De 17e "80 van de Glasstad"
Kennedymars in Leerdam

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Na er bijna een jaar naar toe geleefd te hebben, met ups (de prima verlopen KM van Hilversum) en downs (die rottige longontsteking en die bloedhete zomer), was nu dan eindelijk het weekend van de 17e Kennedymars van Leerdam, de 80 van de Glasstad, aangebroken. HUN 17e en MIJN 17e, toen ik dat bij mijn inschrijving meldde en om startnummer 17 vroeg, bleek dat geen enkel probleem te zijn! Alles 17 dus, wat de klok slaat, wat kan er vandaag en morgen nog mis gaan?

 

Lekker bijtijds op vrijdagavond van huis vertrokken, ik reed net na de files en behalve een klein opstoppinkje bij Papendrecht, waar de weg van 3baans overgaat naar 2baans, heb ik geen enkele vertraging gehad. Parkeren bij de start was een ander verhaal, tjonge jonge, wat was het daar al druk! De koopavond in het naastgelegen winkelcentrum maakte het er ook niet beter op natuurlijk. Toch vond ik nog een plekje redelijk in de buurt, die paar honderd meter moet morgen ook na 80 km nog wel lukken!

In het startbureau was het inderdaad al een drukte van belang en na mijn rugzak op een leeg stoeltje te hebben gedeponeerd, ben ik aangesloten in de rij voor de voorinschrijvers. Gelukkig was die rij niet al te lang en ging het vlot, zodat ik gauw m'n startspullen te pakken had. Inschrijfkaart, label voor m'n bagagetas, routeboekje en maar liefst 5 consumptiebonnen (1 x soep, 2 x thee/koffie en 2 x frisdrank) in te wisselen op de binnenrusten. Bij de verzorgingsposten zou alles gratis zijn. De organisatie bleek nog net zo prima te zijn als ik me herinnerde!

 

Daarna heb ik een paar rondjes door het zaaltje gemaakt, om met de vele bekenden een praatje te maken en mijn reputatie als fotograaf hoog te houden. Ik had in de auto nog een thermosbeker koffie gedronken, dus ik besloot om hier maar niets te drinken te nemen, dat spaart weer toiletbezoek uit. Ik lever mijn tas in, die blijft hier staan tot ik hier na 40 km weer terug ben, daarna wordt hij desgewenst vervoerd naar de rust op 54 en 68 km.  

 

Iets voor 21.00 wordt de onvermijdelijke “en-nu-mogen-jullie-gaan-speech” gehouden en worden er een paar mensen in het zonnetje gezet vanwege hun aantal gelopen Kennedymarsen. Dan dromt iedereen naar buiten om daar te wachten op het sein van klokslag 21.00 uur. Het is buiten heerlijk fris na de warmte in het startbureau en ik verheug me op een heerlijke herfstnacht! Het wachten duurt niet al te lang, en dan zijn we op pad.

Net als in Hilversum concentreer ik me de eerste kilometers op m'n tempo en probeer een beetje met de groep mee te komen. Voor mijn gevoel ligt het tempo iets hoger en ook heb ik het idee dat het lint van wandelaars iets sneller uitrekt dan in Hilversum. Maar het kan ook zijn dat ik gewoon iets meer moeite met het tempo heb, na die longontsteking ben ik nog steeds niet helemaal terug op mijn oude niveau van begin dit jaar. Maar het gaat snel genoeg, ik hoef me geen zorgen te maken, het loopt lekker!

 

  Dit eerste stuk maak ik ook nog helemaal geen foto's, daar is het veel te donker voor. Het verwondert me dat ik de maan niet zie, die was maandag vol en zou nu toch nog behoorlijk groot moeten zijn. Iets later blijkt dat die in het begin van de tocht gewoon nog niet op was, eenmaal boven de horizon is hij de hele nacht onze trouwe metgezel geweest en heeft voor zoveel licht gezorgd dat ik mijn zaklampje nagenoeg niet nodig heb gehad!

 

Na ca. 9 km staat daar de eerste verzorgingspost (in het jargon van Leerdam heten die “doorloopposten”) en daar geniet ik even van een lekker bekertje koffie. Overigens is deze eerste post de enige die zijn naam echt eer aandoet: er staan geen stoeltjes, op alle volgende doorloopposten is er wel mogelijkheid om even te zitten. Maar zo in het begin van de tocht is daar nog niet zoveel behoefte aan natuurlijk.

Hierna volgt er een stuk, precies gelijk aan wat ik afgelopen woensdag bij de Fruitoogsttocht heb gelopen, over de Oude Zuiderlingedijk naar Heukelum. Daarna gaat het langs de Linge met prachtig uitzicht op het maanbeschenen water richting Vuren. De theetuin waar vroeger de eerste binnenrust was, is gesloten, we rusten nu een stukje verderop bij groepsaccommodatie van Erkel, die officieel nog niet geopend is, maar speciaal voor deze KM deze nacht wel even open gaat.

