Het Hanzestedenpad
van Doesburg naar Zutphen

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Tijdens het lopen van het Graafschapspad in september 2018 was ik ook een paar keer markering tegengekomen van het Hanzestedenpad. En ja, dat boekje had ik ook al een tijdje in huis staan! Het Graafschapspad was me qua omgeving prima bevallen en na thuiskomst besloot ik dan ook dat het Hanzestedenpad m'n nieuwe wandelproject moest worden. Ik oktober heb ik eerst nog de laatste etappes van het Groene Hart Pad gelopen en voor november stond dus het Hanzestedenpad op het programma.

 

Het Hanzestedenpad is een lijnwandeling (voornamelijk langs de IJssel) van Doesburg naar Kampen, maar bestaat daarnaast uit een zevental “dagwandelingen” en een driedaags wandelrondje. Met in het boekje de etappe-indeling erbij heb ik een planning gemaakt, waarbij ik steeds een tweedaags tripje maak. Meestal een stukje lijnwandeling plus een rondwandeling, soms twee rondwandelingen of twee lijnwandelingen, net wat het beste uitkomt.

Met bagage sjouwen doe ik niet meer, dus ik ben ook niet gebonden aan slaapplaatsen direct aan de route, wat wel wat meer keuze in logeeradressen biedt. Voor mijn eerste tweedaagse tripje staat de lijnwandeling Doesburg-Zutphen op het programma, samen met de eerste dagwandeling vanuit Doesburg “De Oude IJsselvallei”. Ik boek een vrij goedkope overnachting in Fletcher Hotel Eerbeek, en dan is het wachten op 21 november!

Vlak voor die 21e november begint in Nederland opeens de winter, er moeten weer ruiten gekrabd worden en er is kans op gladheid op bruggetjes en zo. Gelukkig wordt er voor de 21e/22e november wel droog weer voorspeld, met zelfs wat kans op zon! Omdat de eerste dag de langste etappe van allemaal zal worden (37 km), vertrek ik al voor dag en dauw uit Rozenburg, Bram in de goede zorgen van de buurvrouw achterlatend.

 

De rit gaat vlot en in Doesburg vind ik vlakbij de bushalte Kraakselaan, waar het pad start, nog een mooi parkeerplaatsje. Ik ben lekker dik ingepakt (legging, broek, hemdje, shirtje, nog een shirtje en een jas) en zeker in het begin is dit geen overbodige luxe! Helaas is er bij de bushalte geen enkele aandacht aan het begin van dit pad geschonken, geen bordje of zo, alleen een stukje verderop een afgebladderde sticker. Vind ik altijd wel een beetje jammer, zou zo'n leuke start foto zijn!  

 

Het eerste stuk zal trouwens bekend terrein voor me zijn, want de eerste 10 kilometer lopen gezamenlijk met het Graafschapspad. Zo begin ik nu met een stukje over de wallen rondom Doesburg en zie vanaf daar de zon tussen de bomen door opkomen. Die opkomende zon zet een stukje verderop het beeld van de drie mannen aan de IJssel mooi in het licht en maakt ook het stukje door het oude centrum van Doesburg heen lekker fleurig. Op dit uur van de dag is Doesburg trouwens nog wel uitgestorven!

Na het verlaten van Doesburg begint het stuk langs de IJssel waar ik op het Graafschapspad zo vreselijk van heb lopen genieten en dat is vandaag niet anders! Het zonnetje verdwijnt eerst even achter een wolkenband, maar begint later weer volop te schijnen en het maakt dit stukje route dan ook weer tot een waar wandelfeestje! Wel vreemd om langs camping 't Hfke te komen en geen yurt te zien staan, blijkbaar wordt die iedere winter afgebroken en in de lente weer opgebouwd.

 

  Hierna splitsen het Graafschapspad en Het Hanzestedenpad, het Graafschapspad gaat rechtdoor om bij Brummen de IJssel over te steken en het Hanzestedenpad gaat hier al de IJssel over met het pontje bij Dieren. Daar ben ik al snel, het pontje ligt aan de overkant, maar zodra ze me aan zien komen, vaart hij deze kant op. Het pontje ligt wel heel erg diep, ik moet een hele steile helling af, zo laag staat het water in de IJssel! Eenmaal aan boord moeten we even wachten op een grote boot en dan gaan we (voor n hele euro) naar de overkant.

