Kennedymars Fryslân
vanuit Wâlterswâld

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Dit jaar had ik mijn zinnen gezet op twee Kennedymarsen, natuurlijk de eenmalige 80 van 1 Altena en als tweede koos ik voor de Kennedymars Fryslân in Wâlterswâld. Waarschijnlijk een route die precies in m'n straatje is (veel verhard in open land), niet zo'n heel drukke tocht en lang genoeg na de 100 van Leeghwater om voldoende hersteltijd te hebben. Ik had al vroeg in het jaar ingeschreven en ook een B&B was bijtijds geregeld.

 

En toen kwam er opeens in de laatste week van augustus nog een hittegolf voorbij…… Gelukkig was de echt extreme hitte voorbij voordat de KM Fryslân van start ging, maar toch, die hitte is altijd een aanslag op m'n lichaam en toen er voor de zaterdag van de tocht toch nog temperaturen van heel hoog in de 20° werden voorspeld begon ik toch te twijfelen. Maar toen bleek dat m'n B&B al niet meer kosteloos te annuleren was en dat vond ik toch ook wel zonde van het geld. En om daar nou te gaan logeren en niet te gaan lopen, nee, dat zie ik ook niet zitten!

En dus toog ik toch op vrijdag 30 augustus naar het hoge noorden. BramBram stuurde me in eerste instantie over de Afsluitdijk, maar ter hoogte van Den Haag bleken er op die route veel files te staan en BramBram schakelde over naar de route via Utrecht en de Flevopolders. Prima, alleen had ik dat dan beter direct vanaf Rotterdam kunnen doen natuurlijk……. Nou ja, ik had tijd zat, want ik had (natuurlijk) vertraging ingecalculeerd.

 

En zo arriveerde ik prachtig op tijd in Wâlterswâld, waar enorme borden naar de start en de parkeerplaats wezen. Die laatste bleek pal naast de start in Dorpshuis De Nije Warf te liggen, helemaal fijn voor morgen na afloop natuurlijk. Ik ga me snel aanmelden, ontvang een reflectievestje en een envelop met stempelkaart en twee consumptiebonnen, eentje voor de rust op 40 km (die is weer in het startbureau) en eentje voor na afloop.  

 

Omdat we bij deze tocht dus twee lussen van 40 km lopen, hoeft de bagage niet vervoerd te worden, die blijft in het startbureau staan en die heb je dus na 40 km weer tot je beschikking. Je kunt je tas op een paar verschillende tafels neerzetten, de kleur van de label die je invult bepaalt de tafel waar je je tas neerzet. Leuk systeem en ik kies m'n favoriete kleur geel. Op de label naam en telefoonnummer invullen en de tas kan hier achterblijven.

Ook hier kom ik een paar bekenden tegen, hoewel niet zoveel, er is immers geduchte concurrentie van de Omloop van Goeree, waar ook veel Kennedymarslopers en Long Distance Walkers aan de start zullen staan. Maar ik kom Marleen, Wiebe en Dirkje tegen en nog een paar mensen waarvan de naam me nu nog steeds niet te binnen wil schieten. Ik neem een kopje koffie en wacht rustig af tot we van start mogen om 22.00 uur.

 

  Vlak voor die tijd worden we allemaal naar een zogenaamd “startvak” binnen in het gebouw gedirigeerd, waar het gebruikelijke startpraatje wordt gehouden en wordt afgeteld naar 22.00 uur precies. Het startschot wordt gegeven door een deelnemer van vorig jaar die toen op 80-jarige leeftijd de KM nog volbracht, onder het motto: als ik het toen kon, dan kunnen jullie het nu ook! PANG dus en dan zijn we op weg, de inmiddels donkere avond in.

 

En dat is precies hoe ik de nacht kan omschrijven: donker, heel erg donker! Het is nieuwe maan en we lopen hier in een vrij stil gebied, zodat het echt aardedonker is op sommige paden. Ik ben tenminste heel erg blij met m'n zaklampje, zeker op een paar betonpaden waar heel geniepig grote pollen gras tussen de voegen groeien. Zonder licht zou ik hier binnen de kortste keren gestruikeld zijn! In het begin is het nog vrij druk met deelnemers, er zijn ook mensen die de nachtmars van 40 of 25 km lopen. Maar na verloop van tijd trekt het deelnemersveld wat verder uit elkaar.

