Het Zuiderzeepad
van Oosterwolde naar Nunspeet

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  En zo ben ik zomaar, eensklaps, spontaan en helemaal onverwachts begonnen aan een nieuw wandelpad: het Zuiderzeepad! Ik ben natuurlijk ook nog bezig met het Hanzestedenpad en de Loop langs de Hunebedden, maar die doe ik steeds in tripjes van twee dagen, en tja, die maak ik natuurlijk niet iedere week! Toen ik het boekje van het Zuiderzeepad er eens op nalas, zag ik dat er hier toch een flink stuk als dagtripjes gelopen kan worden. Alleen in Friesland en de kop van Overijssel zou ik een overnachting erbij moeten nemen qua reisafstand.

 

In dit pad zit natuurlijk ook de Afsluitdijk! En die heb ik al vier maal gelopen (een dagtocht, een nachttocht en een Kennedymars heen en weer), waarvan driemaal van Zürich naar Den Oever. Ik wilde het Zuiderzeepad dus zo lopen dat ik dit keer van den Oever naar Zürich zou wandelen en dat betekent met de klok mee. Ik weet natuurlijk wel dat je best een etappe tegengesteld aan de andere zou kunnen lopen, maar dat vind ik niet zo leuk. Alle etappes aansluitend, en allemaal in dezelfde richting geeft me meer het gevoel met “een pad” bezig te zijn.

Nu dus nog een leuk beginpunt zoeken. De route begint officieel in Hoorn, maar als ik daar start moet ik al vrij snel weer met tweedaagse tripjes beginnen. Ook komt dit pad weer in Kampen bij de IJsseldelta, waar ik met het Hanzestedenpad ook zal komen. Het zou dus leuker zijn om dit deel aan het eind te doen, dan zit er wat tijd tussen. Uiteindelijk valt de keus op Oosterwolde (niet in Friesland, maar in Gelderland) als startpunt. De eerste etappe loopt dan van Oosterwolde naar Nunspeet. Een andere overweging om hier te starten is dat ik verwacht hier wat bosrijke etappes te moeten lopen. Ik hou niet zo van bos, en kan dat dan maar beter gelijk in het begin hebben, dan kan ik me later gaan verheugen op de dijken van Noord-Holland en de uitgestrekte Friese weilanden!

Het openbaar vervoer is goed te regelen voor deze etappe, ik plan om Kiaatje neer te zetten op station Wezep, dan met een buurbusje naar Oosterwolde te gaan en aan het eind van de etappe per trein terug te reizen van Nunspeet naar Wezep. De etappe-indeling zoals de tracks op internet zijn te vinden komt wel aardig uit, hoewel er wel wat korte etappes tussen zitten. Ik zal dus hier en daar wat samen moeten voegen, want voor 8 of 12 km vind ik het wat te ver reizen. Maar goed, voor de eerste dagen is dat nog niet aan de orde. Ik zet de route in m'n GPS, scan en print de routekaartjes, zet m'n rugzak klaar, leg alles aan de opladers en duik vroeg m'n bedje in, morgen rond kwart voor zes wil ik op weg!

 

En zo gepland, zo gedaan, de wekker loopt voor dag en dauw af, zelfs Bram kijkt een beetje verstoord, en ik zit volgens schema om kwart voor zes in de auto met een grote beker koffie voor onderweg. De reis gaat vlot en ik ben mooi op tijd voor het buurtbusje op het station van Wezep. Dat blijkt inderdaad een busJE te zijn, voor maximaal 8 personen en ik zit tijdens de rit gezellig te kletsen met de chauffeur en een andere passagiere. Deze dienst blijkt helemaal door vrijwilligers gereden te worden, hulde daarvoor!  

 

De chauffeur (die zelf ook wandelaar blijkt te zijn) zet me keurig bij de route af en ik moet wel even lachen als ik zie dat de start bij een……… begraafplaats is! Wel een beetje luguber om een nieuw pad bij een kerkhof te beginnen, maar zo in het zonnetje ziet het er allemaal erg vriendelijk uit. En ik heb geen hekel aan begraafplaatsen, dus mij maakt het niet uit! Bij een bankje markeer ik het startpunt, berg de print met de buslijngegevens op, neem de prints met de routes ter hand en inhaleer een pufje: ik ben van start!

Net als de laatste paar dagen is het een prachtige ochtend, een rotsvast boven Nederland liggend hogedrukgebied zorgt voor lente-achtige temperaturen, hoewel het 's morgens vroeg nog erg koud is. Dat blijkt ook nu wel, over de weilanden ligt een witte waas van rijp en ook de bloemetjes die al bloeien zijn bedekt met een wit laagje ijskristallen. Maar de zon staat al uitbundig aan de hemel te stralen, dus na een paar uurtjes zal het vast wel warmer zijn!

 

  Gelijk bij de start al zie ik de eerste markering, wel leuk om nu een keer rood-witte stickers te volgen in plaats van geel-rode! Eigenlijk is dit de eerste officiële LAW-route die ik loop, toen ik het Westerborkpad, het Watersnoodpad en de Koninklijke Weg liep waren dat nog paden van de oude KNBLO. Het Westerborkpad loopt trouwens ook in het gebied van dit deel van het Zuiderzeepad, in de loop van de dag zal ik enkele keren de bekende stickers met het prikkeldraadlogo tegen komen!