 

Inmiddels zit ik hier op zo'n 12 km en ik zou wel trek hebben in een bakkie koffie, dus doe ik even een klein rondje in Dieren. Daar zitten wel een paar restaurantjes, maar helaas is alles dicht. Geen koffie dus en ik neem maar even een korte bankjesrust met uitzicht op de IJssel. Niet te lang, want met dit koude weer is het niet echt lekker om lang stil te zitten, ik ben allang blij met het zonnetje!

Na Dieren kom ik door het dorpje Spankeren en langs een hele oude boerderij, 1792 staat er met muurankers. En dan wordt de route toch wel een stuk bossiger en onverharder dan ik verwacht had. Niet dat het niet mooi is, maar het is toch wel een stukje vermoeiender lopen dan over asfalt en daar had ik (langs de IJssel) toch min of meer op gerekend, vandaar die lange dagafstand. Maar goed, zolang de zon schijnt vind ik bossen in de herfst best mooi, dus m'n camera maakt overuren, ik spot zelfs nog een paddenstoel die de vorst van de afgelopen dagen heeft overleefd.

 

Na zo'n 21 km kom ik bij de Engelenburg, een groot landhuis, waar nu een restaurant in zit. Ik wandel de imponerende oprijlaan op, maar eenmaal binnen wordt me vriendelijk verteld dat ze me geen kopje koffie kunnen schenken, want “ze hebben al zo'n drukke dag”. Ik stel nog voor om het buiten op het terras op te drinken, maar nee hoor, geen koffie. Tot een volgende keer, wordt er nog gezegd. Nou, dat dacht ik niet, ik voel me niet echt welkom hier!  

Dat wordt dus een tweede bankjesrust, gelukkig wel in het bos (ha, ik ben blij met bos!!! ) zodat ik een beetje in de luwte zit. Daarna snel weer op pad, want ik moet toch nog wel een aardig stukje. Samen met het Trekvogelpad, gaat mijn route verder door het bos, maar wat later kan ik gelukkig weer wat verder om me heen kijken. Wel gaat de zon steeds vaker schuil achter de wolken, wat de omgeving wat somberder maakt en het wordt ook een stuk guurder.

Ik kom nog bij een paar landgoederen, Leusveld en Voorstonden, waar leuke paadjes over bruggetjes zijn gevonden en ook is er ergens een routewijziging, die er eigenlijk alleen maar uit bestaat dat ik aan de andere kant van een sloot moet lopen. Ik begin nu toch echt wel te merken dat de afstand van vandaag wel erg lang is en het gebrek aan rust breekt me ook een beetje op. Ik las nog een derde bankjesrust in, eigenlijk voornamelijk om een extra pufje te nemen, ik ben echt moe!

 

  En dan opeens staat daar zo'n welbekend bordje met “Rust”, en die is open! In een grote boerenschuur kan ik eindelijk even op m'n gemakje zitten en een kopje koffie drinken. Ik moest even zoeken waar ik water voor het Senseo-apparaat vandaan moest halen, maar ook dat is gelukt en zo zat ik heerlijk aan de koffie met een gevulde koek erbij! Prima initiatief die particuliere rustpunten, ze winnen het qua gastvrijheid in ieder geval van een sjieke tent als de Engelenburg!

 

Helemaal verkwikt ga ik aan de laatste lange en koude loodjes beginnen, gelukkig geen bos meer, maar fijne polderwegen en zo zie ik opeens de kerktoren van Zutphen in de verte staan! Het spoor onderdoor, nog even door het dorpje De Hoven (nog nooit van gehoord) en dan verlaat ik het Hanzestedenpad en wandel over een grote brug over de IJssel Zutphen binnen. Direct daarna ben ik bij het station en daar moet ik een half uurtje op mijn trein terug wachten.

Nog even tijd voor een heerlijk latte macchiato en een broodje, en dan is de trein zowaar helemaal op tijd en ondanks dat het inmiddels spitstijd is, is er nog zitplaats genoeg. In Dieren moet ik overstappen op de bus naar Doesburg en ook die overstap gaat vlot. Rond 17.30 ben ik terug bij Kiaatje en rijd in het stikkedonker naar mijn hotel in Eerbeek. Daar heb ik een eenvoudige kamer, met een lekkere douche en een prima bed. De eerste dag zit erop, en die was mooi, maat het viel me niet mee. Gelukkig is dit de allerlangste afstand op dit pad, alle volgende etappes zijn een stuk korter!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!