 

Ik meld me netjes aan, maar de rij voor de koffie is zo lang dat ik besluit om daar maar niet achter te gaan staan. Ik zoek een tafeltje buiten op en neem een slokje van m'n eigen drinken en eet een energiereepje. Daarna gaan we weer verder in het duister, de route is prima te volgen, er is gepijld met de bekende plastic pijlen van de bond en op iedere pijl is een staafje “glow in the dark” bevestigd, zodat je de lichtgevende pijlen al van verre ziet. Alleen moet je soms van dichtbij even kijken welke kant hij uitwijst, maar dat is prima te doen.  

 

Er komt weer een doorlooppost, deze staat op een bekend plekje vlak voor de oversteek van de provinciale weg. Hier stond ie vroeger ook, en ik vind het leuk om te merken dat er toch dingen hetzelfde zijn gebleven. Tenslotte liep ik mijn tweede en (tot nu toe) laatste KM van Leerdam in 2009! Deze post zat op ca. 22 km en hierna volgt er weer een binnenrust op 27 km. Op deze KM is dat een nieuwe, maar voor mij en vele anderen die regelmatig in Leerdam lopen is het een oude bekende: Tapperij Lingezicht in Acquoy.

Hier kan ik wel snel een kopje koffie bemachtigen en ik strijk bij een paar medewandelaars aan een tafeltje neer. Leuke rust, met heerlijke koffie, maar wel met ťťn nadeel: er is maar ťťn damestoilet! Overdag komen we hier ook nog voor de allerlaatste rust en dan is het rustig omdat ik in de achterhoede loop, maar nu staat er een behoorlijke rij voor het toilet. Ik besluit er maar niet op te wachten, ik zoek in het duister wel een struik op.

 

  De volgende doorlooppost zit alweer op 31 km en daar neem ik alleen een klein bekertje frisdrank, ik heb eigenlijk niet zoveel behoefte aan iets, hoewel er van alles te krijgen is, zelfs soep! De verzorging is werkelijk uitstekend, maar ik ben tijdens wandeltochten nou eenmaal geen grote eter. Het volgende stuk is dan wel weer aan de maat, 9 kilometers, die ons door Schoonrewoerd voeren, langs het bekende cafť De Zwaan, dat volop verlicht is, maar natuurlijk hartstikke potdicht midden in de nacht!

 

Dan een lang stuk over een ventweg langs een drukke autoweg, die nu natuurlijk niet druk is, en dan zijn we weer in Leerdam. Een stukje door een woonwijk, het spoor over, het bekende (kippe)bruggetje, en dan nog een paar straatjes en de helft van de Kennedymars zit erop! Mijn GPS staat op 40,3 km en die heb ik wederom netjes binnen de 8 uur gelopen. Tot mijn verwondering zelfs iets sneller dan de eerste 40 in Hilversum! Mijn idee dat mijn tempo lager was dan toen, schijnt dus niet te kloppen. En dat terwijl ik vaker gerust heb dan in Hilversum, ik ben trots op mezelf!

Binnen wissel ik mijn consumptiebon in voor een kopje heerlijke soep en ik haal mijn bagagetas even op. Eigenlijk heb ik daar niet zoveel uit nodig, ik vul alleen die ene energiereep aan die ik op heb gegeten en dan lever ik mijn tas in voor vervoer naar de volgende binnenrust. Ik fris me een beetje op, en begin dan vol goede moed aan het tweede deel. Ik verheug me op de komende zonsopkomst, in de loop van de nacht is er steeds meer mist gekomen en niets is mooier dan de zonsopkomst in een nevelige Betuwe, dat weet ik nog van de vorige twee keer dat ik hier liep!

 

Maar het eerste stukje gaat nog door het donker, we gaan richting Asperen en pas daarna, bij de 4e doorlooppost op 47 km in Gellicum begint het heel, heel, heel langzaamaan licht te worden! En dan op het volgende stuk dondert mijn mooie gemiddelde tempo in ťťn klap naar beneden…….. Man, man, man, wat heb ik weer lopen genieten van de zonsopkomst! Ik liep ook, geloof ik, net op het mooiste stukje van de route, langs de Linge, met mistflarden boven het water en daardoorheen de opkomende zon. Puur genieten en ik heb deze 14 km dan ook nauwelijks gemerkt dat ik liep, zo mooi was het!  

 

En dan ben ik bij de rust in Het Klokhuis in Beesd, waar mijn tas staat. Ook nu heb ik daar nog niks uit nodig, het is nog te koud om m'n jasje uit te doen (want ja, het is wel een erg koude nacht geweest, wat ik persoonlijk heerlijk vind, maar anderen konden het minder waarderen), maar gelukkig komen we hier nog een keer en dan staat mijn tas er weer/nog. Ik geniet nu maar weer even van een kopje koffie en deel mijn enthousiasme over de prachtige zonsopkomst met medewandelaars, onder wie Anita, Frans en Peter.

En dan gaat het verder in daglicht, eerst door MariŽnwaerdt, waar de zon prachtig door de bomen schijnt en waar grote zwammen groeien. Dit stuk ken ik nog wel, maar in mijn herinnering liepen we hier altijd op gruispaden en nu is het allemaal asfalt. Mij hoor je daarover in ieder geval niet klagen…… Daarna volgt er een voor mij geheel nieuw stuk route, we gaan richting Geldermalsen en lopen alsmaar langs boomgaarden. Heerlijk stukje!