 

De route begint op asfalt, heerlijk in het zonnetje langs weilanden en mooie boerderijen, maar na een tijdje word ik het eerste graspad op gestuurd. Daar had ik al op gerekend en m'n trailrunningschoenen van Kiprun aangetrokken voor vandaag, die hebben het beste profiel om onverhard te lopen, heb ik de ervaring. De graspaden zijn prima te belopen, de ondergrond is hard en het gras is nog niet lang. Wel is het gras een beetje nat van de rijp, maar m'n schoenen zijn waterdicht genoeg om daar geen natte voeten van te krijgen.

Dit eerste stukje van de route gaat naar Elburg en al gauw zie ik de bekende kerktoren boven de weilanden uitsteken. Elburg is bekend terrein, daar loopt het Westerborkpad ook en ik hoop in Elburg aan de koffie te kunnen, na die lange auto- en busrit heb ik wel trek in een bakkie. Maar eerst mag ik nog een heel stuk dwars door de weilanden, over leuke bruggetjes en langs een paar paardjes die niet verblikken of verblozen van mijn aanwezigheid.

 

Dan ga ik Elburg binnen en ben even bang dat ik te vroeg ben, maar na een ommetje door leuke, smalle straatjes beland ik bij het restaurantje Zilverzoen en dat is gelukkig open. Het is inmiddels zeven jaar geleden dat ik hier was, maar ik weet nog dat ze hier heerlijk appelgebak hebben, Appelzoen genaamd, en zo zit ik al gauw heerlijk te smullen van koffie met gebak. Wat is wandelen toch leuk!!! Voor mijn wandelboekje biets ik hier een visitekaartje, de buschauffeur had al gestempeld.  

 

Na de koffie wandel ik verder Elburg door, koop nog een ansichtkaart en ga dan door de mooie Vischpoort. Na een stukje over de stadswallen verlaat ik bij de twee leeuwenkoppen Elburg en dan gaat de route verder langs de voormalige Zuiderzee. Hier wandel ik ook weer over een lang graspad, de Elburger Zeedijk genoemd. Er loopt wel een asfaltweg evenwijdig, maar ik loop zo van het uitzicht te genieten, dat ik dit keer op het gras blijf (en dat wil wat zeggen.........)

De dijk eindigt bij een punt waar een kerkje heeft gestaan, dat door het water verzwolgen is, de Sint Ludgeruskerk. Er staat een infobord en de fundering kan je nog bekijken. Het is een prachtig plekje hier, er staat ook een vogelhut en natuurlijk ga ik daar even een kijkje nemen. Bij een picknickbankje trek ik mijn jas uit en hang die voor de rest van de dag aan m'n rugzak. Het is ècht warm, niet te geloven, het is pas 27 februari!!!!

 

  Verder over wederom een grasdijk (de Kerkdijk) met prachtige uitzichten naar Doornspijk, waar ik een hoekje van meepik. Maar al snel verlaat de route de bebouwing weer en ga ik het Landgoed Klarenbeek op. Hier wordt de route wat bosrijker, maar gemengd met de omgeving van de beek en het zicht op het landgoed is het schitterend hier! Als ik een bankje zie staan besluit ik om hier dan ook maar even een bankjesrust in te lassen en ik drink koffie uit de thermos. Met recht een rust met een view!

 

Na een stukje door de bossen, waar ik het zelfs presteer om een paar honderd meter verkeerd te lopen (en die markering stond er toch echt!) kom ik uit bij een zandweg met aan weerszijden hoge bomen en doorkijkjes naar de weilanden. Een kudde schaapjes heeft al de schaduw opgezocht en ik kom langs een oude boerderij, volgens de routebeschrijving uit de 18e eeuw. Dan is het uit met de pret en gaat het definitief de bossen is.

Gelukkig schijnt de zon en in dit jaargetijde zijn de bomen nog kaal, dus dan vind ik bos niet zo benauwend als later in de zomer, maar echt, een bosliefhebber zal ik wel nooit worden! Dat merk je ook direct aan m'n foto's, in weilanden, langs het water en in polders maakt m'n camera overuren en in bossen maak ik hooguit een paar fotootjes, zoooooooo saai al die bomen op een kluitje, geef mij maar een mooie eenzame boom, die mooi afsteekt tegen de hemel!

 

Ik loop ook weer een stukje samen met het Westerborkpad, waar ik zowaar de oude blauw-rode markering nog van tegenkom. En een stukje mul zand langs de spoorlijn, brrrrrrrr, da's wel héél erg onverhard! Dan zie ik het plaatsnaambord Nunspeet door de bomen heen schemeren en is het nog maar een paar kilometertjes naar het station. Die laatste kilometers gaan over een betonnen fietspad en bij gebrek aan bankjes las ik even een korte rust op een omgehakt boomstammetje in.  

Dan ben ik bij het station en daar staat een grote uitkijktoren, en dan heb ik direct een levensgroot dilemma! Want ik wil die toren best wel op, maar als ik gelijk het station in ga heb ik binnen drie minuten m'n trein. Ik win daar een half uur mee, wat me misschien nèt voor de files thuis brengt. En die toren ben ik al op geweest, toen met het Westerborkpad, ik HOEF dus niet van mezelf! En zo besluit ik de toren voor volgende keer te bewaren, bij de start van de volgende etappe.

Nu wandel ik door naar het station, markeer m'n eindpunt en sla de route op. De trein komt mooi op tijd aanrijden en brengt me in een kwartiertje terug naar Wezep, waar Kiaatje zoals gewoonlijk trouw staat te wachten. De rit terug naar huis gaat redelijk vlot, geen echte files, maar wel wat opstoppingen die een twintig minuutjes vertraging opleveren. Dan ben ik weer thuis en kan terugkijken op een prima start van dit nieuwe pad. De eerste 22 (van de bijna 500) kilometers zitten erop!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!