RWV Trainingstocht voor de Vierdaagse

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Ik was het al jaren van plan: nog eens de 55 km van de Trainingstocht voor de Vierdaagse van m'n eigenste kluppie, de RWV, met daarin de klim over de skiheuvel te lopen. Terugzoekende in mijn verslagen van alle afgelopen jaren bleek dat ik die afstand voor het laatst gelopen heb in 2005! Jeetje, ik wist echt niet meer dat dat zˇ lang geleden was. Ik liep toen samen met broer Henk en oud-buurjongetje Peter van der Salm, die helaas een paar jaar geleden is overleden.

 

Maar iedere keer was er wel iets aan de hand waardoor dat plan van die 55 km niet doorging, het was te heet, of te nat, ik was niet fit genoeg, of ik had gewoon domweg geen zin, maar dit jaar kon ik eigenlijk geen goeie smoes verzinnen. De conditie is redelijk, en het zou wel erg warm weer worden, maar nog net niet echt heet. En dus besloot ik dat het er dit jaar maar van moest komen!

Ik ben lekker op tijd gestart om zoveel mogelijk nog in de koelte te lopen, en omdat je voor deze tocht niet zo heel lang de tijd hebt, ben ik qua tempo vrij voortvarend van start gegaan. En dat ging verrassend goed! Na de eerste kilometer achter m'n adem aan gelopen te hebben, raakte ik aan het tempo gewend (of mijn pufje begon toen pas goed te werken, dat kan natuurlijk ook) en ging het best lekker. In ieder geval heb ik de eerste 10 kilometer met een gemiddeld tempo van 5,9 per uur gelopen, en zelfs nog wat foto's gemaakt ook!

 

Bij de eerste verzorgingspost heb ik mijn dunne windbreakersjasje gelijk maar uitgedaan, de koelte was nu echt definitief voorbij! Even genieten van een bekertje groenja (da's groene ranja) en dan gelijk weer door voor het volgende stukje. Hier komt ook het eerste onbekende stukje route voor mij: we gaan over het terrein van een volkstuinvereniging, Eigen Hof. Iets verderop ontwaar ik zelfs in de verte nog een ooievaarsnest, waar ik nŔt met de zoom, zoom, zoomlens een fotootje van kan maken.  

 

Bij de tweede rust bij speeltuin Schiewijk ben ik alleen even naar het toilet geweest, nu het met m'n tempo zo lekker ging, wilde ik dat zo lang mogelijk vol proberen te houden, om 's middags in de warmte wat relaxter te kunnen lopen. Na de speeltuin kreeg ik even gezelschap van Veronica, maar dat was maar kort, wandelen in dit tempo en gezellig babbelen gaat helaas niet meer samen voor mij en tegenwoordig zeg ik dat dan ook maar eerlijk, in plaats van mezelf tegen beter weten in groot te houden!

 

  Ik kom over een paar mooie bruggetjes en wordt door de pijlers middels een tekst op het pad attent gemaakt op een nest jonge zwanen aan de overkant van een sloot, schattig! Verder loopt de route langs het vliegveld Zestienhoven, door Park Zestienhoven en later onder de metrobaan door naar de volgende rust, waar de wereldberoemde soep van Gijs wordt geserveerd. Maar ik vind het eigenlijk nog een beetje te vroeg voor soep en ga in plaats daarvan aan de koffie met RWV-gebak (ontbijtkoek met boter). En nu ga ik natuurlijk wel even zitten, ik ben hier inmiddels op 24 km.

 

In het volgende stukje zit een lusje alleen voor de 55 km waarin we langs het Plaswijckpark worden gestuurd, allemaal mensen die pret in het water maken, die zijn eigenlijk veel verstandiger dan wij met deze temperatuur! Maar goed, ik hou het ook nog steeds goed vol en bij de rust bij de Honkbalvereniging De Saints aangekomen ga ik voor een lekker koud drankje nog even in de schaduw buiten zitten. Hier kom ik ook Henk tegen, die met de 35 km bezig is. Leuk om elkaar nog even te zien!

