De Kennedymars van Hilversum

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  En dan is het eindelijk zover, na een lange aanloop en heel veel trainen is het weekend van de Kennedymars in Hilversum aangebroken. Het wordt mijn 16e Kennedymars in totaal en de eerste na “De 80 van de Dijk” in 2012. Eigenlijk had ik de lange afstanden al vaarwel gezegd, ik heb COPD en mijn conditie ging zienderogen achteruit. Maar toen las ik ergens dat n van m'n favoriete Kennedymarsen (die in Leerdam) in 2018 voor de 17e maal wordt gehouden. En tja, ik heb nu eenmaal iets met nummer 17……..

 

En dus leek het me leuk om mijn 17e tijdens hun 17e te lopen! Maar dan moest ik het echt rigoureus aan gaan pakken qua training (ik liep eigenlijk geen afstanden langer dan 25 km meer) en ik moest natuurlijk nog “even” Kennedymars nummer 16 ergens lopen, want mijn teller stond pas op 15. Als eerste stap ben ik naar de sportschool “MedicaFit” hier in het dorp gegaan, om daar onder deskundige begeleiding aan m'n longfunctie te werken. Daarnaast mochten er ook wel de nodige kilootjes af en heb ik mezelf op een vrij strikt koolhydraatarm dieet gezet. Op een leuke internetsite kocht ik twee prachtige badpakken en daarin gekleed kon je me tweemaal per week in het zwembad vinden. En last, but natuurlijk not least: tempowandelen! Ik heb een paar leuke korte rondjes in het dorp en daaromheen uitgezet en heb die gebruikt om m'n tempo op de korte afstand op te voeren.

En het heeft allemaal vruchten afgeworpen, kan ik wel zeggen! Ik ben 9 kilo aan gewicht kwijt (eet inmiddels koolhydraatbeperkt en niet meer koolhydraatarm), mijn gemiddelde tempo op de langere afstanden is gestegen van nog geen vijf naar bijna zes en ik kan met gemak weer afstanden van 40 en 50 kilometer aan! Ik merk wel dat ik met een tempo op korte afstanden van ca. 6,3 tegen m'n grenzen aanloop, maar vooruit, 6,3 per uur is voor een COPD-patint toch echt niet gek. En mijn ambities liggen ook niet z hoog, een Kennedymars uitlopen in ca. 17 18 uur vind ik een mooi streven.

 

Maar toen moest ik natuurlijk nog Kennedymars nummer 16 uit gaan zoeken…….. Voor de hand ligt natuurlijk de KM van mijn eigen vereniging de RWV. Maar die heeft een limiet van 18 uur, en ik heb hem al viermaal gelopen. Een (voor mij) heel nieuwe Kennedymars had de voorkeur en m'n keus is uiteindelijk op die van Hilversum gevallen. Ik hoorde veel over de mooie route, en de organisatie van sv De LAT is ook altijd prima. Daarbij is deze KM in het voorjaar, dus bij onverhoopt uitvallen kan ik later in het jaar ergens anders alsnog in de herkansing voor nummer 16, want nummer 17 in Leerdam is pas in september. En nog een belangrijk punt voor mij: dit is een kleinschalige KM, met ca. 200-250 deelnemers. Ik houd niet van het lopen in een mensenmassa, en daarop is met dit aantal deelnemers geen kans. Hilversum dus, here I come!  

 

En zo vertrok ik toch ietwat zenuwachtig op vrijdag 11 mei naar Hilversum. De route stond al op de site van de LAT en die had ik in mijn GPS gezet, met daarin de rustposten gemarkeerd. In een nieuwsbrief hadden we ook alternatieve toiletmogelijkheden doorgekregen (prima service allemaal) en ook die had ik gemarkeerd. Verder had ik de normale dingen bij me voor een nachtmars, zoals een reflecterend hesje, een zaklampje en een tas met kleding en wat reservespulletjes. En uiteraard mijn broodnodige pufjes!

Bij de start kon ik nog vlakbij parkeren en al gauw had ik me aangemeld. Helaas had ik niet startnummer 17, daar had ik wel om gevraagd, maar ik denk dat dat niet goed doorgekomen is. Wat later kwam Ronald triomfantelijk vertellen dat hij met “mijn” nummer 17 liep! Ik heb hem een fantastische KM toegewenst en met zo'n nummer zal dat vast wel gelukt zijn. Ikzelf had het nietszeggende nummer 82.

