De 80 van Maasland FF Anders

Op het Walkers4walkers forum had het Kennedymarsvirus dit jaar stevig huisgehouden, veel forumleden hadden dit jaar voor het eerst een Kennedymars gelopen. Ikzelf dacht immuun te zijn voor dit virus, immers, ik had in het verleden al bloot gestaan aan de besmetting en 4 Kennedymarsen op mijn conto geschreven.

Maar door de verhalen begon het toch weer een beetje te kriebelen en in een onbewaakt ogenblik heb ik me ingeschreven voor de "80 van Maasland FF anders". Tja, je zoekt toch weer eens een andere uitdaging, tochten van 30, 40 of 50 km loop je ieder weekend en worden qua afstand toch een beetje "gewoon", de 4daagse heb ik inmiddels ook al 12 maal gedaan, dus ook daar is de uitdaging een beetje vanaf.

De weerberichten werden in de dagen voor de tocht steeds onheilspellender, alle ellende die je in de herfst kan verwachten, zou precies in die nacht over ons uitgestort worden! Ik heb dus een rijke verzameling regenwerende spullen aangelegd, van een extra (gele) poncho voor 's nachts tot een paraplu toe (hoewel ik het háát om met een paraplu te lopen).

De Kennedymars van Maasland is in zoverre afwijkend van andere Kennedymarsen, dat deze in lussen wordt gelopen. Je hebt eerst twee "lange lussen" van 25 km en dan nog twee "korte lussen" van 15 km. Je komt dus drie maal terug in het startbureau, waarmee het probleem van het tassenvervoer voor de organisatie is opgelost, en je eindigt in de nabijgelegen sporthal.

Daarbij heb je dus het probleem van: waar laat ik mijn auto? Dat heb ik opgelost door bij een collega, die vlak bij de sporthal woont, te parkeren, zij heeft me naar de start gebracht en na afloop stond m'n blauwe beestje dus vlak bij. Prima geregeld dus.

In de kantine bij voetbalvereniging MVV'27 liepen erg veel bekende RWV-ers rond die hielpen in de organisatie, ook achter de inschrijftafel bekende gezichten. Ook onder de wandelaars zag ik erg veel bekenden, zowel van RWV als W4W.

Effe met iedereen een praatje maken, tas en rugzak organiseren, het uurtje voor de start was zo omgevlogen en voor we het wisten stonden we buiten op het startschot te wachten.

Dat werd door de burgemeester gelost en die deed dat op een zeer doeltreffende manier: hij schoot een regenwolk aan flarden, waardoor we de eerste meters gelijk in de beloofde regen liepen. Wonder boven wonder was het alweer droog voor we goed en wel op weg waren, zodat de haastig aangetrokken regenkleding gelijk weer uit kon.

En dat is eigenlijk de hele tocht gebleven: af en toe begon het te plenzen, maar het hield alweer op vóór je goed en wel je poncho aan had. Dus heb ik die poncho na 2 keer maar niet eens meer aangetrokken en verder aan m'n rugzak gehangen.

Direct vanaf het begin ben ik samen met de W4w-ers Carola, Syl en Hennie opgetrokken en dat klikte prima! Ons tempo was niet al te verschillend, dus we konden hele stukken samen lopen, maar we lagen er ook niet wakker van als het groepje een beetje uit elkaar viel: we zagen elkaar wel weer op de rustposten!

De eerste lus

De eerste lus ging via Maasdijk en een stuk door het Westland naar het fietspad langs de Nieuwe Waterweg. Door de harde wind was het wolkendek gedeeltelijk open getrokken en daar scheen de volle maan uitbundig doorheen. Op het water van de Nieuwe Waterweg gaf dit een prachtige zilveren gloed. Puur genieten dus en doordat we hier met wind in de rug liepen, vloog dit stuk letterlijk voorbij.

Na dit fietspad kregen we ook nog een korte blik op de verlichte boten (wegens de ook in dit weekend gehouden Furieade) in de haven van Maassluis.

In deze lus zat er op ca. 5 km een verzorgingspost, na 14 km was er een binnenrust bij "good old VTM" en na het fietspad langs de Waterweg zat er weer een wagenrust op ± 19 km. Overigens was ik hier vlakbij huis …

Vlak voor het einde van de lus was er een controlepost waar we opgewacht werden door een stelletje engerds voor een stempeltje op onze kaart. Samen met het schijnsel van de volle maan werd het zo een spookachtige nacht. Ook in "verzorgingsstraat" waar we doorheen kwamen was aandacht besteed aan het thema van de tocht : Halloween.

Op de grote rust konden we weer bij onze tassen en namen we even uitgebreid ons gemak ervan. Ik heb hier gauw mijn schoenen gewisseld, ik heb de eerste lus op m'n hoge schoenen gelopen, omdat die beter waterdicht zijn, maar dat beviel toch niet goed. Het was een verademing om m'n gewone lage schoenen weer aan m'n voeten te voelen!