Een geweldige bijkomstigheid van deze donkere nacht is de sterrenhemel! GeWELdig, wat een sterrenpracht staat er boven ons hoofd aan de hemel! Soms ga ik expres even stilstaan om goed en rustig op m'n gemak om me heen te kunnen kijken en een heel bijzonder moment is het als ik zelfs de Melkweg zie, net wanneer we een molen passeren. Zo'n schitterend gezicht, dat silhouet van de molenwieken afgetekend tegen de band van de Melkweg, ik ben er gewoon ondersteboven van.

 

Een nadeel van de donkerte, en van de landelijke omgeving, is dat ik haast geen foto's van het nachtgedeelte van de tocht heb gemaakt. Het is gebleven bij foto's (geflitst) van de plaatsnaamborden, een enkel verlicht kerkje en een paar vuurkorven. Ook een paar foto's van de rusten en een cateringpost, och, het geeft al met al toch wel een mooi overzicht van de nacht en tja, om de Melkweg te fotograferen heb je toch wat meer foto-apparatuur nodig dan ik op wandeltochten bij me draag!  

 

Ik heb me wel heel erg geërgerd aan een aantal deelnemers die het nodig vonden om met luidspelende muziek door de stille nacht te wandelen! Op mijn vraag op het alsjeblieft wat stiller kom werd amper gereageerd en omdat we zo'n beetje hetzelfde tempo liepen werd ik gedwongen mee te “genieten” van andermans muziek. Ik ben uiteindelijk maar even stil gaan staan tot het geluid eindelijk weggestorven was. En dat duurt best lang, in de ruime polders dragen geluiden nou eenmaal heel ver!

Ook was de nacht heerlijk fris, daar liep ik met volle teugen van te genieten, ik wou dat ik wat van die kou op kon slaan voor de hete dag straks. Ik kon me in die heerlijk koelte trouwens helemaal niet voorstellen dat het later zo warm zou worden. Maar ondanks de koelte en de donkerte liep ik niet helemaal lekker deze nacht, ik kon niet goed in m'n ritme komen en ik had veel meer tijd nodig voor de eerste 40 km dan normaal, dat zag ik al aan het gemiddelde op m'n GPS, dat zakte al snel onder 5 km per uur (inclusief rust dan wel, hè!)

 

  Langzaam, heel langzaam begon de hemel wat lichter te kleuren en kwamen de wereldberoemde middeleeuwse dichtregels “Het daghet in den oosten, het lichtet overal……” in me op. Het was een prachtig blauw halfuurtje voor de zon echt op zou komen! Maar voor de zonsopkomst eerst nog even de grote rust in De Nije Warf, ik wisselde m'n shirtje en borg m'n reflectievestje en zaklampje op, die zou ik nu niet meer nodig hebben. In plaats daarvan ging m'n gezichtssproeier in de rugzak!

 

En zo begon ik aan de tweede helft van deze Kennedymars, met een werkelijk weergaloze zonsopkomst boven de weilanden en het water. Tjonge, jonge, jonge, wat heb ik lopen genieten en wat heeft m'n camera na die donkere nacht weer een overuren gemaakt! De zon was in deze eerste uurtjes nog van harte welkom en de ochtend was nog heerlijk fris, ik kon me nog steeds niet indenken dat het zo warm zou gaan worden en hoopte dat de weermannen en -vrouwen er helemaal naast zouden zitten!  

 

Maar helaas……, naarmate de zon hoger aan de hemel kwam te staan nam ook de warmte onverbiddelijk toe en al gauw vond ik het helemaal niet leuk meer. En dan bedoel ik ook ECHT niet leuk meer. Ik heb zelfs een paar keer heel serieus overwogen om ermee te stoppen en alleen doordat de rusten en controleposten op behapbare afstand van elkaar zaten heb ik het gered. Het langste stuk tussen twee rusten in was ca. 7 km en dat was nèt te doen. Een langere afstand had ik beslist niet gered en ik vond het heel erg fijn dat er bij alle rusten mogelijkheid was om af te koelen in de schaduw. En ook met m'n gezichtssproeier was ik heel blij, ik heb er niet alleen m'n gezicht mee gesproeid, maar ook m'n hals, nek en armen. Met het klein beetje wind dat er stond voelde dat iedere keer even heerlijk koel aan!

