Het Groene Hart Pad
van Alphen aan den Rijn naar Woerden

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Nu ik de Koninklijke Weg heb afgerond wordt het tijd om het Groene Hart Pad weer eens op te pakken. De laatste tijd heb ik vrij veel georganiseerde tochten gelopen en als training voor de Kennedymars van Hilversum ook vrij prestatiegericht. Ik besloot om het dit weekend lekker rustig aan te doen (ook al omdat er een klein voorjaars-hittegolfje werd voorspeld) en een paar etappes van dit pad te lopen.

 

Ik had het pad opgedeeld in etappes die wat aan de korte kant zijn en nu ik langere afstanden weer met gemak aan kan, heb ik een herindeling gemaakt en voor zaterdag een totaalafstand van ca. 35 kilometer gepland. Van Alphen aan den Rijn naar Woerden, omdat dat beide NS-stations zijn, is het ook gemakkelijk met het openbaar vervoer. Kiaatje parkeer ik in Woerden bij Landgoed Bredius, de route komt daar langs, dus op deze manier loop ik de laatste kilometer van het traject als eerste.

En zo gezegd, zo gedaan, lekker vroeg op pad en het eerste stukje naar station Woerden was sprookjesachtig mooi! Het was een beetje nevelig en de zon door de nevels maakte een plaatje van Landgoed Bredius! Overigens kwam ik ook hier de bekende stickers van de Koninklijke Weg tegen, ook die gaat een gedeelte door het Groene Hart van Nederland. Op station Woerden heb ik al snel de trein naar Alphen aan den Rijn en daar aangekomen moet ik ongeveer een kilometer lopen tot ik op de route terug ben.

 

Het begint daar al goed, via een enorm hoge trap ga ik naar een grote hefbrug over de Gouwe. Altijd een prachtig gezicht, zulke bruggen. Natuurlijk maak ik op de brug een foto van het uitzicht en wandel daarna over een tweede brug (over de Oude Rijn) en kan vandaar een prachtig plaatje maken van de hefbrug. Ik volg de Oude Rijn een stukje, tot ik ergens een graspad moet gaan volgen. Er staat in het boekje dat je daar niet met een hond mag wandelen, met hond moet je een evenwijdig lopende asfaltweg nemen.  

 

Nou ben ik dol op asfalt dus ik twijfel een beetje of ik toch maar niet die weg zal nemen, maar besluit uiteindelijk toch voor het graspad te kiezen. Met dit soort paden vind ik het toch altijd wel leuk om de uitgestippelde route zoveel mogelijk te volgen. Maar als ik bij het graspad arriveer staat daar een bordje dat het pad niet toegankelijk is tijdens het broedseizoen van 15 maart tot 15 juni. En dus wordt het toch de asfaltweg (en ca. 300 meter teruglopen…….)

Het loopt lekker op het asfalt en de uitzichten zijn fabuleus, heel Hollands met koeien in de wei en paardenbloemen in de berm. Aan het eind van de weg kom ik op bekend terrein, ik zie borden naar de Molenviergang van Aarlanderveen. De Molenviergangtocht heb ik vaak gelopen en ik herken dan ook de wegen en de molens. Deze route gaat niet heel dicht langs de molens, maar ik kan toch een paar mooie foto's maken.

 

  Na ca. 9 km kom ik langs een soort zelfbedieningsrust met een uitgebreid terras. Het ziet er heel aanlokkelijk uit, maar er staat ook een heel grote hond op het erf. Ik hou het er maar op dat mensen geen rustplaats voor wandelaars maken met een gevaarlijke waakhond erbij, dus ik wandel moedig het erf op. En natuurlijk heb ik het bij het rechte eind, de hond is een gezellig allemansvriendje die enthousiast met een bal aan komt sjouwen. “Wil de mevrouw ff met me ballen alstublieft?”

 

Natuurlijk wil ik ballen, maar eerst een kopje koffie hoor! Hond vindt het goed en gaat rustig naast me zitten wachten. Ik geniet van mijn koffie en deponeer zo'n beetje al m'n kleingeld in de “fooienpot” die er staat. Een prijs voor de koffie kan ik nergens vinden, dus ik heb maar een beetje gegokt. Als ik op zoek ga naar het toilet (hinderlijk voor de voeten gelopen door hond met bal) kom ik langs een kalfjesstal en daarbinnen staan vertederende kalfjes, met oormerken die bijna groter zijn dan hun oren!