 

  Ik maak her en der een praatje met wat bekenden, waarvan er velen toch wel verbaasd zijn mij als deelnemer te zien. Niet verwonderlijk, want meestal zien ze mij bij lange afstanden alleen onderweg met een camera om mijn nek! Dan begint het tegen tienen te lopen, ik trek mijn jasje en reflectievestje aan en zet mijn tas op de laadklep van de tassenauto. En dan worden we weggespeecht door Gerard. Hij zet nog even Piet (200ste KM) en Aaf (32e KM Hilversum) in het zonnetje en dan zijn we op pad.

 

De eerste kilometers concentreer ik me er alleen maar op om een beetje bij de groep te blijven en in het tempo mee te komen. Dat lukt verwonderlijk goed, ik kom aardig mee in de middenmoot. Wel heb ik al gauw in de gaten dat ik te warm gekleed ben voor deze nacht. Er was ca. 11 voorspeld, maar het lijkt veel warmer! Maar goed, ik zal het ermee moeten doen, ik kan pas na 33 km bij mijn tas en aan jasjes om m'n middel heen geknoopt heb ik een hekel. Dat de temperatuur prima is, is ook te zien aan de overvolle terrassen in het centrum van Hilversum, die mensen hebben duidelijk een ander idee van een leuke vrijdagavondbezigheid dan wij!

We gaan Hilversum uit en volgen een vrij lange weg richting Bussum, we lopen hier op een fietspad langs een weg en dat kan me niet zo bekoren. Maar ik kan me hier wel lekker op m'n tempo concentreren, het gaat nog steeds prima! Maar buiten het plaatsnaambord van Hilversum heb ik hier geen enkele foto gemaakt, dat komt pas weer als we de vesting Naarden binnengaan. Een poort die er van de buitenkant vrij saai uitziet blijkt aan de binnenkant een juweeltje te zijn! Hier in Naarden is ook de eerste toiletmogelijkheid en daar maak ik dankbaar even gebruik van.

 

Dan is het niet ver meer naar de 1e verzorgingspost, die zit na ca. 13 km. Ja, de rusten zitten hier wat verder uit elkaar dan ik gewend ben, maar voor mijn tempo is dat eigenlijk prima. Vaak stoppen en rusten kost veel tijd en ik heb er in mijn training al rekening mee gehouden en vaak wat langer doorgelopen in een rustig tempo. Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker bekertje koffie en zet de vrolijke verzorgers op de foto. Beetje bewogen in de duisternis, maar een kniesoor die daar op let.  

 

Dan weer verder door de nacht, heerlijk vind ik dat, mij zal je niet gauw een “dag-KM” zien lopen! We gaan de A1 onderdoor en komen door Muiderberg, waar opeens een kerk in the middle of nowhere staat, althans, zo lijkt het. Iets verderop krijgen we zicht op het Muiderslot en als er een soort fotolijst langs de weg staat, kan ik daar nog een aardig fotootje van maken ook! Vlak voor Muiden staat daar de 2e verzorgingspost en daar neem ik een bekertje heerlijke vla. Van een paar enthousiaste toeschouwers hadden we onderweg ook al een stroopwafel gekregen trouwens. Een foto daarvan is jammerlijk mislukt……..

In Muiden kon je eventueel voor de 2e keer naar het toilet (bij Ome Ko, dat ken ik nog van een tocht vanuit Driemond), maar helaas was die net gesloten toen ik er langs kwam. Daarna kregen we nog een keer zicht op het Muiderslot en gingen we in het duister een hobbelige grasdijk op. Ik was hier echt wel blij met m'n zaklampje! De grasdijk ging over in een prachtig betonnen fietspad langs het IJmeer, en hier lagen veel schaapjes, die niet verblikten of verbloosden van die wandelaars met zaklampjes.

 

  Langzamerhand ging het nu richting de eerste binnenrust (op 33 km) in Diemen en we liepen de prachtig verlichte Nesciobrug over. Ook bij nacht is deze brug echt de moeite van het bekijken waard! Bij de rust pluk ik mijn tas uit het daar nog staande stapeltje en kan eindelijk wat overbodige kleren uittrekken. Mijn reflectievestje en m'n zaklampje neem ik nog wel mee, het is nog niet helemaal licht. Ik drink een kopje koffie, eet een energiereepje, maak een praatje met medewandelaars en medewerkers en dan lever ik mijn tas weer in en ga verder op pad.

