Een Noord-Hollands weekend

B(l)oeiend Zijpe

Ergens in maart verscheen er op het wandelforum Walkers4Walkers een berichtje over een unieke wandeltocht, waarbij je letterlijk dwars door de bollenvelden zou lopen. Bij bollenvelden dacht ik natuurlijk gelijk aan de bollenstreek bij Lisse en Hillegom, dus ik schreef me enthousiast in voor deze tocht.

Later pas keek ik op de kaart waar Zijpe eigenlijk lag, bleek dat in de kop van Noord-Holland te zijn! Maar wederom op het W4W forum werd er een aankondiging gedaan van de Kooikertocht op Wieringen, de zondag na de bollentocht. Het idee om een hotelletje te boeken en beide tochten te combineren was dus gauw geboren. Elly had er ook wel zin in om mee te gaan en later boekten ook Sunny en Anneke een kamer boven “dorpskroeg” De Harmonie in Hippolytushoef.

Zaterdagochtend, berevroeg om 7.00 uur, vertrokken Elly en ik uit Scheveningen voor onze “Noord-Hollandse Tweedaagse”. De heenreis verliep voorspoedig en om kwart voor negen meldden we ons bij de inschrijftafels in Callantsoog, waarboven een paar gezellige beren zweefden.

Er was geen routebeschrijving, maar een plattegrondje van het parcours, met daarop de nummers van de pijlen die je onderweg tegenkwam. Met rode bolletjes stonden de rusten aangegeven, 4 stuks in totaal, althans op “onze” afstand: de 30 km.

Het was prachtig mooi weer en dat werd eigenlijk voor het hele weekend verwacht, dus na me goed ingesmeerd te hebben, heb ik voor het eerst dit jaar in “zonnekleding” gelopen. Niet te geloven dat ik vorig weekend nog met handschoenen aan liep!

Een heel groepje W4W'ers had zich inmiddels op het terras verzameld, Bill, Sunny, Burberany (Anneke), Erik, Syl en Bart. Na een welverdiend bakkie na zo'n lange rit gingen we rond kwart over 9 op pad.

En het was werkelijk een fantastische tocht! Zoals beloofd liepen we werkelijk dwars door de bollenvelden en doordat het dit jaar zo lang koud is geweest, stonden de bollen nog in volle bloei. De narcissen waren wel bijna allemaal uitgebloeid, maar de tulpen en hyacinthen stonden er prachtig bij.

Buiten de officiële rustposten stonden er hier en daar ook koffieposten, die door de bollenkwekers zelf werden verzorgd en dat was tekenend voor het enthousiasme waarmee de bewoners van de streek het ons naar de zin probeerden te maken.

Toen we eenmaal bij de tweede rust waren en ik zo eens op het kaartje keek naar wat we al gelopen hadden en wat we nog moesten, kreeg ik de indruk dat dit wel eens een heel lange 30 kon worden … En doordat je op al die smalle zanderige paadjes tussen de velden doorliep was het ook nog eens een behoorlijk pittige tocht.

Maar met goede moed gingen we weer verder, steeds maar tussen de bollen door en met een prachtig uitzicht op molens in de omgeving. Heel vaak moesten we kleine smalle bruggetjes oversteken die van het ene veld naar het andere leidden en we vroegen ons af of al die bruggetjes speciaal voor deze tocht neergelegd waren.

Na een klein stukje bossig gebied kwamen we bij de derde rust en het stuk daarna naar de 4e rust duurde wel héél erg lang. Nog niet gewend aan deze temperaturen begon ook de warmte ons parten te spelen en we waren echt blij toen we eenmaal op de 4e rust aankwamen.

Op deze rust hadden we er al dik 6 uur opzitten en de afstand voelde ook wel al als 30 km. Mijn vermoeden dat het wel eens een erg lange 30 kon worden, kwam dus wel uit … Na deze rust, werd ons verteld, moesten we nog 7 kilometer!

En ook over die laatste 7 kilometer (inclusief een leuke steile “dijkbeklimming” hebben we zo'n anderhalf uur gedaan, dus dat stuk was ook weer aan de lange kant. Eindelijk waren we om half 6 binnen, we hadden er dus dik 8 uur over gedaan en we schatten de afstand dan ook op ca. 37 kilometer.

Om 6 uur is de hele groep binnen en bieren we op het terras gezellig na en beleven het “wonder van de wandelsport”: na 10 minuten zitten ben je de ellende van die te lange tocht alweer helemaal te boven! Iedereen komt foeterend op die extra kilometers het terras oplopen en na één drankje zit iedereen alweer breeduit te lachen en op de volgende “slachtoffers” te wachten.

Daarna rijden we met twee auto's achter Bill aan, die immers bekend is in de omgeving, en zetten eerst Syl af op het station. Ik heb nog nooit iemand zo mooi op tijd een trein zien halen! Door drie claxons begeleid vertrekt Syl huiswaarts, waarna wij met z'n vieren richting Hippolytushoef vertrekken.

