De Klavertje Vier Wandeltocht
in Graauw

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Op zaterdag 1 september bestond de RWV precies 90 jaar en hadden we onze jubileumreceptie. Het wandelen is er die dag dan ook bij ingeschoten, maar veel van je wandelvrienden eens op deze manier ontmoeten is ook hartstikke leuk natuurlijk! Gelukkig heeft een weekend twee dagen en kon ik er op zondag gewoon op uit trekken, Ik zocht het dit keer weer ver weg: ik ben in Graauw in Zeeuws-Vlaanderen geweest om daar de Klavertje Vier Tocht te lopen.

 

Volgens BramBram liep de snelste weg daarnaartoe door België en De Liefkenshoektunnel, dus dat kostte me € 6,00 aan tolgeld. Op het laatste stukje naar de start werd ik over zulke smalle polderweggetjes gestuurd, dat ik me afvroeg waar ik in 's hemelsnaam uit zou komen! Wel een schitterende omgeving, ik kon bijna niet wachten om hier te mogen wandelen en natuurlijk kwam ik precies uit waar ik wezen moest: bij het startbureau van de Klavertje Vier Tocht!

Toen ik in het startbureau vertelde over mijn wereldreis, antwoordde een man: Ja, als je maar lang genoeg doorrijdt op deze aardbol, dan val je ervan af en dat is hier ergens in de buurt! Ik schoot in de lach. Humor, en precies het gevoel wat ik had toen ik rondracete op die polderweggetjes. De inschrijving ging vlot, en na aftrek van bondskorting moest ik ÉÉN hele euro betalen! Tijden geleden dat ik zo goedkoop heb gewandeld!

 

De route bleek te bestaan uit vier lussen van ca. 10 km (vandaar het Klavertje Vier natuurlijk) en eentje van 5. Combinatiemogelijkheden genoeg dus. Routebeschrijvingen waren er niet, maar je kon wel een plattegrondje van iedere lus meenemen, samen met de goede bepijling bleek dat ruim voldoende te zijn. Toen ik op pad ging was alleen nog de eerste lus “open”, en ook de route van de 5 km. Maar mijn plan was om op z'n minst 30 km te lopen, dus ik ging welgemoed op pad voor route 1: richting Emmadorp.  

 

Ik had gelijk door dat dit weer een tocht was die op m'n lijf geschreven was, heerlijke polderwegen, leuke kleine dorpjes, prachtige natuurgebieden, we kregen van alles te zien! En in elke lus zat ook nog eens halverwege een verzorgingspost. Het aanbod was niet groot (ze hadden alleen “Spa Graauw” in de aanbieding), maar voor die ene euro kan je ook niet zoveel verwachten natuurlijk en alleen het feit dat er mensen staan doet al plezierig aan!

 

  In de eerste lus bleek trouwens een “lusje in de lus” te zitten in de vorm van een plankierpad door Het Verdronken Land van Saeftinghe. De man bij de verzorgingspost legde haarfijn uit hoe je dat extra rondje kon lopen en natuurlijk heb ik dat gedaan. Geweldig rondje, dwars door een soort drooggevallen wad, inderdaad over lange plankieren die soms verraderlijk glad waren. Ook liep (of liever lag) er een kudde schapen en die verblikten of verbloosden niet toen ik langs liep.

 

Na dit rondje volgde er een lange grasdijk met prachtig uitzicht over het Verdronken Land en daarna ging het door de polders en langs een kanaaltje terug naar Graauw. Daar kon je in het startbureau natuurlijk wel consumpties kopen en zo heb ik even van een lekker bakkie koffie zitten genieten. Toen ik weer op pad ging waren de tweede en de derde lus inmiddels ook open en ik koos op chronologische volgorde voor lus 2.

 

Dat was een echte asfaltlus en we kwamen door dorpjes met leuke namen als Roversberg en Scheldevaartshoek. Volgens de meisjes die op de verzorgingspost stonden zijn dat echte gehuchten want ze hebben een wit in plaats van een blauw plaatsnaambord! Maakt mij niks uit, ik zet ze toch wel op de foto! Iets verderop kom ik langs een bankje voor “den vermoeiden reiziger”, waar een bordje staat met daarop vermeld dat het nog 1895 km naar Santiago de Compostela is.  

 

Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en ik ben blij als er wat schaduw in het parcours zit, want zeker met het windje in de rug is het “peentjes zweten”. Aan het eind van deze lus komen me regelmatig wandelaars tegemoet en het blijkt dat dat lopers in de derde lus zijn. Als ik terug ben in het startbureau blijkt dat inderdaad de eerste en de tweede lus inmiddels gesloten zijn en dat nieuwe deelnemers dus alleen nog lus 3, 4 en de korte lus kunnen lopen.

 

  Terug in het startbureau ga ik weer aan de koffie en moet daarna natuurlijk ook kiezen of ik lus 3 of lus 4 ga doen. Alle vier de lussen wordt me teveel van het goede! Omdat lus 3 dus een stukje tegengesteld aan lus 2 loopt, besluit ik om lus 4 te kiezen, die loopt weliswaar een klein stukje gelijk aan lus 1, maar dat is minder dan de overlap van lus 2 en 3. En daar trek ik dus weer de weidse polders in!

 

We gaan nu richting Baalhoek, maar komen eerst door Duivenhoek en Kruispolderhaven. Toch wel heel erg leuk dat deze omgeving helemaal nieuw voor me is! Baalhoek blijkt aan de Westerschelde te liggen, maar een eind verderop vergeleken met het Verdronken Land van Saeftinghe. Baalhoek zelf is een schattig dorpje onderaan een hoge dijk. Die dijk moeten we beklimmen en daarbovenop zit de laatste verzorgingspost en hier geniet ik nog eventjes van een bekertje Spa Graauw, en van het uitzicht natuurlijk, geWELdig!

 

Buitendijks gaat de route verder over een smal zandpad (gelukkig wel een hard pad), wat zowel door fietsers, mountainbikers als wandelaars wordt gebruikt. Gelukkig houdt iedereen voldoende rekening met elkaar. Het pad gaat over in een asfaltpad en bij het dorpje Paal (als ik het plaatsnaambord fotografeer sta ik dus letterlijk voor Paal ) verlaten we de waterkant en gaan de polder weer in, één lange rechte weg naar Graauw en dan ben ik voor de laatste keer in het startbureau.  

 

Nee, nu neem ik geen koffie meer, ik neem een glaasje appelsap en bedank iedereen voor de leuke tocht. Ik heb het echt heel erg naar m'n zin gehad en neem me nu al voor om volgend jaar terug te gaan, ik moet immers lus 3 nog lopen……. Misschien kan ik het dan combineren met een tocht op zaterdag en een B&B nemen, dat spreidt de kosten van tweemaal een tunnel een beetje.

Want ja, ook op de terugweg moet ik door een tunnel, maar dit keer kies ik voor de Westerscheldetunnel bij Terneuzen en rijd over de eilanden terug. Misschien niet de beste keuze, want op zondag stroomt Zeeland natuurlijk leeg en zo kom ik vanaf Ouddorp zo'n beetje in de file te rijden. Maar ja, op de snelweg waren er op de terugweg diverse afsluitingen, dus dat had net zo lang geduurd en zo heb ik twee maal een ander ritje gehad en dat is ook leuk!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!