Lente in Zeeland

Na laatst te hebben genoten van de polders in Almere, besloot ik ook vandaag weer eens wat verder van huis te gaan. Middelburg leek me wel aardig om Zeeland eens te gaan verkennen. Dus bere-vroeg de wekker gezet en om 7 uur gaan rijden. De route was simpel: almaar de N57 volgen, een kind kan de was doen.

Ja, ja, tot ik in Middelburg zelf was! Tjonge, jonge, wat hadden ze die startplaats goed verstopt. Tweemaal hetzelfde rondje gereden en volgens de kaart moest ik er toch vlak bij zijn, maar naks, noppes, nada. Enfin, uiteindelijk heb ik het natuurlijk toch gevonden en om half negen was ik ingeschreven.

Deze vereniging kent nog de "luxe" (voor ons wandelaars dan) van eigen verzorgingsposten en om die de tijd te gunnen op hun plekje te gaan staan, moesten we even wachten met starten. De officiële tijd was 9 uur en om 10 voor negen mochten we op pad.

De routebeschrijving van de 40 km bestond uit één A-viertje, wat te verwachten is in Zeeland met z'n weidse uitzichten, toch? Wat me verder opviel was dat er nergens tussenafstanden bij stonden. Gelukkig raakte ik in gesprek met degene die de route had gemaakt en die vertelde dat de grote rust op ongeveer 22 km zat. Had je tenminste iets waar je van uit kon gaan!

Ietsje voor negenen ging ik op pad en het viel me direct in het begin al op dat er niet gepijld was! Grote griebels, niet gepijld en dan in een vreemde omgeving! Ik ben in staat om in Moskou uit te komen … Maar later bleek dat alles prima te volgen was met de routebeschrijving en op punten waar het ècht mis kon gaan, stonden wel pijlen. Op één klein stukje na ben ik dan ook nergens verkeerd gelopen.

In het begin moesten we natuurlijk even de stad uit, maar het begon al leuk met een smal paadje langs een breed water. In de verte zag ik weer eens een open brug, maar toen ik er overheen moest, was hij gelukkig weer dicht.

Hierna ging de route de weilanden in en konden we genieten van heerlijke uitzichten. Het zonnetje deed een dappere poging om door de wolken heen te komen, al met al lijkt het erop dat het eindelijk een beetje lente wordt!

Uiteindelijk bereiken we Vlissingen, waar we een leuke roze brug over moeten. Overigens ben ik hier zo vreselijk onbekend, dat ik alleen aan de vlaggen zie dat dit Vlissingen is …

We lopen langs de oude scheepswerven, een timmerfabriek die daar vroeger bij hoorde, staat er vreselijk troosteloos bij, helemaal afgebladderd en met kapotte ramen. Altijd een triest gezicht vind ik, bijna niet voor te stellen dat zoiets ooit een mooi modern bedrijf is geweest.

Hier staat ook de 1e wagenrust, ik ben bijna 2 uur onderweg en een kopje koffie gaat er dan ook wel in. Alles bij de wagenrust is gratis en ik neem een lekker appeltje mee voor onderweg.

Door een paar leuke oude straatjes met gele geveltjes komen we via een hoge trap op de dijk naar de boulevard terecht. Een heel leuk uitzicht met een molen op de voorgrond en moderne hotels daarachter.

Op de dijk is het gezellig druk en het valt me op dat ik veel Duits om me heen hoor. Nu met de Pasen zit het hier waarschijnlijk al boordevol toeristen.

Via de sluizen komen we op de boulevard, waar ik een prachtige getijdeklok bewonder. Hij hangt heel groot aan de gevel van een gebouw, dus ik ben weer eens hartstikke blij met de zoom-functie van mijn camera! Overigens gaat er een heleboel uitleg schuil achter zo'n klok, kijk maar eens op www.getijdeklok .

Vlak voor we de boulevard af mogen staat er nog een heel intrigerend beeld, stom is wel, dat ik niet even ben gaan kijken wat er nu achter die jas zit! Maar ik blijf erbij dat die man gewoon een sigaret op staat te steken!

Na de boulevard komt er weer een heel stuk door de weilanden met in de verte zicht op de duinen. Ze zijn hier bezig met een parkje aan te leggen, maar voorlopig is het nog wel errug kaal …

En dan mogen we over een heel hoog duin het strand op. Op naar de grote rust in strandtent nr. 3 staat er op de routebeschrijving. Poe, poe, da's nog een heel end weg! Maar gelukkig is het laagwater (kijk maar op de getijdeklok), dus hard zand en we lopen in een stralend zonnetje.

Bij de strandtent ga ik dan ook even heerlijk met een kopje koffie en een kersenvlaai met slagroom op het terras zitten. Tegelijk verzamel ik even moed voor de gigantische trap die we straks op mogen … Ik heb de treden geteld: 125!

Na halverwege de trap nog een laatste blik op het strand te hebben geworpen, dalen we aan de andere kant weer af en lopen een stukje door de duinen.

In Zoutelande komen we langs een molen, die pal naast de weg staat, een miniatuur molen staat er vlak bij, erg leuk gezicht! Even voor we het dorp uitgaan staat daar een veld vol met prachtige narcissen, heel vrolijk gezicht.

Hierna duiken we eigenlijk voor de rest van de tocht de weilanden in. Vlak voor Meliskerke staat er nog een wagenrust, waar ik van een lekker bakkie thee geniet.

Daarna gaat het via hele, hele, hele lange wegen naar Grijpskerke, waar naast een leuk kerkje ook een heus "Durps café" staat. Prima gelegenheid om nog even krachten op te doen voor de laatste loodjes.

En ook die laatste loodjes liegen er niet om! Stond er in Grijpskerke nog een bord met "Middelburg 5 km", via een lusje ben ik toch nog 80 minuten onderweg, in de verte zie je Middelburg al liggen en uiteindelijk lopen we dan toch de stad weer in.

In het startbureau is alles al opgeruimd, na mij komen nog twee dames binnen en dan zit een leuke tocht er weer op! Enige minpuntje vond ik toch wel het ontbreken van informatie over de afstand, voor de rest heb ik een heerlijke dag gehad! Best de moeite waard om nog eens in deze omgeving te gaan lopen.

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet het gastenboek niet!