Bill wijst ons eerst nog even de startplaats van de tocht van morgen en dan rijden we naar hotel annex kroeg “De Harmonie”. Daar mogen we een Himalaya-achtige trap beklimmen naar twee relatief kleine kamertjes. Maar ach, het ziet er netjes uit, we hebben een douche en een WC, pico bello in orde dus.

Na een heerlijke douche en met een schoon kloffie aan drinken we eerst beneden nog wat aan de bar en vertrekken dan het dorp in om in restaurant Ongder de Kukel een happie te gaan eten. In het restaurant is het gezellig druk, maar we worden snel geholpen en we genieten van zalm, varkenshaas en tonijn. Bakkie koffie en thee toe en dan weer terug naar het hotel voor nog een slaapmutsje en een welverdiende nachtrust.

De Kooikertocht

Na best wel goed geslapen te hebben liep om half 8 de wekker af en daalden we de trap weer af voor een lekker ontbijtje met sloten koffie. Na het hotel afgerekend te hebben vertrokken we richting Westerland voor de Kooikertocht van WSV Wieringen.

Volgens plan schreven we ons in voor de 25 kilometer en ongeveer kwart over negen vertrokken we. We begonnen met een stukje langs de Waddenzee, waar we een prachtig uitzicht over het drooggevallen wad hadden.

Later kwamen we via een smal dijkje uit bij een watersportvereniging waar in een gezellig cafeetje de eerste rust was. Hoewel dat al vrij snel zat (op 5,4 km) zijn we toch even gestopt voor een bakkie en een toiletbezoekje. Na eventjes zitten kwam ook Sunny met haar 3 wandelvriendinnen een bakkie doen, terwijl we ook kennis konden maken met Nanta (Nathalie) van het W4W forum. Mijn wandelvriendenkring groeit gestaag!

Het volgende stuk ging helemaal door de weilanden en langs eendenkooien, met prachtige Hollandse vergezichten. Koeien en schapen lopen weer heerlijk in de buitenlucht en ook komen we een paar grote stieren tegen. Plus een lief spaarvarkentje …

De tweede rust zit bij een manege en ook hier stoppen we even voor een drankje en brengen we met een zakje chips ons zoutgehalte weer op peil. Als we weer vertrekken worden we bijna ondersteboven gereden door Bart, die gisteren in Zijpe van de partij was.

We lopen overigens te genieten van de omgeving, ik heb nooit geweten dat Noord-Holland zo mooi kan zijn. Na de kleurenpracht van gisteren is dit een totaal andere tocht en dat maakt het een heel leuk, afwisselend weekend. Het weer blijft ook prachtig en we zijn blij dat er een verkoelend windje staat, anders was het wel erg warm geweest.

Overigens rijdt Bill, als goede organisator, langs het parcours en we worden regelmatig getrakteerd op lekkere snoepjes en cherrytomaatjes. Niet omdat het nu toevallig Bill is, maar zulk soort dingen maken een tocht wel àf, je merkt echt dat er aandacht aan de wandelaar wordt besteed.

De allerlaatste rust van het weekend zit in Museum Allerhande, een gezellig rommelig museum met heerlijk zithoekjes, waar koffie met groooote koek geserveerd wordt. We nemen hier heerlijk ons gemakkie ervan en ik ontmoet hier ook nog twee hele oude bekenden: Gerrit en Tini Kunst! Dat is zeker 15 jaar geleden dat ik die voor het laatst gezien heb.

Met hen lopen we het laatste stukje door de weilanden en dan is daar de finish. We halen onze prachtige medaille op en ik laat m'n boekje stempelen, waarna we buiten op het terras neerstrijken om op Sunny en consorten te wachten.

Gezellig bieren we weer met z'n allen na en Bill oefent zijn masseurskunsten op diverse damesvoeten. Hoewel de zon iets achter de sluierwolken is verscholen genieten we nog van het prachtige weer.

En dan komt de tijd dat we de auto weer opzoeken voor de lange rit terug naar huis. We schudden handen, we kussen en we krijgen van Sunny nog een embleem met “Official Friend” erop en dan scheuren we er vandoor.

De terugrit gaat prima, alleen is de A4 afgesloten en staat er op de omleidingsroute via de A44 een file van 7 kilometer. En dan komt het heel goed van pas dat Elly in Wassenaar is geboren en getogen, zodat ze heel veel sluipweggetjes kent! Via een prachtige sightseeing door Wassenaar bereiken we zonder files Scheveningen en drinken we bij Elly nog een kopje koffie.

Rond half 8 vertrek ik richting Rozenburg en iets na achten ben ik ook thuis. Twee poezen drentelen al kopjesgevend om mijn benen heen, blij dat het vrouwtje weer thuis is! Ik plons heerlijk in een warm bad en laat al mijn spieren even heerlijk relaxen. Daarna hang ik (uiteraard) nog even rond op het forum, bekijk de foto's en dan duik ik echt m'n eigen mandje weer in. Het verslag voor de site moet maar even een dagje wachten!

Klik op het plaatje voor het volledige fotoalbum met nog veel meer foto's van dit weekend!

Vergeet mijn gastenboek niet!