Grensparkwandeling 6
in Retie (BelgiŽ)

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  En zo was alweer de laatste tocht in de serie Grensparkwandelingen 2019 aangebroken! De achtste in totaal en voor mij de zesde. De start was vandaag weer in BelgiŽ, in Retie om precies te zijn. Nou, dat bleek dus een retie-end weg te zijn! En BramBram stuurde me op het laatst weer over allerlei krummelweggetjes, het leek wel een sightseeing Vlaanderen…… Waar ik allemaal niet doorheen gekomen ben, ik zag borden van Wortel, Merksplas en Minderhout, allemaal bekend van de Dodentocht of van de Dodendraadroute!

 

Maar uiteindelijk kwam ik natuurlijk precies terecht waar ik wezen moest, laat dat maar aan BramBram over. In het startbureau was ik snel ingeschreven en toen ik mijn wandelboekje en de Grensparkwandelingenstempelkaart liet stempelen, kreeg ik gelijk de beloning voor het meewandelen van minimaal 6 tochten in m'n handen gedrukt: een sleutelhanger met opdruk en een lampje erin. Leuk! Normaal geef ik niet zoveel om beloningen, maar zo eentje voor een hele serie is toch wel een beetje speciaal.

Ik maakte nog even een praatje met Jos en Mia van Gorp en vertrok toen voor de eerste van twee lussen van 10 km. Dat had ik op een plattegrondje in het startbureau kunnen bekijken, want zoals gebruikelijk in BelgiŽ krijg je geen routebeschrijving en loop je op de (uitstekende) bepijling. Het eerste stukje liepen de lussen gezamenlijk, maar na zo'n 400 meter was daar de splitsing en ik ben lekker tegendraads geweest en heb eerst voor lus B gekozen, in de hoop dat het daar nog lekker rustig zou zijn!

 

En die hoop is helemaal uitgekomen, ik ben in die eerste lus maar heel weinig wandelaars tegengekomen. De route was leuk, wel weer het nodige bos natuurlijk, maar ook een heel stuk langs een kanaal en ik heb toch ook wel de nodige weilanden en maisvelden gezien. En ťťn voordeel van bossen in deze tijd van het jaar: er is lekker veel schaduw en nu zo eind van de zomer beginnen er steeds meer paddenstoelen de kop op te steken, ik ben vaak door m'n knieŽn gegaan vandaag.  

 

De afstand was mooi aan de maat, na precies 9,5 km stapte ik het startbureau weer binnen voor de eerste rust. Eerst even “bonnekes” gekocht, eentje voor koffie en eentje voor iets lekkers erbij, want daar had ik inmiddels wel trek in. Bij de koffieschenkerij bestelde ik dus een koffie en een koffiebroodje en zag bij wijze van spreken de Belgische vraagtekens als paddenstoelen de grond uit schieten……. O ja, schoot me te binnen, dat heet hier geen koffiebroodje, maar een koffiekoek! Broodje of koek, het maakte helemaal niks uit, het smaakte toch wel overheerlijk.

Hier trof ik ook Irene aan en na een toiletbezoekje liepen we een stukje samen tot de splitsing, waar ik dus lus A ging doen en Irene lus B. De route van lus A voerde grotendeels langs een watertje, de Gracht geheten en ook hier trof ik veel paddenstoelen, m'n camera draaide weer overuren. Het mooiste stukje vond ik wel een lusje rondom een vennetje, daar heb ik spontaan even een bankjesrust ingelast, heerlijk uitzicht over het water, echt genieten in het zonnetje!

 

  Ook ging de route hier door een stukje heidegebied, niet zo groot als de heidevelden op de Posbank, maar groot genoeg om heerlijk van de paarse tinten te genieten. Aan de andere kant van de Gracht liepen we terug, waarna er zowaar een stukje betonweg volgde. Niet al te lang, toen kwam het allerlaatste stukje, door de maÔsvelden en nog een beetje bos en toen waren we weer terug. Ik heb het een prachtige tocht gevonden, eerlijk gezegd eigenlijk de mooiste uit de hele serie.

 

Terug in het startbureau trof ik Irene weer en we hebben onder het genot van een kopje koffie nog even gezellig bij zitten kletsen. Jos en Mia heb ik niet meer gezien en later blijkt dat ook Arie hier vandaag liep, maar ook hem heb ik niet gezien. En dan vang ik de lange rit naar huis weer aan. Ik heb het een heel leuke serie gevonden, wel veel bos en veel onverhard, maar op deze afstanden vind ik dat niet zo'n ramp. Of ik volgend jaar de hele serie weer ga lopen, dat weet ik nog niet, het is wel erg ver weg. Maar misschien een losse tocht, ik kan het in ieder geval iedereen aanraden, zo'n tochtje doordeweeks!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

 

Een berichtje in mijn gastenboek vind ik altijd leuk!