De 100 van Leeghwater

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Het is alweer bijna twee jaar geleden dat ik het plan opvatte om nog eens een Kennedymars te gaan lopen. Ik heb er hard voor getraind, ben ongeveer 10 kilo afgevallen en heb geprobeerd om met ademhalingsoefeningen mijn longfunctie wat te verbeteren. Dat alles resulteerde in een prima verlopen KM van Hilversum en toen ik verleden jaar een foldertje tegenkwam van De 100 van Leeghwater besloot ik de lat nog wat hoger te leggen. Helaas gooide een longontsteking roet in het eten en moest ik de 100 jammer genoeg afzeggen. Ik kreeg trouwens heel netjes (en ongevraagd) m'n inschrijfgeld teruggestort.

 

Na die longontsteking is mijn conditie nooit meer helemaal op het peil gekomen van daarvoor, maar was nog wel goed genoeg om ook de 80 van Leerdam en de 80 van 1 Altena uit te lopen. En dus besloot ik om dit jaar toch weer de 100 van Leeghwater op het programma te zetten, van vrijdag 2 augustus op zaterdag 3 augustus. De weersvoorspellingen waren dit jaar (in tegenstelling tot vorig jaar toen het erg warm is geweest) uitstekend: koel en droog weer, met af en toe zon. En naar verwachting zou de route ook helemaal “des Danyells” zijn, door de Schermer-, de Beemster- en de Purmerpolder. Kortom, dit zou MIJN 100 worden en ik had er zin in!

De start zou om 20.00 uur in Zuidschermer zijn en tussen 17.00 en 19.00 kon je je aanmelden. Dat is wel een filegevoelige tijd natuurlijk als je langs Rotterdam, Den Haag en Amsterdam moet, dus ik besloot maar lekker bijtijds te vertrekken. Dat pakte goed uit, ik had geen opstoppingen onderweg en was dus hartstikke vroeg op de plaats van bestemming. Had wel weer het voordeel dat ik op 100 meter afstand kon parkeren, altijd lekker voor morgen na het lopen!

 

Bij de start stonden medewerkers van de tocht iedereen persoonlijk welkom te heten en naar de inschrijving te verwijzen. Daar was het nog zo'n beetje uitgestorven, dus ik was direct aan de beurt en ontving een keycord met routebeschrijving en stempelkaart, een button, een hoedje, een poncho, een label voor aan m'n tas en een oranje veiligheidsvestje. Dat laatste was alleen voor de lopers van de 100 km, om onderscheid te kunnen maken tussen de 100 en 105 km lopers. Het hesje moest wel de volgende dag terug ingeleverd worden.  

 

Tja, en dan maar wachten op de start, ik kocht een lekker kopje koffie met een appelflap erbij en vermaakte me met het begroeten en op de foto zetten van toch wel aardig wat bekenden! De meesten voor de 105 km, om een stempel voor de LDW te bemachtigen, ik denk dat de 100 km lopers voornamelijk bestonden uit lokale wandelaars en een enkeling die niet om stempels geeft (zoals ik ).

Uiteindelijk begon het dan toch tegen 20.00 uur te lopen en oei, daar kwam wel een heel donkere lucht aandrijven! En dat zal je altijd zien, net tijdens de speeches kwam het met bakken uit de hemel….. Met een flink aantal anderen stond ik opgepropt onder een grote parasol om niet al nat te worden vr we berhaupt gestart waren! Maar de bui trok snel over en zo kon ik toch nog een paar fotootjes van de sprekers maken. En daarna wachtten we met z'n allen op de grote torenklok, op de eerste slag van 20.00 zouden we vertrekken.

 

  En ja hoor, daar gingen we dan van start! Ik had ervoor gezorgd niet helemaal vooraan te staan (z demotiverend als iedereen je gelijk voorbij komt stuiven), maar liep ergens in de middenmoot en werd door de fotograaf van de organisatie leuk op de foto gezet. Ik was onderweg voor m'n eerste 100 sinds 2008, toen ik mijn laatste van drie Dodentochten liep. Nog geen 500 meter verderop begon het weer te regenen, dat hield een paar minuutjes aan en toen werd het droog en dat is het de hele tocht gebleven.

 

En al gauw bleek dat de route inderdaad helemaal mijn ding was, met heerlijk lange en rustige asfaltwegen. Ook qua rusten zouden we helemaal niets te klagen hebben, er stond op iedere 5 6 km een post, waar je kon zitten en iets te eten en/of drinken kreeg en (o, luxe) bij iedere post kon je ook naar de WC! Toen ik zondag terug thuis was, vond ik in de krochten van m'n wandeltas een reserveflesje drinken, een paar eigen crackertjes en m'n portemonnee, geen van drien nodig gehad onderweg en dat tekent de uitstekende verzorging!

