Het Groene Hart Pad
van Rotterdam naar Delft

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Eigenlijk direct na de 7e etappe van Stolwijk naar Rotterdam ben ik op pad gegaan voor de laatste etappe van het Groene Hart Pad, en wel op zaterdag 13 oktober. Ik had op de route gezien dat ik kort na de start over het Prinsemolenpad zou lopen en het leek me mooi om daar de zonsopkomst mee te maken! En zie, met een beetje puzzelwerk kon ik net op tijd met de metro van Hoogvliet via Schiedam en Rotterdam Centraal op Rotterdam Noord komen om dat mogelijk te maken.

 

Omdat de Botlekbrug was afgesloten moest ik wel een eindje omrijden naar Hoogvliet dus ik ben weer eens berevroeg van huis gegaan. Alles ging vlot met het openbaar vervoer zo vroeg op de zaterdagochtend en toen ik rond 07.30 op Rotterdam Noord aankwam, kleurde de hemel daar al helemaal rood. Ik moest natuurlijk hetzelfde aanloopstukje als donderdag lopen en moest toch nog stevig doorstappen om rond 8 uur bij de Prinsemolen te zijn. Maar dat lukte en zo had ik mijn schitterende zonsopkomst boven de Rotte te pakken!

Daarna ging de route helemaal de Bergse Plas rond, zodat ik aan de overkant een mooie terugblik had op de molen en daarna ging het richting Berkel en Rodenrijs. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit nou niet het allermooiste stuk route van dit pad vond, hoewel de passage door het Schiebroekse Park vlak langs een kudde Schotse Hooglanders wel spannend was! Eenmaal in Berkel en Rodenrijs aangekomen zit daar een restaurantje “De Pannenkoe”, maar dat is dan weer het nadeel van zo vroeg starten: dat was nog gesloten!

 

Maar wat verderop kwam ik een bankje tegen, dat weliswaar half bezet was door een man, maar die had er geen enkel bezwaar tegen dat ik even naast hem kwam zitten. De bewoonster van het huis ernaast was zo aardig om een fotootje van ons te maken Gelukkig ging het hierna weer volop de polders in en kon ik weer mooie Hollandse plaatjes maken, een infobord leerde me dat het hier “De Groenzoom” heet.  

 

Dat kwam uit bij de Zwethkade, waar ik een sluisje passeerde en een bruggetje over moest. En toen volgde er een kilometerslang jaagpaadje langs de Zweth. Dat is heel lang geleden dat ik hier gelopen heb, maar het is nog net zo mooi als ik me herinnerde! Bijna aan het eind van het pad staan er een paar snoeperige huisjes en dan ga ik de A13 onderdoor, om aan de andere kant richting de Kandelaarbrug te lopen.

Vanaf de brug heb je mooi uitzicht over de Delftse Schie, en door het prachtige zonnige weer kleurt het water knalblauw. Samen met de groene weilanden van het Delfland en de blauwe lucht is dit weer op en top Hollands! Vanaf hier gaat het over de smalle Kandelaarweg richting Schiedam, waar ik een koffiestop heb gepland bij broer Henk en schoonzus Marjan, maar als ik langs het Schielicht kom ziet dat er toch wel heel verleidelijk uit!

 

  En zo geniet ik op het terras aan het water van een heerlijk bakkie koffie en kijk naar de vele roeiers op het water. Ja, dat heb je als je op zo'n mooie weekenddag gaat wandelen, dan zijn er veel meer mensen buiten actief dan doordeweeks! Achteraf ben ik toch wel blij dat ik deze pauze heb ingelast, want het stuk naar Henk en Marjan valt nog best tegen. Eerst nog een stukje over het Vlinderpad langs de Delftse Schie en dan een heel eind langs de Poldervaart. Heerlijk steeds maar langs het water dus, daar hou ik wel van!

