Het Hanzestedenpad
van Zutphen naar Deventer

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Nou, het mocht dan een eenvoudige kamer zijn die ik had, het bed was prima en ik heb dan ook heerlijk (en lang) geslapen! Omdat ik vandaag een lange dag gepland had (drie etappes van de hoofdroute plus de dagwandeling Voorster Klei) van ca. 32 km ben ik wel vroeg opgestaan en zo zat ik rond kwart over zeven aan het ontbijt. Een prima ontbijt mag ik wel zeggen, volop keus en ik heb het me dan ook goed laten smaken!

 

Eenmaal buiten bleek wat ik vanuit de ontbijtzaal al had gezien: er lag een mooi laagje sneeuw. De sneeuw die voor gisteren voorspeld was, was hier blijkbaar pas 's nachts gevallen. Gelukkig had ik mijn nieuwe trailrunningschoenen met goed profiel bij me, dus zolang de sneeuw nog mul was zou ik er goed grip op hebben. Wel moest eerst Kiaatje uitgebreid gekrabd worden, sneeuw was vastgevroren en zat hardnekkig op de voorruit vast. Maar uiteindelijk kon ik dan op pad naar Zutphen.

De rit ging vlot, er was overal gestrooid, dus geen glijpartijen met Kiaatje. Ik hoopte maar dat er op de route die ik zou gaan lopen ook gestrooid zou zijn…… Bij de Hanzehal was er nog parkeerplek genoeg, GPS aan, en toen kon ik op pad. Eerst de bekende route langs de kruittoren en het station, en van daar af naar de brug over de IJssel. Aan de overkant zou ik in het dorpje De Hoven de hoofdroute van het pad weer oppikken, waar ik die op 21 november had verlaten.

 

Het uitzicht vanaf de brug was schitterend, het was een heel nevelige ochtend dus je kon niet heel ver kijken, maar die grijzige lucht met het silhouet van Zutphen op de achtergrond en de besneeuwde uiterwaarden, wow, wat een prachtig gezicht was dat! Op de brug was het wel gek dat het ene brugdeel helemaal sneeuwvrij was terwijl het andere deel compleet wit zag. Op het fietspad althans, de rijweg voor de auto's was wel overal sneeuwvrij.  

 

Aan de overkant aangekomen maakte ik eerst een foto van een beeld van een man, die ze een grote sjaal omgebonden hadden. Lief hoor, zo heeft ie het vast niet zo koud! Toen ging ik via een fietspad de uiterwaarden in, onder de brug door, waar ik net overheen gekomen was. En dat was een betonnen fietspad, spek- en spekglad! Ik heb dus maar een beetje in de grasrandjes gelopen en kreeg een hard hoofd in die 32 km van vandaag……, als ik veel van die gladde stukken zou krijgen, ging dat wel heel lang duren!

Gelukkig mocht ik na ca. 2 km een asfaltweg langs de IJssel op en daar was het weer goed beloopbaar. Maar even verderop was deze pret alweer afgelopen en kwam ik op een fietspad terecht waas het soms wel en soms niet glad was. Dat is zo mogelijk nog erger dan wanneer het overal glad is! Het was wel een schitterend pad, dwars door weilanden in waar je in de verte schimmige boerderijen zag staan. Ook een weiland vol ganzen die zo'n kabaal maakten dat horen en zien je verging! En toen keek ik op mijn GPS en zag dat ik helemaal dit pad niet moest hebben! Ik moest een stippellijntje vlak langs de IJssel volgen, het pad waar ik nu op liep kwam heel ergens anders uit.

 

  Op dat moment heb ik dus besloten om de dagwandeling Voorster Klein niet vandaag in te lassen, als ik die liet vallen zou de route zeker 10 km minder worden, 22 km vond ik eigenlijk wel mooi genoeg voor deze omstandigheden. Ik liep het fietspad een stuk terug en zag al gauw de weg die ik wel moest hebben, een soort klinkerweg die veel minder glad was dan dat fietspad. Ik ben vanaf dit punt heerlijk op m'n gemakje gaan lopen, en heb genoten van alle prachtige uitzichten die me op deze weg voorgeschoteld werden.