De eerste twee posten heb ik zo'n beetje overgeslagen, alleen even naar het toilet geweest. Mijn tempo is al niet zo hoog en als ik gelijk in het begin al iedere 5 km ga zitten, kom ik nooit op tijd binnen! Wel heb ik op dit eerste stuk nog de nodige foto's lopen maken, vooral de route door Alkmaar vond ik erg leuk, maar daar werd het al bijna te donker voor foto's. Bij de derde post ben ik wel even gaan zitten, daar kon je een softijsje krijgen en heel even kwam ik in de verleiding……. Maar nee, mijn darmen willen nog wel eens heftig reageren op ijs, en dat risico durfde ik niet te nemen!

 

Daarna komt mijn favoriete deel van iedere lange tocht die ik loop: de nacht! De duisternis valt en ik loop urenlang van iedere kilometer te genieten. De koelte, de rust, het in slaap zien vallen van de wereld en het later weer wakker zien worden van diezelfde wereld, ik blijf het een geweldige en aparte belevenis vinden! En overal bij de rustposten staan er ook midden in de nacht enthousiaste medewerkers en op heel veel donkere plekken is gezorgd voor wat extra verlichting. Grandioos!!!  

 

We komen door dorpjes met leuke namen als Oterleek, Rustenburg, Ursem, Beets en Oosthuizen, en we hebben na ongeveer 23 km een rust bij een caf dat “Halfweg” heet. Wat een neppers zeg, we zitten hier nog niet eens op een kwart! Met z'n allen lachen we er hartelijk om en verder gaat het weer door de nacht, soms is het zo donker dat ik toch maar m'n zaklampje er even bij aanknip.

Bij Middelie is de splitsing van de 105 en de 100 km, en ik volg natuurlijk braaf de borden van de 100 km. Een klein eindje verderop komen de 105 km lopers er weer bij en als ik aan iemand vraag of ik veel heb gemist in die lus, krijg ik als antwoord: neuhhhh…… kilometers…… Hilariteit Dan haalt Rob me in en de laatste kilometers naar de tassenrust op ca. 50 km lopen we even samen. Niet al te lang, want dat gaat veel te hard voor mij, en te langzaam voor Rob!

 

  In de rust heb ik al gauw m'n vrolijk gebloemde roze tas (valt lekker op!) te pakken en daar stop ik mijn zaklampje en reflectiehesje in. Niet meer nodig, het begint alweer licht te worden. Ik wissel ook even van outfit, vanaf nu ga ik in m'n “ik ben RWV” shirtje verder. Overigens heb ik deze eerste 50 km in iets meer dan 10 uur gelopen, dat betekent dat ik nog ruim 13 uur de tijd heb voor de 2e 50 km, voor mijn doen is dat helemaal niet slecht!

 

Rob en ik hadden trouwens allebei het idee dat we bij de tassenrust ook de warme maaltijd zouden krijgen, maar dat was pas een rustpost later. Dus nog even een paar kilometertjes doorbikkelen en toen in Middenbeemster op een groot terras bij een restaurant aan de lasagne met een blikje cola erbij. En voor mij een beetje water om medicijnen in te nemen. Voor m'n pufjes heb ik natuurlijk geen water nodig, ik heb die ongeveer om de 15 kilometer genomen en dat ging prima.

En dan gaat het definitief verder bij daglicht, supporter Nico kom me voorbij gefietst en zet me nog even op de foto. Vlak voor de maaltijdrust ben ik ook al op de foto gezet door de fotograaf van de organisatie, leuk voor tussen mijn eigen foto's. Nu bij daglicht zie je pas goed hoe lang sommige wegen hier zijn, als je daar niet van houdt, moet je hier maar niet komen wandelen…… Na ca. 62 km steken we de A7 over, kreunnnnnnn, dat valt niet mee, die trappen…….

 

  En dan komen we in Purmerend, en dat brengt me op de bepijling van deze tocht. Er is uitstekend gepijld, met grote borden, die in het donker vaak verlicht worden door een lampje. Maar wat ik nog nooit mee heb gemaakt, in de steden zoals gisteren in Alkmaar en nu in Purmerend en op andere cruciale punten wordt gebruik gemaakt van levende pijlen! Niet alleen wijzen ze je enthousiast de weg, ze vragen ook of alles goed gaat en wensen je nog veel plezier en succes. Opnieuw: grandioos!!!  

 

Na Purmerend komt waarschijnlijk het taaiste deel van de route, we gaan kilometers- en kilometerslang het Noord-Hollandkanaal volgen. En dan ben ik echt blij dat het weer zo meewerkt vandaag, ik denk dat ik het hier verleden jaar met die warmte niet had gered. Nu valt het wel mee, de uitzichten over het water en de weilanden vergoeden veel, en ook staat er halverwege nog een verzorgingspost, dit keer met broodjes gebakken ei in de aanbieding.

Dan komen we bij de rust op ongeveer 75 km, bij een snackcar, en daar snak ik naar een kopje koffie. Als ik daarom vraag wordt er zonder problemen voor een heerlijk bakkie voor me gezorgd, en als ik aanbied om ervoor te betalen (tenslotte hoorde het niet bij de uitrusting van de post) willen ze daar niks van weten, “het hoort erbij” wordt er gezegd. Nou, ik heb zelden zo'n zalig bakje koffie gedronken, ik knap er helemaal van op!

