Grensparkwandeling 5
in Bergeijk

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  De zevende tocht alweer in de serie Grensparkwandelingen 2019! Voor mij pas de vijfde, want ik heb twee maal verstek laten gaan, éénmaal in die bloedhete week en verleden week toen ik nog aan het bijkomen was van de 100 van Leeghwater. Maar bij deze serie krijg je een herinnering als je zes van de acht tochten hebt gelopen, dus als alles goed gaat, dan lukt dat nog wel! Vandaag was de start in Bergeijk en omdat het zwembad in Rozenburg zes weken lang op dinsdag gesloten is, vertrek ik al heel vroeg van huis om lekker vroeg te kunnen starten.

 

Dat lukt, er zijn geen files, door het vroege tijdstip en natuurlijk ook omdat het vakantietijd is, en ik kan lekker dichtbij de start parkeren. Inschrijven gaat vlot en ik ga al gauw van start, voor 18 km dit keer, de langste afstand van vandaag. Nadat ik een verlekkerde blik op zonovergoten weilanden heb geworpen gaan we de bossen in. Tja, dat tekent deze serie toch wel, erg veel onverhard en bos, niet echt mijn ding dus. En ook nog eens erg ver rijden voor relatief korte afstanden, ik vind het erg leuk om deze serie een keer te doen, maar ik denk niet dat dit een jaarlijks terugkerend item wordt!

 

In ieder geval is het nu best wel mooi in het bos, de nog laagstaande zon werpt mooie zonnestralen tussen de boomstammen door en het is lekker koel. We zijn al snel bij de eerste rust, na 4 km al, maar ik neem toch maar even een bakkie koffie, de tweede rust zit op hetzelfde punt, maar pas na 15 km. En dat is wel héél erg lang voor een koffiejunk als ik…….. Bij deze rust maak ik een babbeltje met mede-RWV-er Jos van Gorp, toch leuk dat je altijd bekenden tegenkomt!  

 

En dan gaat het weer verder, door de bossen en toch ook langs de weilanden, ik moet zeggen dat deze route best gevarieerd is. Wat ik wel jammer vind is dat we vaak stukjes heen en weer lopen, toch zeker wel zo'n drie maal en best wel behoorlijke afstanden. Zeker op een afstand van maar 18 km vind ik dat vrij veel. Maar goed, ik ken de omgeving niet zo best, het zal wel niet anders kunnen, het lusje dat de 18 km langs een watertje loopt is erg mooi, daar heb ik wel een stukje “heen en weer” voor over!

 

  Een tweede voordeel van dat heen en weer lopen is dat je veel mensen tegenkomt, in plaats van ingehaald te worden of zelf inhalen. En zo loop ik nog een bekende tegen het lijf: Irene, de vorige penningmeester van de RWV! Dat is leuk, die heb ik een hele tijd niet gezien en naast het pad staan we een tijdje bij te praten. Ze is in gezelschap van haar hondje en dat is een echt mensenvriendje, maar geen hondenliefhebber……. Lijkt Bram wel, die kan ook z'n soortgenoten niet luchten of zien!

 

Dan zeggen we elkaar gedag en wandel ik verder naar de tweede rust. Daar is het zo druk bij de koffievoorziening dat ik besluit alleen een crackertje te eten en wat water te drinken, ik heb een beetje last van m'n rug, dus ik wil wel zitten, maar zeker niet in de rij staan! Na een tien minuutjes ga ik weer verder, de laatste drie kilometertjes en dan valt me op dat het in m'n rugzak verdacht stil is, m'n phone maakt geen enkel geluidje…….

En ja hoor, bij de finish blijkt m'n phone foetsie te zijn! Ik heb hem nog gebruikt bij de rust, dus moet hij daar zijn blijven liggen. Een telefoontje van de organisatie levert echter niets op. Van een medewandelaarster mag ik haar phone even gebruiken om de mijne te bellen, maar verder dan m'n eigen voicemail kom ik niet. Dan maar even met de auto naar de rust rijden om zelf te zoeken, ik ben er snel (via de coördinaten die in m'n GPS staan) en jaaaaaaaaa, daar ligt phoontje, pal naast de stoel waarop ik heb gezeten in het hoge gras. Eind goed, al goed en wat een geluk dat de stevige buien pas eind van de middag arriveerden…….. Nog eentje te gaan in deze serie!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

 

Een berichtje in mijn gastenboek vind ik altijd leuk!