De legende van Torghatten
Vågekallen woonde op de Lofoten en had geen vrouw. Dat was niet zo vreemd, want hij was verschrikkelijk lelijk, afschuwelijk dom en vreselijk onbeschoft. Maar hij wou natuurlijk wel een vrouw. Hij besloot dus, om er maar één te roven. Zo was hij dus nog misdadig ook!
Op een dag hoorde Vågekallen dat Sulitjelma, de koning, een dagje weg was en dat zijn zeven dochters naakt in de fjord dansten. Vågekallen zag zijn kans schoon en reed te paard naar het zuiden. Leka, een struise meid, was net bezig brood te bakken toen ze Vågekallen naar het zuiden hoorde trekken. Ze wierp verschrikt haar deegrol weg en snelde haar vriendinnen te hulp.
Inmiddels had ook Hestmannen gehoord van de schaakpoging van Vågekallen en ook hij racete te paard te hulp. Hij pakte pijl en boog en schoot een pijl af naar Vågekallen. Ja, mis dus, Vågekallen had een handlanger, Skarvågsgubben, en die gooide zijn hoed voor de pijl. De pijl doorboorde de hoed, waarna de hoed in zee viel.
Ze waren met z'n allen echter zo druk bezig, dat ze helemaal de zonsopgang vergaten. En toen de zon dus opkwam, veranderden ze allemaal in steen!
En we zijn er geweest, daar in Noorwegen, en we hebben ze allemaal gezien! Vågekallen op de Lofoten. Sulitjelma in het noorden, inderdaad een héél eind van huis. De zeven zusters, in al hun naakte pracht, dansend in de fjord. Leka, midden in zee, rood aangelopen door haar dappere poging haar vriendinnen te redden. Haar weggegooide deegrol, als monoliet in de woeste golven van de oceaan. Hestmannen, de paardman, als trouwe bewaker van de poolcirkel. En last but not least, Torghatten, de hoed van Skarvågsgubben, als berg in zee. En, als klap op de (vuur)pijl -en om te bewijzen dat dit géén sprookje is- Torghatten heeft een gat! Van die pijl!