 

En dan gaan we de bossen in! En hoewel ik helemaal geen bosliefhebber ben, vind ik het met deze temperaturen wel heerlijk, al die schaduw. In dit bos staat ook nog een rustmogelijkheid aangegeven bij een restaurant, maar daar ziet het er wel heel erg druk uit en ik kies er dan ook voor om op een lekker beschaduwd plekje even een bankjesrust in te lassen. Ook al om even een pufje te nemen, want hierna komt de eerste klim: de golfbaan De Hooge Rotterdamsche!  

 

Dat gaat best redelijk vlot, met twee “even-van-het-uitzicht-genieten” momentjes kom ik boven en zie daar dat mijn GPS op precies 40 km staat. Gemiddeld tempo van 5,1 km, gaat dus allemaal nog prima! Ik daal de heuvel weer af, en verheug me al op de volgende rustpost, bij natuurcentrum Rotta. Lekkere fruitcocktail en eventueel binnen koffie drinken. En als je eenmaal daar bent, begint het ook al een beetje op te schieten, dan is het nog “maar” 13,3 km.

 

  En direct na de rust bij Rotta komt dan het moment van de waarheid: de 55 km gaat hier de lus over de skiheuvel doen. En het is inmiddels echt bloedjeheet geworden, beetje afzien dus! Maar ik heb nog tijd genoeg en ik doe het dan ook rustig aan en sta een paar keer stil om op adem te komen, en uiteindelijk ben ik dan toch boven! Daar is een trap naar een uitkijkpunt, die je eigenlijk niet op hoeft, maar dat doe ik natuurlijk wel en geniet boven van het uitzicht en stuur even een selfie de wereld in. I dit it!

 

De afdaling van deze heuvel vind ik zo mogelijk nog erger dan de klim, een zigzagpad met grind, waardoor ik continu bang ben om uit te glijden. Ik ga dan ook sommige stukjes echt voetje voor voetje naar beneden en haal opgelucht adem als ik weer op vlakke grond ben. De 55 km route komt hier weer samen met de andere afstanden, maar dat is maar van korte duur, direct na de oversteek van de Rotte komt er n˛g een lus voor de 55 km.

En dat is een beetje een anticlimax na die klim de skiheuvel op, hoewel ook deze lus de moeite waard is. We lopen langs de Zevenhuizer Plas, waar je met dit zonnige weer een fantastisch uitzicht hebt. Inmiddels is het zo warm geworden dat ik blij ben met ieder beetje schaduw en ik las ook nog even een bankjesrust in, hoewel, bankjesrust……. Ik plof neer op een dikke boomstam. Maar goed, het is in de schaduw, dus ik vind het allang best.

 

De allerlaatste rust bij de Kinderboerderij is al gesloten, maar daar staat Gerrit met een ge´mproviseerde wagenrust. En ook hier liggen een paar dikke boomstammen, dus onder het genot van een glaasje cassis geef ik mezelf hier nog even een rustmomentje. En dan op voor het laatste stukje, nog even in de volle zon, maar dan volgen er een paar stukjes heerlijk in de schaduw. Nog even langs het Feyenoordhuis, waar ik enthousiast aangemoedigd word en dan ben ik weer terug.  

 

Afmelden, stempeltje en plaatje halen en dan van een heerlijk perenijsje genieten. Ik ben echt blij dat ik er dit jaar toch voor gegaan ben en ik ben erg tevreden over hoe het gegaan is. Ondanks de warmte heb ik in vergelijking met 14!!!! jaar terug eigenlijk helemaal niet zoveel slechter gelopen, fijn om te merken dat alle moeite die ik ervoor doe er toch toe leidt dat ik dit allemaal nog kan. Eerst die fijne KM in Altena, nu deze 55 km, nog even en ik ga Ŕcht geloven in die 100 van Leeghwater……..

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

 

Een berichtje in mijn gastenboek vind ik altijd leuk!