Het Zuiderzeepad
van Nunspeet naar Harderwijk

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Na mijn laatste tripje op het Hanzestedenpad heb ik vrijdag en zaterdag even rust genomen, maar zondag popelde ik toch wel weer om er op uit te trekken, hoor! En ik heb het de laatste tijd veel meer naar m'n zin op wandelpaden en dergelijke dan op georganiseerde tochten dus ik besloot om op zondag weer een etappe van het Zuiderzeepad te gaan doen. Nunspeet-Harderwijk zou dat worden, niet zo'n lange afstand, dus een heerlijk dagje freewheelen, ook wel eens lekker!

 

Ik hoefde nu natuurlijk niet zo onwijs vroeg weg, geen files op zondag en het zonnige weer werd wat later op de dag voorspeld, dus ik vond zo rond half tien starten mooi genoeg! Ik reed met Kiaatje naar Nunspeet waar ik verleden keer bij het station geŽindigd ben (nou ja, eigenlijk niet verleden keer, ik heb immers de Afsluitdijk-etappe ertussendoor gedaan). ZeeŽn van parkeerplek daar op het Transferium!

En daar stond natuurlijk weer die uitkijktoren voor m'n neus. Verleden keer had ik die overgeslagen om de trein niet te missen, maar nu had ik geen excuus natuurlijk. Niet dat ik een excuus nodig heb hoor, ik ben DOL op uitkijktorens! En dus klim ik manmoedig naar boven, ondertussen de treden en de trappen tellend. Het lukt me om iedere keer twee trappen achter elkaar te nemen voordat ik even op adem moet komen en voor iemand met COPD vind ik dat niet slecht, al zeg ik het zelf.

 

Dan ben ik boven (na 9 trappen van 16 treden!) en eerlijk gezegd vind ik het uitzicht een beetje tegenvallen, zeker omdat er (nog) geen zonnetje schijnt. Ik herinner me dat ik datzelfde gevoel had toen ik hierboven stond tijdens het wandelen van het Westerborkpad in 2012. Natuurlijk maak ik wel een paar fotootjes, onder ander van een ienieminienie Kiaatje op de parkeerplaats.  

 

Goed, de eerste uitdaging van vandaag heb ik dus gehad en na m'n GPS ingesteld te hebben ga ik op pad. Ik zie nog niet direct de markering, maar wel een grote kabouter die de weg staat te wijzen, dus die gehoorzaam ik maar. En zie: kabouter heeft het bij het rechte eind: daar is de markering! Zoals ik al op de route gezien had, word ik direct de bossen in gestuurd, eerst nog op een smal asfaltpaadje, maar al gauw volgen de onverharde paden.

Ik probeer oprecht om ervan te genieten en het allemaal mooi te vinden, maar dat lukt maar voor ongeveer een half uurtje, dan heb ik het wel weer gehad met al dat bos, zooooooo saai. Ik weet dat zo'n 90% van de wandelaars het niet met me eens is, maar heus, geef mij maar weilanden, polders en mooie vergezichten over watertjes! Maar natuurlijk hoort dit ook bij het pad, ik vermijd het niet, maar ik probeer altijd wel die paden uit te zoeken, waar je niet zoveel bos kunt verwachten, een Veluwe Zwerfpad zal je mij niet zo gauw zien lopen!

 

  Uiteindelijk kom ik uit bij een groot heidegebied en daar staat een mooi bankje voor een bankjesrust en ik geniet van een kopje koffie uit de thermos. Direct daarna word ik het Hulshorsterzand (met de nadruk op ZAND) op gestuurd en dat ontlokt me op de Facebook de kreet “CRISIS”. Een onmetelijke zandvlakte en daar moet ik dwars overheen! Gelukkig komt hier net de zon een beetje achter de wolken vandaan en hoewel het zwaar loopt, vind ik het beter dan al dat bos, ik kan hier tenminste ver om me heen kijken!

