De 4Daagse 2006

De 1e dag: De dag van Elst

(Zwarte) Dinsdag 18 juli

Kan een dijk zinderen? Ja, een dijk kan zinderen! Vanmorgen was de start van de 4daagse die waarschijnlijke alle records op hitte-gebied gaat breken! Vanavond hoorde ik het op TV Gelderland: de heetste 4daagse ooit!

Het begon zo mooi vanmorgen. Toen ik wakker werd kon ik nog net getuige zijn van een schitterende zonsopgang. Op mijn gemakje heb ik mijn hele ochtendritueel afgewerkt, wat nou ook weer niet zo erg veel voorstelt, eten krijg ik echt niet door m'n keel op dat tijdstip en een kopje koffie is immers zo gezet. Ook mijn voeten hebben geen speciale verzorging nodig, ik ben niet blaargevoelig, dus afplakken hoeft niet.

Om zes uur vertrek ik op de fiets naar de start, dat gaat heerlijk bergafwaarts, 3 keer trappen en je bent op de Wedren, 's middags op de terugweg is het harder werken … Om 5 over zes scheur ik de fietsenstalling binnen: oei, wat is het al druk! Dat heb je natuurlijk als je wat later start, veel mensen hebben dan hun fiets al geparkeerd en staan al in de rij.

Volgens afspraak ontmoet ik Elly bij de startpoort van de 30 km en het valt ons op dat er een veel langere rij staat dan verleden jaar. Toch gaat het wel snel en om 5 voor half zeven staan we gescand en wel buiten, Traditiegetrouw moet ik direct stoppen voor de allereerste oversteek van vandaag, maar daarna kunnen we dan echt op pad voor de 90e 4daagse, de 25e voor Elly en de 13e voor mijzelf.

Die eerste uren is het nog heel goed te doen, de temperatuur is heerlijk, maar al gauw wint de zon aan kracht. Ongehoord, maar om 8 uur begint het al warm te worden. In Bemmel neem ik mijn eerste sanitaire stop, ik weet daar een heel rustig toilet, ook dit jaar staat er een rij van 0 personen.

Elly loopt alvast door, zij loopt liever een heel stuk door, om het dan in de warmte 's middags wat rustiger aan te kunnen doen. Ik hou ervan om iedere twee uur even te rusten, dus we hebben afgesproken om beiden ons eigen patroon te volgen en via SMS contact te houden.

Ook in Bemmel zit de 1e rust van de RET, daar koop ik een kaart voor de hele week verzorging, heb ik verleden jaar voor het eerst gedaan en dat is prima bevallen. Drie rusten per dag, en je hebt geen omkijken meer naar betalen.

Hier ontmoet ik ook een collega van kantoor, zij rust dit jaar ook bij de RET, dus we zullen elkaar nog wel vaker tegenkomen. Wandelbeer heeft deze morgen de pest in dat ik zijn zonnebril vergeten ben en ik troost hem met een lekker bakkie koffie.

We steken de beruchte Betuwelijn over en lopen met een prachtig uitzicht op de plassen richting Elst. Het wordt steeds warmer en op sommige stukken parcours is goed te merken dat veel mensen ieder plekje schaduw benutten wat ze kunnen vinden.

In Elst is het druk, echt een beetje filelopen. Dat is bekend en ik maak me er ook maar niet druk om, ik schuifel gezellig met de massa mee.

Vlak na de plek waar de hotemetoten staan, is er een kraampje met gratis koffie. Vaste plek om heel eventjes de benen rust te gunnen, niet zozeer voor die gratis koffie, maar omdat er niet betaald hoeft te worden gaat de bediening zo lekker snel!

Verder gaat het weer naar Valburg, waar de tweede RET-rust zal zijn. Best een lang stuk, ook een beetje saai en zonder een greintje schaduw. Hier zit ik er effies doorheen en ik bestook al m'n forumvrienden met SMS-jes. Dat is trouwens werkelijk super: de hele dag piept de telefoon en kan je even lezen hoe het anderen vergaat en zelf ook even heel in het kort je verhaal doen. Geweldige uitvinding!

Bij de RET-rust staat er tomatensoep op het menu en ja, daar heb ik echt behoefte aan, je moet tenslotte wat eten, en vloeibaar voedsel is gewoon heerlijk. Ook is het prima voor je zoutgehalte. Veel leden van verenigingen in en rond Rotterdam rusten natuurlijk bij de RET, dus ik kom veel bekenden tegen en zit gezellig met die en gene te kletsen.

Na Valburg steken we weer de Betuwelijn en de snelweg over en beneden in de diepte zie ik mensen die het wel héél erg warm gehad moeten hebben … of hebben ze te enthousiast gezwaaid naar de wandelaars op de brug?

Hier ontmoet ik ook Elly weer en weer gezusterlijk samen vervolgen we onze (hete) weg! En heet is het! Gelukkig staan er overal mensen langs de kant met tuinslangen voor vers water en de keren dat ik mijn flesjes heb gevuld zijn niet te tellen!

Overigens heb ik ook m'n Finse houten mok bij me, die houd ik constant in m'n hand (met je vingers in die twee gaten helpt nog goed tegen dikke vingers ook!) en vul hem bij zowat iedere waterslang even voor wéér een paar slokjes vers water! Dat gaat prima, alleen bij heel harde waterstralen spuit het water er direct weer uit. Maar op deze manier heb ik wel iedere keer fris water en hoef ik minder vaak m'n flesjes te vullen!