De tweede lus

De tweede lus voerde ons door Schipluiden, Den Hoorn, 't Woudt (het kleinste dorp van Nederland) en weer terug naar Maasland. Ook in deze lus zaten twee wagenrusten (op 31 en 43 km) en een caférust in 't Woudt op 38km. Overigens was dit een heel geniepig gezicht als je aan kwam lopen: de rust leek vlak naast de Kerk te liggen, maar om er te komen moest je het hele dorp om lopen. Toen was ik wel blij dat het het kleinste dorp van Nederland was …

De tweede wagenrust werd bemand door Ariaan van de RWV en de zwager van Hennie. Ook Jan, de man van Hennie, stond ons hier op te wachten en Gejoco van het W4W forum zat eveneens van een rust te genieten, zodat het binnen een gezellige boel werd. Dat had ik wel even nodig want ik had net m'n eerste dip achter de rug.

Vlak voor we Maasland weer bereikten werd het wat lichter en konden er weer wat foto's gemaakt worden. Jan maakte er eentje van ons vieren waarop je duidelijk kunt zien dat we in een heel aardig tempo liepen, hij is helemaal bewogen …

Na nogmaals de verzorgingsstraat te zijn gepasseerd arriveerden we weer in de grote rust, met het heerlijke gevoel dat de "grote ronden" er op zaten. Nu alleen nog twee kleintjes … De reflecterende hesjes en de zaklampen konden weer opgeborgen worden, vond ik wel een beetje jammer, ik vind lopen in de nacht héérlijk! Geen auto's, geen fietsers, je kan midden op de weg lopen en het is zo heerlijk stil overal. Maar goed, de dag heeft ook wel z'n bekoring, er kunnen in ieder geval meer foto's gemaakt worden!

De derde lus

De derde lus begon met een stukje Maasland, waarbij we door straatjes kronkelden en veel bochtjes moesten nemen.

Na dit stukje sightseeing gingen we de Duifpolder in, waar op ca. 58 km een uitgebreide wagenrust zat. Daar deden we ons tegoed aan koffie, thee en bouillon en heb ik wat gegeten.

Hierna kwam er een mooi stuk door de polder, een hele lange rechte weg met de wind lekker in de rug, maar we wisten dat we ook weer terug moesten, tegen de wind in dus. Dat tegen de wind in ging over een fietspad langs het water en viel eigenlijk wel mee.

We hadden het nog opperbest naar onze zin en goedgeluimd arriveerden we voor de laatste maal in de grote rust bij MVV'27. Onze tassen konden nu ingeleverd worden om naar de finish vervoerd te worden en wij hesen ons overeind om onszelf eveneens naar de finish te vervoeren.

De vierde lus

Nog maar één klein lusje, nu we zover waren gekomen was uitvallen geen optie meer en we begonnen opgewekt aan de laatste 16 kilometer. Dat begon met een heel leuk paadje als je al 65 km onder je voetzolen door hebt laten glijden! Toen kwamen we vlak langs het huis van Hennie en hebben we even een sanitaire stop ingelast.

Inmiddels had ik een belletje van Elly gekregen dat ze onderweg was naar Maasland om ons voor het laatste stuk nog even een hart onder de riem te steken. Overigens was dat niet het enige belletje, we zijn de hele nacht en dag bestookt met sms-jes van mede-W4W'ers. Fantastisch gewoon, en ook m'n moeder die eindelijk door heeft hoe ze moet sms-en, heeft dapper meegedaan. Overigens zat er tussen al die leuke sms-jes ook een vervelende: om ca. half 7 berichtte Robert van W4W dat hij met een pijnlijke knie was uitgevallen, balen!

Nu volgde er een prachtig stuk route richting Vlaardingen en de zon scheen dapper door de wolken. Op een ellenlang fietspad hebben we aan een paar voorbijgangers gevraagd of ze een foto van ons wilden nemen in het zonnetje, maar die is niet helemaal uit de verf gekomen … Er staat ook een hond op de foto en we kijken allemaal of we als de dood zijn voor dat beest, alleen Carola staat breeduit te lachen ...

We liepen een mooi stukje langs het water en schampten nog even langs het oudste protestbos van Nederland. Daarna volgde een stuk evenwijdig aan de spoorlijn en daar zat ik er echt effe helemaal doorheen. Het leek wel of de tijd niet vooruit ging en de kilometers leken uitgerekt … En wat erger was: ik begon echt last van honger te krijgen, een heel nieuwe gewaarwording voor mij, want honger tijdens een tocht heb ik eigenlijk nooit.