 

Wel voel ik mijn schoenen vol met zand lopen, tjonge het lijkt wel of ze twee maten te klein zijn, en als ik uiteindelijk aan het eind van het zand kom, schud ik ze leeg en maak daar een fotootje van. Alsof de halve Sahara eruit komt vallen! Hierna steek ik de snelweg over en ga aan de andere kant nog een klein stukje bos doen. Daar staat naast het pad een complete sta-op-stoel! Ondanks dat het bedroevend is dat iemand zoiets zomaar in het bos dumpt, moet ik er toch een beetje om lachen……

Dan volgt er een prachtig stukje door open boerenland, dan weer een stukje bos en een ommetje over Landgoed Hulshorst, waar bij een watertje een heel uitnodigende picknickbank staat. Ik vind het zo'n mooi plekje dat ik er spontaan een bankjesrust inlas, hoewel dat helemaal mijn bedoeling nog niet was. Ach, ik heb vandaag toch de tijd aan mezelf, ik hoef gelukkig geen rekening te houden met de avondspits.

 

Wat verderop kom ik bij Kasteel de Essenburgh, waar ik dan een horecarust kan houden. Wel vlot op m'n bankjesrust, maar het is zo'n mooi kasteeltje en het terras ziet er zo aanlokkelijk uit dat ik er toch maar even neerstrijk. Binnen de kortste keren heb ik een kopje koffie voor m'n neus, vergezeld van een overheerlijke kasteel-muffin. Tjonge, daar heb ik weer even van zitten smullen hoor! De zon is inmiddels helemaal doorgebroken en daar heb ik van zitten genieten op het terras.  

 

Hierna wordt de route helemaal mijn smaak! Afwisselend gras- en gruispaden, rustige asfaltweggetjes, boerderijen en mooie stulpjes langs de weg. Ik zie koeien, kippen, schapen, geiten die bovenop een picknickbank liggen, een varken in de modder en als ik de stadsgrens van Harderwijk bereik word ik luidkeels welkom geheten door een vendel ganzen, tjonge jonge, wat gaan die beesten tekeer! Ik heb het op dit stuk weer zo naar m'n zin, dat ik het eigenlijk een beetje jammer vind dat ik de finish alweer nader!

Ook in Harderwijk zelf is de route leuk, langs een molen richting de haven waar het gezellig druk is. Ik zie grote parkeerterreinen die in deze tijd van het jaar nog voor driekwart leeg zijn en ja, hoor, daar is de ingang van het Dolfinarium. En opeens zie ik daar 't Boerinneke, en daar wordt ijs verkocht! Een heleboel smaken, de een nog lekkerder dan de andere, complete keuzestress dus, maar uiteindelijk besluit ik tot hazelnoot met boerenjongens. Heerlijk in het zonnetje van zitten smikkelen.

 

  Ik wandel verder langs de haven tot ik bij een grote poort kom, de Vischpoort en die moet ik onderdoor. Om direct na de poort in een compleet andere wereld terecht te komen, het oude centrum van Harderwijk. Ik ben hier vroeger wel eens geweest, maar kan me eigenlijk niet meer herinneren dat het zo'n leuk kneuterig stadje is! En ik zie een vlag waarop Harderwijk Hanzestad staat en ik vraag me even af of ik wel met het goede pad bezig ben…….

 

Niet veel verder kom ik bij de Linneaustoren en daar is het eindpunt van de etappe van vandaag. Ik markeer waar ik het pad af ga en wandel dan verder naar het station. Eerst langs de oude stadsmuur, waar veel stenen met waterhoogten en wapens in gemetseld zijn. Dan een lange laan met statige huizen en dan is daar het station. Ik moet een 20 minuutjes wachten op m'n trein en koop een koffie verkeerd en een broodje om de wachttijd te veraangenamen.

De trein is mooi op tijd en al gauw ben ik terug in Nunspeet, waar de uitkijktoren nu in de volle zon staat te glimmen. En ja, je raadt het vast al: ik ben ook nu naar boven geklommen om ook een paar fotootjes met zonnig uitzicht te kunnen maken. Best trots op mezelf, twee maal die toren op en tussendoor ook die Veluwse Sahara bedwongen! Tevreden daal ik dan ook weer af en tuf op m'n gemakkie naar huis. Geweldige dag geweest!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!