 

  In Geldermalsen moeten we het spoor oversteken en kreunnnnn, dat moet weer via een gigahoge trap! En dat is nou net het enige waar ik tot nu toe een beetje last van heb: mijn knieŽn…… Er is weliswaar ook een lift, maar dat vind ik toch een beetje mijn eer te na, dus ik raap al m'n moed bij elkaar en beklim (in twee etappes, dat dan weer wel) de monstertrap. En natuurlijk kom ik boven, maar het heeft me deze keer echt wel wat moeite gekost, zowel vanwege mijn longen als vanwege mijn pijnlijke knieŽn!

 

Bij de direct hierna volgende doorlooppost maak ik dan ook dankbaar even gebruik van een stoeltje en maak een praatje met Carla en Arjan, die me vlak hiervoor ingehaald hebben. En dan is het weer zo'n zes kilometertjes terug naar de binnenrust in Beesd. Gelukkig is die afgrijselijke heen-en-weer-lus langs het spoor van vroeger eruit, we lopen nu via de dorpjes Deil en Enspijk, veel leuker en omdat dit onbekend gebied voor me is, is het ook leuk foto's maken!

Terug in Beesd maak ik nu dan wel gebruik van m'n tas. Mijn jas gaat erin en ik trek een schoon T-shirtje aan. Met mijn voeten is niks aan de hand en dan doe ik liever m'n schoenen niet uit, dus sokken wisselen is ook niet nodig. Wel heb ik naast de pijn in m'n knieŽn ook wat last van m'n rug gekregen, dus alles wat ik niet Ťcht nodig heb gaat uit m'n rugzak de grote tas in, hoe minder op m'n rug, hoe beter! Ook heb ik nu een beetje honger gekregen en ik geniet van een paar heerlijke stukken koek, die ze uitdelen in de rust, njammie!

 

Dan lever ik mijn tas in voor het vervoer terug naar de start en ga op pad voor de laatste 12 kilometertjes. Dat is bekende kost, door een prachtige herfstbomenlaan wandelen we Beesd uit en dan gaat het richting Rhenoy, waar we weer langs de Linge komen te lopen. En hoe vaak ik hier ook loop, het verveelt me nooit, dit is toch wel echt het soort route waar ik van hou! Op dit stukje word ik trouwens ingehaald door Joop Flipse, die de dagtocht loopt en verwonderd is mij op de 80 te zien.  

 

Na Rhenoy gaan we de provinciale weg onderdoor en dan arriveren we weer in Acquoy, voor de allerlaatste rust van deze KM, wederom bij Tapperij Lingezicht. Hier is het nu een stuk rustiger dan vannacht, geen rijen voor het toilet dus. Mijn consumptiebonnen voor koffie zijn inmiddels op, maar gelukkig kan ik ook voor een frisdrankbon een kopje koffie krijgen, en zo heb ik deze KM gelopen zonder ook maar ťťn cent aan consumpties betaald te hebben, zoals ik al zei: uitstekende verzorging!

Nog 5 km, pfffffff, heb er eigenlijk niet zoveel zin meer in, maar raap al mijn goede moed bij elkaar, beloof mijn knieŽn en rug dat ze na deze 5 km echt niet meer hoeven en ga weer op pad. Geen verrassingen meer in de route op dit laatste stuk, wel erg leuk dat we nog langs wandelknooppunt 17 komen! De watertoren in de verte, langs het witte gemaaltje, over de Zuidwal, de houten brug, stukje centrum en dan is daar de finish!!! Een aardige meneer maakt bij het hek een finishfoto van me en dan ga ik me afmelden. Het is kwart voor drie, ik heb er 17 uur en 46 minuten over gedaan.

 

  Er zit binnen nog een heel groepje wandelaars onder wie Marijke, Peter, Carla en Arjan en ik word met applaus binnengehaald. Ik neem de medaille en het diploma in ontvangst en ga daar natuurlijk ook even mee op de foto! Stempeltje in wandelboekje, stempeltje op de Kennedykaart en dan genieten van een lekker koud drankje en een paar broodjes (ik krijg altijd NA een tocht berehonger!) Felicitaties over en weer en natuurlijk klap ik mee voor na mij binnenkomende wandelaars.

 

Dan zit het er echt op, tijd om de mensen van de organisatie van harte te bedanken voor de geWELdige tocht en iedereen gedag te zeggen. Wat verleden jaar in een opwelling werd besloten is na een jaar hard werken dan uiteindelijk toch gelukt. Ik had het nooit gedacht, maar ondanks mijn COPD kan ik dus toch nog aardig meekomen op de wat langere afstanden! Het opent perspectieven, ik blijf doorgaan met m'n wandel-, zwem- en sportschoolactiviteiten en wie weet wat 2019 en verdere jaren nog brengen gaan……… In ieder geval werd HUN 17e en MIJN 17e een prachtige Kennedymars!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!