In Oosterhout, vlak voor we de dijk op moeten, zit de 3e en laatste rust van de RET. Ik weet dat die in de schaduw van grote, bladerrijke bomen zit, dus we lopen ons er al op te verheugen! Er is zitplaats genoeg en we nemen hier even een vrij lange rust om goed afgekoeld de dijk op te gaan, nou ja, goed afgekoeld, zover als dat kan in deze temperaturen … Bij deze rust ontmoet ik ook Mireille van kantoor weer, ook zij is dus gelukkig nog in de race.

Ook Elly vult haar waterzak nog even bij voor op de dijk en na een kwartiertje gaan we weer op pad. Nog even onder de laatste waterstralen doorlopen en dan beklimmen we de dijk. Dat is afzien … geen schaduw, warmte die van het asfalt afstraalt en het zicht op de brug die "de brug" nog niet is …

Na ca. 20 minuten voel ik dat het eventjes niet goed gaat, m'n lichaam protesteert tegen deze behandeling en ik krijg gewoon kippenvel van de warmte. Bij een karrenpad onder een paar bomen vluchten we dan ook even de schaduw in en Elly koopt twee blikjes Fristi. Nog nooit heb ik zo'n blikje zó snel naar binnen geklokt!

Na deze cooling down sjokken we verder over de dijk, de mensen om ons heen zijn stil, er wordt niet gezongen, maar soms is er toch een bemoedigende glimlach en de fut voor een praatje is ook hier en daar nog wel aanwezig. Ik passeer een peloton van de Marechaussee en heb medelijden met de mannen en vrouwen in hun dikke zwarte pakken en met volle bepakking op de rug. Op mijn vraag of ze geen mooie witte zomerpakjes hebben, antwoordt er één: "Nee, daarvoor moet je bij de Marine gaan, en dat is onze eer te na!". Humor, zelfs onder deze omstandigheden nog.

Ik realiseer me dat we drie jaar geleden, in 2003, op deze dijk al hoorden dat de tweede dag ingekort zou worden. Nu helemaal niets, nog niet het minste gerucht. Er bekruipt me een vreemd voorgevoel: als ze in deze omstandigheden, met deze temperaturen, niet in gaan korten, dan kunnen er wel eens héél drastische maatregelen op stapel staan …

Eindelijk bereiken we het spoortunneltje, waar we weer een korte afkoelingspauze inlassen. De brandweer staat hier met grote waterstralen en het vooruitzicht dat we er nu bijna zijn pept ons weer een beetje op. Dus daar gaan we maar weer, nu echt voor het allerlaatste stukje dijk.

Overigens, dit even als noot achteraf, is er in de media na afloop steeds maar geroepen dat er op de dijk geen drinken zou zijn. Dit wil ik hier toch even tegenspreken, wij zijn minimaal 2 stalletjes tegen gekomen waar je drinken kon kopen, éénmaal hebben we bij een woonhuis beneden aan de dijk een waterslang zien hangen en we hebben bij de spoortunnel de brandweer zien staan. Er waren dus zeker 4 plaatsen waar je drinken kon krijgen en/of kopen, op 6 kilometer dijk.

En dan eindelijk lopen we Lent binnen, er is weer gezelligheid, er zijn weer tuinslangen en last but not least, daar is café Waalzicht, waar de verjaardag van onze W4W-vriendin Sunny wordt gevierd. Normaal gesproken lopen zowel Elly als ik door als we eenmaal in Lent zijn, naar nu maken we dankbaar gebruik van weer een rust om even af te koelen. Ik ga hier ook even naar het toilet en hang nog even uitgebreid met m'n polsen onder de kraan.

En dan de brug op … Dat vind ik persoonlijk nog veel erger dan de dijk! Het tempo is er helemaal uit en er lijkt geen eind aan die brug te komen! Tjonge, jonge, wat een end brug is dat op deze dag … Ik sjok maar met de massa mee en probeer m'n blik op oneindig te krijgen, m'n verstand is de nul allang gepasseerd, dat staat op min 7 schat ik …

En dan de laatste straten in de stad, natuurlijk moet ik weer stoppen voor overstekende auto's en in het daarna ontstane "gat" loop ik heerlijk door waterstralen die van bovenaf een balkon worden gesproeid. Ook op de allerlaatste oversteek word ik weer tegengehouden voor het verkeer en een iets voor mij wachtende man gaat onderuit. Hij wordt weggedragen door twee politiemannen en ik neem dus aan dat hij in goede handen is.

En daar is de Wedren! Gauw naar starthok M, waar het gelukkig niet erg druk is en dan hup, de schaduw in in het Julianapark. Ik ben Elly op het laatste stuk kwijtgeraakt, zij liep samen met een nichtje dat haar in Waalzicht had opgewacht. Even SMS-en en ja, Elly is ook gearriveerd! We zien elkaar straks onder de bomen. Het is inmiddels kwart voor vier, ik ben nog nooit zo laat binnen geweest op de 1e dag!

Broer Henk met kornuiten zit hier al vanaf half twee uit te rusten, ik plof even bij ze neer en we vertellen elkaar hoe ver het was … en hoe heet … Inmiddels horen we steeds vaker sirenes loeien en ik ben blij dat ik binnen ben. Ik heb ook niet zoveel zin meer om lang op de Wedren te blijven hangen, zelfs in de schaduw is het heet en ik verlang naar een koele douche.

Rond 5 uur stap ik op de fiets en ploeter de weg terug het vals plat op. Dat valt nog niet mee, zeg, maar uiteindelijk ben ik thuis, schoenen uit en ik zijg neer in de schaduw in de achtertuin .. Wat een dag!

Vergeet mijn gastenboek niet!