Knooppunten op Voorne-Putten
Gorzen & Bastions

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Nadat ik gisteren met pijn en moeite de 42 km van de Kasteeltocht heb voltooid, was de pijn in mijn rug als sneeuw voor de zon verdwenen nadat ik 5 minuten rustig had gezeten. Ook onderweg naar huis en thuis had ik nergens meer last van. Wel was ik erg moe, met pijn lopen gaat je niet in de koude kleren zitten! En dus ben ik lekker vroeg naar bed gegaan en heb zo, ondanks de zomertijd die deze nacht inging, van een lekker lange nachtrust genoten.

 

Zondagochtend was het bewolkt en heb ik gewoon niks gedaan, behalve het uitspellen van de zaterdagkrant. Maar toen begin van de middag de zon steeds vaker door de wolken heen kwam besloot ik om toch een kort tochtje te gaan doen, om te kijken hoe het met m'n rug ging. Met slapen, zitten en in huis bezig zijn had ik tenslotte geen enkele last. Ik besloot tot een knooppuntentochtje, en vond een leuke themawandeling bij Hellevoetsluis: Gorzen en Bastions.

Deze route bestaat uit twee lussen met daartussenin een fietspad, dat je dus heen en weer moet lopen. Ideaal voor wat ik van plan was, ik kon altijd de route een flink stuk inkorten als het echt niet ging! Met de auto was ik in een kwartiertje bij de start, bij een TOP aan het begin van de Haringvlietdam. Een gigantische parkeerplaats, die in de zomer ongetwijfeld vol zal staan, maar die nu nagenoeg leeg was. Met een routebeschrijving en natuurlijk de route in m'n GPS ging ik welgemoed op pad.

 

Ik ga onder de N57 door en aan de andere kant het gebied Voorne's Duin in. Al snel ga ik de duinen weer uit en via een strandafslag wandel ik het strand op. Daar loop ik volop te genieten van zand, zon en zee, het is heel rustig, zowel qua weer als qua mensen, een paar hondenuitlaters en ikke, dan heb je het wel gehad. Het stukje strand duurt niet zo lang, dan mag ik via een steile opgang de duinen weer in en kom in het duingebied rond het Quackjeswater.  

 

De route daardoorheen is schitterend, hoewel naar mijn smaak wel erg onverhard, maar omdat dit niet zo'n lange route is, zijn de afstanden te overzien. En het zonnetje in de blauwe hemel doet wonderen! Het Quackjeswater kleurt prachtig blauw en overal zijn groene voorjaarsscheuten te zien, hoewel ik ook nog een paar paddenstoeltjes spot. Ik kom langs een kleine kudde Schotse Hooglanders, die gelukkig alleen maar liggen te liggen en daarna door een stukje open bos, dat zelfs mij weet te bekoren!

Helaas begint na zo'n vier kilometer de pijn in m'n rug toch weer op te spelen en ik las aan het eind van het stuk door de duinen een bankjesrust in. Vanaf hier gaat de route over asfalt door de polders richting knooppunt 17, waar ik zal moeten beslissen of ik de “bastions” uit de route ook ga bezoeken of dat ik het bij de “gorzen” houd. Na vijf minuutjes ga ik weer aan de wandel, inderdaad door de polders met mooie uitzichten.

 

  Dan kom ik bij knooppunt 17, het keuzepunt voor het heen-en-weer-fietspad. Ondanks m'n rug besluit ik om toch maar de volledige route te gaan lopen, het is zulk heerlijk weer en ik heb de tijd aan mezelf. Desnoods ga ik iedere 2 kilometer even zitten, maar ik vind het zo zonde om nu al terug naar huis te gaan! Dus ga ik het lange fietspad langs het Quackgors op, met prachtige uitzichten en dartelende lammetjes op de dijk, richting Hellevoetsluis.

 

Ik las nog ergens een bankjesrust in en dan aan het eind van het fietspad bereik ik de oude vesting van Hellevoetsluis. Via een brug in de diepte wandel ik de bastions op en volg die een heel eind. Jammer voor de foto's dat ik hier de zon tegen heb, ik neem dan af en toe ook maar een fotootje de andere kant op, vooral de molen die overal tussendoor te zien is, is erg fotogeniek. Overigens zijn de foto's van vandaag allemaal met m'n phone gemaakt, de batterijen van m'n gewone camera waren leeg…….

Aan het eind van de bastions kom ik bij de vuurtoren en ga vandaar de oude binnenstad van Hellevoetsluis in. Ook daar is het vrij rustig, ondanks dat het lekker zonnig is, is het toch wel fris, dus echt weer voor terrasjes is het nog niet. Inmiddels heb ik wel trek in een bakkie koffie gekregen en als ik dan een cafeetje ontdek met een heel leuk gedichtje op het raam besluit ik om daar even wat langer neer te strijken, kan ik ook m'n rug weer even de broodnodige rust gunnen.

 

Na de koffie met een overheerlijke punt chocoladegebak erbij, wandel ik verder over de kade, langs de schepen MS Bernisse, het lichtschip de Noordhinder en museumschip de Buffel. Dan ben ik weer terug bij de brug waar ik de vesting binnenging en werp nog een laatste blik op de vesting. Toch blij dat ik dit rondje even gedaan heb, na het strand, de duinen en de polders was dit weer een heel andere beleving!  

 

Tja, en dan het lange fietspad weer terug natuurlijk, normaal een fluitje van een cent ('t is amper 2 kilometer), maar vandaag leek er even geen einde aan te komen…….. Maar goed, natuurlijk kwam dat eind er toch en was ik weer terug bij knooppunt 17. Daar verliet ik de weg door de polders en werd over niet zo hoge duinen wederom naar het strand gestuurd, maar dit maal aan de andere kant van de Haringvlietdam.

 

  Daar volgde een stuk van ca. twee kilometer door mul zand, over hoge duinen, nou niet echt de beste wandelcondities als je last hebt van je rug! Maar tot mijn verrassing trof ik daar ontelbare strandjes aan, met bomen die in het water groeien, schitterende uitzichten over het water en dat alles beschenen door de gouden gloed van de zon die inmiddels aardig naar de horizon begon te zakken. Nooit geweten dat hier zo vlak bij m'n huis, zo'n mooi duingebied ligt! Spectaculair!!!

 

Ik vond het hier helemaal erg jammer dat de batterij van m'n camera leeg was, hoewel de panorama-functie op m'n phone veel goedmaakte en ik heb me dan ook heilig voorgenomen om hier nog eens terug te komen, weer zo tegen de zonsondergang en dan m'n grote camera mee te nemen. En dan hopen dat ik dan wat minder last van m'n rug heb, want die vergalde nu wel een heel klein beetje mijn plezier……..

 

 

Uiteindelijk verliet ik de “mangrovestrandjes” en kwam op een gewoon strandje uit, waarna het nog een paar honderd meter naar Kiaatje was. GPS stond stil op bijna 17 km, en hoewel erg veel onverhard en dus eigenlijk niet helemaal mijn ding heb ik dit toch één van de mooiste korte routes gevonden die ik ooit gewandeld heb! Kan het dan ook iedereen die van veel afwisseling in een niet zo lange route houdt van harte aanbevelen!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!