 

De dag begint nu langzamerhand aan te breken en mijn fototoestel komt dan ook wat vaker uit z'n hoesje tevoorschijn. Het is een prachtige ochtend, we lopen langs het water en ik geniet van de prachtig gekleurde lucht en de weerspiegeling in het water. Een molen maakt er een super-Hollands plaatje van en wat verderop moet ik grinniken om een bordje dat naar een hotel wijst. Daar staat een bed op! Leid ons niet in verzoeking……..

Bij Driemond wandelen we verder een heel stuk langs de Gein. Het is nu definitief dag geworden en de zon die daarnet zo enthousiast op kwam, verschuilt zich nu af en toe een beetje achter een dek van schapenwolkjes. Daar ben ik niet heel rouwig om, ik kan niet goed tegen warmte en zo'n bedekt zonnetje vind ik eigenlijk wel prima! Het lopen gaat trouwens ook prima, ik ben inmiddels over de helft, de eerste 40 km gingen netjes binnen de acht uur!

 

De volgende verzorgingspost is riant gevestigd in een grote schuur en hier staat een dixi buiten, zodat ik fijn even naar het toilet kan voor we het lange rechte stuk langs het Amsterdam-Rijnkanaal op gaan. Bij deze verzorgingspost ga ik weer aan de koffie en hier hebben ze er van alles aan lekkernijen bij. Ik kies voor een grote mergpijp en zit daar heerlijk van te smullen. Ik doe hier wel wat rek- en strekoefeningen voor mijn rug, die begint een beetje op te spelen inmiddels. Maar als het niet erger wordt dan dit, dan is het goed houdbaar.  

 

En dan volgt er inderdaad een stuk van 5 km gewoon rechtdoor langs het kanaal. Ik vind dat heerlijk, gewoon doorbikkelen, verstand op nul en blik op oneindig, maar er zijn ook mensen die dit verschrikkelijk vinden. Maar nou moet ik eerlijk zeggen dat het weer vandaag ook wel mee zit, als je hier een stevige wind met regen pal tegen hebt, dan lijkt het mij ook geen pretje…….

Na deze 5 km moeten we het kanaal over (giga-trappen, Daantje-pesten heet dat) en aan de andere kant een klein stukje terug. Dan wuiven we het kanaal definitief gedag en wandelen door Vreeland, een dorpje met een werkelijk prachtige brug, naar Loenen aan de Vecht, waar de 2e binnenrust is. Hier berg ik dan mijn zaklamp en reflectievestje op en hevel nog wat energiereepjes over uit m'n grote tas naar m'n rugzak. Die probeer ik overigens wel zo licht mogelijk te houden in verband met mijn rugklachten.

 

  We gaan nu een stukje de Vecht volgen, waar ik me loop te vergapen aan de prachtige landhuizen die langs het water staan. We komen langs een voormalige pupillenschool met een schitterende voorgevel en langs een klein sluisje in Breukelen. Ik geloof dat ik hier wel eens eerder heb gelopen, maar dat is zo lang geleden dat het toch weer allemaal nieuw lijkt! Dan verlaten we de Vecht en lopen over een smalle weg, die later overgaat in een fietspad, richting Tienhovense Plassen.

 

Bij deze plassen staat verzorgingspost nummer 4, waar het heerlijk toeven is in het inmiddels weer tevoorschijn gekomen zonnetje. Aan de overkant van de weg is een restaurantje en daar kan ik gelukkig nog even naar het toilet. Mijn darmen beginnen namelijk een beetje op te spelen, en dan is af en toe een toilet toch wel heel erg fijn! Bij deze rust ga ik trouwens niet meer aan de koffie, maar drink twee bekertjes groene ranja, die ik gemakshalve maar omdoop in “groenja”. Heerlijk, want ik vind het best dorstig weer. Een krentenboterhammetje gaat er ook wel in, lekker!