 

De weg liep kilometers lang door en ik had het windje heerlijk in de rug, waardoor ik ook niet echt last van de kou had, want koud was het, dat voelde ik wel als ik me omdraaide in de wind om een fotootje te maken! Aan het eind van deze klinkerweg kwam ik bij een gemaaltje uit en daar stond precies uit de wind een bankje, waar ik even van een kopje koffie uit de thermos heb zitten genieten. Niet te lang, want met dit weer lang stilzitten is niet goed!

Na weer een stukje betonnen fietspad (en dus weer verschrikkelijk glad) moest ik via een overstapje een hek over en kreeg ik een heel stuk onverhard voor de kiezen. Gelukkig was het niet blubberig, alleen een beetje nat van de sneeuw natuurlijk, maar deze schoenen waren redelijk waterdicht dus dat ging prima. Op dit stuk kwam ik trouwens de eerste mensen tegen sinds ik Zutphen verlaten had, ik heb zeker ruim twee uur niemand gezien of gehoord!

 

Er volgde een heel stuk afwisselend verhard en onverhard parcours, ik liep over grasdijken, over asfalt en moest een paar overstapjes maken. De opstapjes waarop je je voeten bij die overstapjes neer moest zetten waren wel vaak erg glad van de sneeuw, dat was dus wel een beetje oppassen geblazen, maar gelukkig kwam ik overal ongeschonden overheen. En voor de rest heb ik alleen maar volop lopen genieten, wat een prachtig landschap hier en hoeveel mooier dan al die bosetappes die ik heb gehad!  

 

De route kwam ook langs een museumpje, De Kribbe en daar zou ook een restaurantje zitten. Maar wat ik al verwacht had: dat was hartstikke dicht in deze tijd van het jaar! Toch wel blij dat ik mijn waterkokertje en koffie mee had genomen, zodat ik vanmorgen een thermoskan vol kon maken. Er volgde weer een hele lange onverharde grasdijk, waar ik grillige wilgjes op de foto heb gezet en heb gelachen om de capriolen die twee haasjes in de besneeuwde weilanden maakten.

Toen was het uit met de onverharde stukken, ik kwam op een asfaltweg terecht, ging onder de snelweg door en zag de contouren van Deventer in de verte zichtbaar worden. Ook de Bolwerksmolen, die ik gisteren van de andere kant had gezien kwam in zicht en daarna duurde het niet lang meer tot ik bij het plaatsnaambord Deventer uitkwam. Nog een paar honderd meter en ik was weer bij het voetveer waar ik gisteren ook mee ben overgestoken.

 

  Dit keer lag hij wel aan mijn kant en ik kon gelijk aan boord. Net als gisteren heb ik van het korte overtochtje genoten. Boven de IJssel zag ik de nevels eindelijk een beetje optrekken en toen ik de stad in ging begon zowaar de zon te schijnen! Ik kwam weer langs de Lebuinuskerk en zag dat die open was. Natuurlijk ben ik binnen even een kijkje gaan nemen en heb de nodige foto's gemaakt. Ook een ansichtkaart gekocht voor in mijn wandelboekje.

 

Weer buiten baadde de hele Brink in het zonlicht en ik heb even met de gedachte gespeeld om de stadswandeling van gisteren nog even over te doen, maar daar had ik uiteindelijk toch geen zin in. En daarbij: ik had best een beetje honger gekregen, wat zeg ik? Een beetje? Mens, ik had BEREhonger en bij een restaurantje met de mooie naam Jasmin's heb ik heerlijk een tonijnsandwich met frietjes zitten eten.

Toen de laatste 700 meter naar het station, waar ik een kwartiertje moest wachten op de trein terug naar Zutphen. Die reed zowaar op tijd, ik was vlot terug bij Kiaatje en ook de terugreis naar huis over de weg verliep voorspoedig, zodat ik netjes op tijd thuis was. Daar zat Bram al op me te wachten natuurlijk en dat ontlokte me het gezegde: weg zijn is fijn, maar thuis zijn is ook weer fijn! Ik kijk terug op wederom een heel mooi wandeltripje, vooral vandaag was prachtig, maar ik moet nu wel een extra dagje uittrekken om die gemiste dagwandeling toch nog een keer te doen, ik wil straks wel het HELE pad gelopen hebben natuurlijk…….

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!