 

We vervolgen de weg langs het kanaal, door Oost-Graftdijk en West-Graftdijk, waar de volgende post zit. Daar hebben ze wel koffie en cake met slagroom en aardbeien erbij. Daar heb ik even lekker van zitten smullen en een medewandelaarster zet me even op de foto. Inmiddels ben ik nu op zo'n 80 km en ik zit nog steeds redelijk op schema. Dit is mijn normale tijd voor een Kennedymars en dus heb ik nog zo'n 6 uur de tijd voor de laatste 20 km.  

 

En die blijk ik ook wel nodig te hebben, want na de volgende rustpost in De Rijp hebben ze nog een paar (voor mij onaangename) verrassingen in petto. Ten eerste is daar die lange gruis- en grindweg naar Schermerhorn, alsof er geen einde aan komt en die kerktoren in de verte lijkt maar niet dichterbij te komen……. En ook na Schermerhorn komt er een stuk onverhard, met graspaadjes, overstapjes en enge bruggetjes. Met een gewone dagtocht zou ik dit echt een prachtig stukje parcours hebben gevonden, maar niet met 90 km in de benen…… Ik loop hier dan ook voor het eerst sinds jaren een blaar op!

In Grootschermer is de n na laatste rustpost, daarna volgt er nog een klein stukje gruisweg en dan in Driehuizen ben ik bij de aller-, aller-, allerlaatste rustpost. We hebben er in totaal 19 gehad, met overal zitplaats, gratis consumpties en WC, hulde voor de organisatie hoor! Inmiddels is de zon gaan schijnen en is het behoorlijk warm en benauwd geworden, dus ik maak hier mijn RWV-buff even lekker nat en ga met een koel doekje in m'n nek de allerlaatste drie kilometertjes doen. Overigens worden vanaf 5 km alle kilometers door grote borden aangegeven, bij het n-kilometerbord word ik door een supporter op de foto gezet!

 

  Dan echt het allerlaatste paadje en dan Zuidschermer weer in, niet over de weg, maar over een “leuk” gruispaadje……. En dan is daar de finish, het publiek staat te klappen, de fotograaf staat klaar, n van de organisatoren staat klaar, ik krijg een zoen, een bos bloemen, en een thumbs-up en dan zit de 100 van Leeghwater erop! Binnen krijg ik mijn medaille omgehangen en een stempel en een plaatje in m'n wandelboekje, en dan kan ik eindelijk gaan zitten met het idee dat ik niet meer verder hoef…….  

 

Ik geniet nog even na, feliciteer de mensen die ik de laatste uren steeds weer tegen ben gekomen, ga nog even samen met n van hen op de foto en kijk nog even naar de mensen die na mij finishen. De allerlaatste deelnemers waren rond 10 minuten voor 8 binnen. Ik zelf heb er 23 uur en 10 minuten over gedaan, dat is wel zo'n beetje waar ik op gerekend had en dat is ook echt wel wat ik nodig heb op deze afstand. Sneller gaat echt niet (meer). Maar gezien mijn lichamelijke gesteldheid ben ik er trots op dat ik het toch maar heb gedaan!

Nog even de consumptiebon die we bij de finish kregen omgewisseld voor een koud drankje en dan maak ik aanstalten om naar Kiaatje te lopen en naar m'n hotel in De Rijp te vertrekken (helemaal terugrijden naar Rozenburg lijkt niet verstandig). M'n linkerbeen doet niet helemaal meer mee (blaar en een dikke enkel), maar voor de rest gaat het nog prima. Ik ben snel in De Rijp, eet daar een patatje en neem een heerlijk softijsje en dan zoek ik mijn hotel op.

 

Dat blijkt een combinatie van hotel en streekmuseum te zijn, ik moest eerst even zoeken naar de ingang en daarna bij de receptie even wachten op een paar mensen die voor me zijn en voel dan pas goed hoe moe ik ben…… Maar dan ben ik snel op m'n (grote) kamer, spring onder de douche, zet m'n bloemen in de wc-pot en duik m'n bedje in. Slapen………. Heerlijk……….  

 

De volgende ochtend geniet ik van een heerlijk ontbijt, haal een grote koffie voor onderweg en rijd op m'n gemakje terug naar Rozenburg. Ik kijk terug op een prachtige 100 van Leeghwater, natuurlijk heb ik de nodige dipjes en pijntjes gehad, maar een gevoel van “jongens, wat was dat leuk” overheerst. De organisatie was pico bello in orde, misschien had er iets meer koffie kunnen zijn onderweg en een diploma na afloop had ik ook wel heel erg leuk gevonden, maar voor de rest kan ik hier alleen maar een hele dikke 10 met een griffel voor geven! En die zoen had ik al gegeven bij de finish……

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

 

Een berichtje in mijn gastenboek vind ik altijd leuk!