Ook door de medewerkers op de rusten werden we in de watten gelegd, alles werd ons aangereikt en flesjes water werden voor ons bijgevuld. Door de warmte had ik dit keer veel minder trek in koffie dan anders, maar echt koude drankjes waren er niet veel op de verzorgingsposten, behalve water en ranja. Toen ik dan eindelijk ergens een ijskoude cola kon drinken, kikkerde ik daar dan ook helemaal van op. Ook werd er heel veel brood aangeboden, maar ja, dat krijg ik in de warmte echt helemaal niet meer weg. Een bekertje bouillon en een cupje yoghurt heb ik wel dankbaar aangenomen!

 

  Ondanks de warmte heb ik toch nog wel oog gehad voor het landschap onderweg, maar toch veel minder foto's gemaakt dan normaal. Wel is dit een hele goeie tocht geweest voor m'n plaatsnaambordenverzameling! In Westergeest was het hele dorp versierd en één straat was helemaal opgebouwd rond het thema “Kerst”, inclusief een sneeuwpop, Flappie en natuurlijk een heleboel kerstbomen, haha, ik koelde er minimaal drie graden van af!

 

Ook in Westergeest zat de aller-, aller-, allerlaatste verzorgingspost en toen was het nog 6 kilometertjes doorbijten naar de finish. Met nog één afkoelmomentje in het gras in de schaduw van een grote boom sjokte ik dit laatste “stief ketierke” terug naar Wâlterswâld. Eerst door Driezum, daar zit Wâlterswâld aan vastgeplakt en toen een laatste, eindeloos lijkend grindpad terug naar de Nije Warf.

Daar aangekomen werd ik rondom het gebouw geleid om daar binnen te wandelen waar we gisten vanuit gestart waren en zo kwam ik na 18 uur, 49 minuten en 50 seconden over de rode loper naar de finishtafel toe gewandeld. Er werd geapplaudisseerd door mensen die al eerder gefinisht waren en nog in de zaal zaten en ik ben op de eerste de beste stoel die ik zag staan, neergeploft. Zooooooo blij dat ik eindelijk uit die zon was en niet meer verder hoefde……..

 

Toen heb ik m'n stempelkaart en wandelboekje uit m'n rugzak gevist en ben ik me officieel af gaan melden. Ik ontving een medaille, een diploma, waar zowaar m'n naam helemaal goed op was gespeld en twee stempeltjes, in m'n wandelboekje en op m'n Kennedystempelkaart. Van die laatste heb ik nu drie volle kaarten en kan daarmee de bronzen, de zilveren en de gouden Kennedywalkermedaille aan gaan vragen (als ik dat wil).  

 

Ik wissel m'n consumptiebon in voor een koude cola en praat nog even na met Marleen over de warmte en de (in onze ogen) wat mindere bepijling in de nachtelijke uurtjes. Ik had van tevoren de GPS track in m'n GPS gezet en daar ben ik wel blij mee geweest, want zeker 's nachts had ik niet graag alleen op de pijlen gelopen, en een routebeschrijving was er niet. Ook een rustenoverzichtje had ik van de website gehaald en geprint en daar was ik ook heel erg blij mee, want ook dat kregen we nergens mee. En ik vind het toch altijd fijn om te weten hoe ver een volgende rust weg is.

Al met al heb ik het een heel zware KM gevonden, maar op wat schoonheidsfoutjes in de organisatie na is het best een leuke Kennedymars. En inderdaad qua parcours helemaal mijn smaak, op wat grindpaden na helemaal verhard en weidse uitzichten te over. Maar gelukkig in deze warmte ook veel wegen met bomen aan weerszijden die voor wat schaduw zorgden!

 

  Natuurlijk ben ik niet meer gelijk terug naar huis gereden, maar heb overnacht in Westergeest, in B&B Under de Bynten. Daar had ik een ruime, heerlijk koele kamer met een prima bed. Buiten was een zitje en ik had het plan om daar nog een kopje koffie te drinken, maar na de douche ben ik compleet ingestort en linea recta m'n bedje ingedoken, om daar de volgende 12 uur niet meer uit te komen!

 

De volgende ochtend van een heerlijk ontbijt genoten, aan de stamtafel van een ouderwetsch café, waar de B&B onderdeel van uitmaakt. Echt weer een heel leuk adresje, iets om te onthouden voor als ik weer eens een paar dagen Friesland wil “doen”. Rond een uur of half tien vertrek ik weer naar huis, ik heb een rustige rit, wederom door de Flevopolders en om ca. 12 uur ben ik weer thuis. Ik heb best een leuk weekend gehad, maar met deze hitte doe ik dit nooit meer, die uren in de zon waren echt bijna teveel voor me!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

 

Een berichtje in mijn gastenboek vind ik altijd leuk!