Verder maar weer, langs een brug die “Molen” heet en dan zie ik zowaar voor de eerste keer Hilversum op de fietsborden staan. Nog 11 km geeft dat bord aan en dat kan best kloppen, want GPS staat inmiddels op 70 km. Mijn tempo zakt nu wel iets af, ging de 50 km nog in een gemiddelde van 5 per uur, nu zit ik op 4,7. Maar dat was ingecalculeerd, de rusten zitten hier wat dichter bij elkaar, het is licht, dus fotografeer ik meer en zolang ik boven de 4,5 per uur blijf vind ik het prima!

 

Na een lang twee-strooks fietspad (waar ik nog bijna een aanvaring heb met een fietsster) arriveren we bij de allerlaatste verzorgingspost op 74 km. Ook hier kunnen we heerlijk in een grote schuur zitten en o, zaligheid, er is nog vla! Ik lepel dankbaar een bekertje naar binnen en als ik dan voorzichtig vraag of ik hier misschien even naar het toilet kan, is ook dat geen enkel probleem. Binnen struikel ik zowat over twee stenen beertjes en dat bevestigt wat iedere berenliefhebber weet: waar beren in huis zijn, daar wonen aardige mensen!  

 

Ja, en dan de laatste loodjes, en die vallen me eigenlijk best mee! Ik was gewaarschuwd voor een warm stuk over de hei, maar dat bleek helemaal niet zo lang te zijn als ik gevreesd had. Het merendeel van dit laatste stuk liepen we over heerlijk beschaduwde bospaadjes, wat weliswaar niet mijn favoriete ondergrond is, maar hard genoeg om comfortabel te lopen. En met de nachtelijke passage door Naarden, langs het IJmeer en het Muiderslot, de weggetjes overdag langs de Gein en de Vecht, het lange stuk langs het kanaal en nu dan bos en hei vond ik het echt een gevarieerde route!

Het laatste stuk herken ik trouwens van het Westerborkpad, ik zie de bekende markering en weet ongeveer waar ik uit ga komen. Nog even langs het park (de ganzen vallen me dit keer niet lastig) en dan is daar de finish! GPS staat stil op 81 km en een beetje en ik ben 17 uur en 20 minuten onderweg geweest. Mijn idee om tussen de 17 en 18 uur te lopen is dus uitstekend geslaagd en ik ben dan ook best tevreden. De trainingsarbeid heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen, ik liep veel gemakkelijker dan 6 jaar geleden op “De Dijk”!

 

  Bij het afmelden word ik verwelkomd door Evelyn en forum-vriendin Maike (Voy Con Dios), die me feliciteert met drie dikke zoenen en m'n wandelboekje en KennedyWalker-kaart stempelt. Evelyn print ondertussen een mooi diploma voor me uit en ik krijg ook nog een medaille. Maike had aangekondigd dat ze voor me zou zingen, en mocht ik denken dat dat een grapje was: nee hoor, ze had een heus lofgezang gecomponeerd, ter plekke werd een achtergrondkoortje gevormd en zo werd ik toegezongen. Ik ging er gewoon van blozen……..

 

En dan uitblazen en even op Facebook laten weten dat de “missie geslaagd” is, met de allerlaatste procenten vermogen van m'n phone trouwens. Kopje koffie, zakje chips om m'n zoutgehalte wat op te krikken, medewandelaars feliciteren, kortom, de gebruikelijke gezelligheid aan de finish! En wat voel ik me goed! Geen enkele blaar, alleen een beetje moeie bovenbenen en een klein beetje last van mijn rug. Maar ook dat laatste valt mee: ik heb de volle 80 km mt rugzak kunnen lopen!

Na nog een babbeltje met Maike en Evelyn (en uiterrd een bedankje voor de geweldige tocht) maak ik aanstalten om terug naar huis te rijden. Ik verzamel al m'n spullen, probeer m'n diploma ongekreukt mee te krijgen en wandel de laatste metertjes naar Kiaatje. Pffffff, die is warm, ff flink de warmte eruit blazen en dan op weg naar huis. Last van slaap heb ik niet en de terugweg verloopt dan ook zonder problemen. Thuis geef ik direct een hongerige Bram eten (maar eerst ff knuffelen), dan languit in een lauwwarm bad dobberen en niet al te laat m'n mandje in voor een lange nachtrust. Waar ik meer dan een half jaar naar toe geleefd heb, is nu geschiedenis, prachtige geschiedenis, ik heb ervan genoten!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!