 

Over een voetgangers-vlonder-fiets-pad ga ik de spoorlijn onderdoor en even verderop kan ik die constructie vanaf een brug bewonderen, vanmiddag onderweg terug naar huis zal ik met de trein hier overheen rijden! Ik krijg nu zicht op de Zweedse wijk in Schiedam en kom door Windas, langs het vlinderhuis, waar Nienke woonde, het meisje dat in het Beatrixpark is vermoord. Nog een paar parkjes, met zicht op de kerk van Kethel, een lang fietspad en een kruipdoor-sluipdoor-paadje en dan ben ik bij Henk en Marjan, waar ik wederom een bakkie koffie drink, maar vergeet een foto te maken!

Ik zit hier op ca. 22 km, dus met nog een goede 18 km voor de boeg ga ik welgemoed weer op pad, nu richting Vlaardingen. Ik steek hier de verdiept aangelegde A4 over, de snelweg waar zo'n 60 jaar over gesteggeld is en wandel kilometers over een smal weggetje met aan weerszijden uitzicht over de weilanden. Bij Vlaardingen is nog een leuk smal paadje tussen bomen door gevonden en dan kom ik uit bij de Vlaardingse Vaart.

 

En dat is dus wederom een heel lang paadje alsmaar langs het water. Op het pad en op het water is het gezellig druk, de meeste fietsers houden netjes rekening met wandelaars, maar er zijn ook wat racefietsers die zo nodig met hoge snelheid over het smalle paadje willen terwijl er beneden een prachtig asfaltpad ligt. Jammer hoor! Ik kom langs een trekpontje en zie een bord waarop staat dat het nog 3209 km naar de Noordkaap is, haha, zal ik gewoon doorwandelen?  

 

Ik neem onderweg nog even een bankjesrust, want ik krijg helaas erg veel last van m'n rug. Ik zal op het laatste stuk nog wel vaker even een paar minuutjes gaan zitten. Vlak voor de grote Trambrug buigt de route van de Vlaardingse Vaart weg en gaat via een hoekje Schipluiden weer terug naar de A4, die ik opnieuw oversteek. Aan de andere kant volgt nog een stukje door een natuurgebied met leuke meertjes en een stukje bos, de route blijft onverminderd mooi!

Dan begint het eind toch echt in zicht te komen, ik kom langs de grens van Delft en ga Den Hoorn binnen. Ergens gaat Den Hoorn over in Delft en daar word ik door nog een paar parken gestuurd en over een leuk vlonderpad achter een hoog flatgebouw. Ik maak nog een allerlaatste foto van de geel-rode markering, gun mijn rug voor de laatste keer nog wat rust en wandel nog een leuk grachtje over met popperige huisjes langs de kant.

 

  Dan ben ik bij station Delft, waar ik in maart 2017 aan dit pad begon, de cirkel is rond! GPS staat stil op 40 km en een beetje en daarmee wordt deze etappe met stip de langste van allemaal. Natuurlijk trakteer ik mezelf op een heerlijk ijsje en bij een infomatiestand op het station biets ik een stempeltje voor in mijn wandelboekje. De terugreis naar Hoogvliet gaat vlot en dit keer heb ik natuurlijk geen files, zodat ik mooi op tijd thuis ben.

 

Ik heb het een prachtig pad gevonden, echt iets voor mij, heel veel polders, maar toch afwisseling genoeg om het niet te saai te maken, zodat het ook voor mensen die niet zo poldergek zijn als ik leuk is. De markering samen met de GPS-track werkte perfect, de informatie in het boekje was duidelijk verouderd (dat was bekend, het boekje is van 2004!), maar de algemene informatie over de omgeving is natuurlijk nog steeds relevant čn interessant. Op een enkele keer na waren er genoeg rustmogelijkheden onderweg en zoals ik de etappes heb ingedeeld was alles ook best met het openbaar vervoer bereikbaar. Kortom, ik vind dit pad een aanrader en wie weet ga ik het nog wel eens lopen, maar dan andersom, dan ziet alles er toch weer anders uit!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!