Bij de allerlaatste wagenrust ben ik dan ook amechtig in een stoeltje neergeploft en heb ik maar liefst 2 bolletjes en een bekertje yoghurt gegeten. Overigens werd deze wagenrust bemand door Sico en Ariaan, die aan m'n gezicht wel zagen dat ik het helemaal had gehad. Maar ja, we moesten toch die laatste 7 kilometertjes nog volmaken. Elly belde weer, dat ze zich drie slagen in de rondte aan het rijden was, maar ons nog steeds niet kon vinden. Maar ze hield goede moed, net als wij: we begonnen aan de laatste loodjes …

En die waren zwaar, zoals altijd, en om ons een beetje te pesten hadden ze er ook nog eens een geniepig steil bruggetje in gelegd. Jan was ons inmiddels weer op de fiets op komen zoeken en maakte een leuke fotoserie van onze martelgang over de brug. We lachten wel, maar ondertussen … Au Au Au, vooral de afdaling deed pijn!

En daar was weer een belletje van Elly, ze had eindelijk een plekje langs de route gevonden en zag ons in de verte aankomen. Hartstikke leuk dat het toch gelukt was. Het gaf de burger weer even moed en we konden dit stukje weer even stevig doorstappen. Aangekomen bij het rode autootje hebben we dus nog even een korte "eigen" wagenrust ingelast.

Elly had van alles te snoepen meegenomen en een hoop smileys. Om die laatste had ik gevraagd toen ze vroeg of ze iets voor ons mee kon nemen. Niets werkt zo goed als een welgemeende lach of glimlach tenslotte.

En daarna stuurden ze ons alwéér zo'n geniepig stukje met kiezelsteentjes op. Echt afzien, want inmiddels had zich toch een stevige eeltblaar onder m'n rechtervoorvoet genesteld. Maar aan alles komt een eind, ook aan gruwelijke kiezelpaadjes en eindelijk liepen we dan Maasland binnen.

Voor de allerlaatste keer door de verzorgingsstraat, nog een klein lusje om ons allerlaatste stempeltje op te halen, de laatste bochtjes en hoekjes ...

en daar was dan eindelijk

DE FINISH!!

We werden opgewacht door de familie van Hennie, mijn collega Marjolein, Elly natuurlijk en als grote verrassing stond daar ook Peter van W4W. Die was al om 12 uur binnen, maar heeft nota bene al die tijd op ons zitten wachten!

We kregen bloemen en liepen dan eindelijk de sporthal binnen om onze medaille en ons diploma op te halen. Gijs en Astrid zaten achter de finishtafel en ook Sico was weer aanwezig. Die merkte op dat ik er wel heel wat fleuriger uitzag dan op de vorige wagenrust. Ja, vind je het gek: Ik was binnen!!!!

We gingen nog even uitgebreid met z'n viertjes op de foto en zijn toen gaan genieten van een welverdiend finishdrankje. De nodige sms-jes richting forumvrienden werden verzonden en alras kwamen de eerst felicitaties retour. Geweldig, die forumclub, ik sta er nog steeds versteld van hoe er uit een internetgebeuren zoiets leuks gegroeid is!

We genoten in de kantine van het optreden van het dweilorkest, die toeterden je de oren van het hoofd, wel gezellig!

Na ons kwamen de W4W-ers Ardi (Gejoco) en Piet (Staal) nog binnen, voor ons waren Edwin en Bas al gearriveerd, en Peter natuurlijk. Robert had ik na zijn sms-je nog even aan de telefoon gehad, hij was op advies van de EHBO gestopt, een moeilijke maar verstandige beslissing.

Edwin		Gejoco		PietStaal

Peter (rechts)		Bas (helemaal links)

Peter, Carola en Syl namen de pendelbus naar station Maassluis en ik werd prinsheerlijk door Elly naar m'n auto gebracht. Nog even bij Marjolein langs om te bedanken voor de bloemen en de moeite om me naar de start te brengen en toen ben ik met de pont richting Rozenburg gedobberd. Eerst even Bram eten gegeven en de bloemen in het water gezet en toen heerlijk gebadderd. Nog even met een bakkie op de bank, maar rond 20.30 uur begonnen zachtjes m'n ogen dicht te vallen. Ik heb er maar niet tegen gevochten en ben lekker in m'n bedje gekropen.

Enne ..., ik heb een stempelkaart genomen voor de Kennedy-Walker … het beste bewijs dat het Kennedymarsvirus meer dan eens kan toeslaan
dus wees gewaarschuwd!

In dit verslag heb ik naast mijn eigen foto's gebruik gemaakt van de foto's die zijn gemaakt door de organisatie van "De 80 van Maasland FF Anders" en door Jan, de man van Hennie. Hiervoor mijn dank, leuk, sta ik er zelf ook eens op!

Klik hier voor meer foto's op de site van "De 80 van Maasland FF Anders"!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!