjes.

Van de 4 rusten heb ik er drie benut, de eerste zat op 6,4 km in een cafetaria, daar heb ik een lekker bakkie gedaan. halverwege kon je rusten in Sporthal Verburch in een schitterende kantine met uitzicht op een al even schitterende grasmat. De laatste rust was bij Westerhonk, een tehuis voor verstandelijk gehandicapten, waar wij in het restaurant terecht konden voor zéér schappelijke prijzen!

Het laatste stuk van de tocht ging over het lange fietspad door de duinen richting Kijkduin. Heerlijk lopen met een stormachtige wind in de rug. Het was trouwens de hele dag al heerlijk weer, met veel zon en lekker fris. Natuurlijk ben ik ook even op het strand wezen kijken, lekker stormachtige zee met ruige golven!

Vlak voor de finish kwamen we langs crematorium Ockenburgh en omdat ik weet dat Nollie van W4W hier werkt heb ik even gebeld. En ja hoor, ze was aan het werk en ik moest natuuuuuurlijk even een bakkie doen. Voor het eerst een rust in een crematorium … was erg gezellig!

Aan de finish bleek de afstand prima te kloppen, een kilometertje te lang, maar ik was 2 maal heen en weer naar het strand geweest en natuurlijk even in Ockenburgh. Wandelbeer was helemaal verguld met m'n medaille en wilde hem met alle geweld op z'n borst. Nou, vooruit dan maar!

Nog even een bakkie gedaan en toen tevreden weer huiswaarts gekeerd.

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!