Uiteraard maak ik de nodige foto's, speel even bal met de hond en moet dan toch weer verder. Met rustpauzes als deze kom ik nooit verder natuurlijk! En ik ben nog niet op pad, of ik kom alweer een rustplaats tegen, hier had ik zelfs taart kunnen eten! Maar dat zit me veel te snel na de vorige, dus ik wandel verder, over een hele lange rustige asfaltweg richting de Nieuwkoopse Plassen. Je kan wel goed merken dat de lente nu echt begonnen is, veel fris jong groen en overal klein grut in de weilanden.

 

In Nieuwkoop aangekomen gaat het richting het Meijepad, dat is een smal fietspad dwars door de plassen heen, dat ik al een paar keer eerder heb gelopen. Maar dat is inmiddels al een tijdje geleden en wat ik niet wist, is dat ze daar een prachtig voetpad naast het fietspad hebben gemaakt, op een vlonder boven het water. Helemaal geweldig, zo hebben fietsers en voetsers geen last meer van elkaar, alleen bij de mooie witte brug moeten wandelaars even over het fietspad.  

 

Met dit mooie weer zijn er ook mensen op het water actief natuurlijk, ik wuif naar roeiers en roep “say cheese” naar een paar meiden in een motorbootje. Ze varen lachend onder me door op de witte brug. Aan het eind van het pad loop je dan naar de bekende “potlood(water)toren” van Meije. Fotograferen is lastig, de toren staat tegen de zon in, maar als ik in de schaduw terechtkom is dat juis wel een leuk gezicht, de zonnekrans om de potloodpunt!

En dan wandel ik Meije binnen en ik wist me te herinneren dat daar een restaurantje is en ja hoor, daar is de Halve Maan, een gezellige uitspanning met een mooi zonnig terras. Maar ik zoek toch maar een plekje in de schaduw uit, wandelen in de zon vind ik al warm genoeg, rusten doe ik liever in de koelte! Ik bestel een kopje koffie met wat lekkers erbij, en de serveerster vertelt dat ze mergpijpen hebben. Jaaaaaaa, dat lijkt me wel wat, weer eens wat anders. En het is heerlijk, ik zit lekker te smullen.

 

  Hierna volgt er een bijna eindeloze, kronkelende weg langs het riviertje de Meije. Het is heerlijk wandelen zo langs het water en ik geniet van de mooie uitzichten en de bloemen langs de kant van de weg. Na een tijdje kom ik bij een uitkijktoren en natuurlijk beklim ik die even (als ik 50 km loop doe ik dat niet, maar bij 35 km kan het wel natuurlijk). Prachtig uitzicht over de weilanden en het water, met recht het Groene Hart van Nederland hier!

 

De weg eindigt bij Woerdense Verlaat, waar ik de brug over de Meije over ga en een bootje in de sluis zie liggen. Aan de andere kant is het even lastig oversteken en moet ik een kort stukje langs een drukke weg. Maar daar is wel weer een kopje koffie te scoren, dit keer in een soort dorpshuis. Er is wel een terras bij en ook hier kan ik even lekker in de schaduw zitten. Het is best warm vandaag, maar door een verkoelend briesje vind ik het nog net lekker!

Ik verlaat Woerdense Verlaat en ga dan op pad voor het laatste stuk naar Woerden. Dat begint heel riant, op een mooi betonnen fietspad. Ook hier zit een uitkijkpunt en wel boven op een gemaaltje. Dat heb ik nog nooit gezien en natuurlijk beklim ik ook deze trap. Boven staat op informatieborden alles over de geschiedenis van de streek. Erg leuk om even te lezen! Na verloop van tijd buigt het fietspad af naar links en gaat de wandelroute een grasdijk op. En die ben ik niet meer af gekomen tot ik bijna in Woerden was!

 

Gelukkig was het gras goed te belopen, maar toch is het vermoeiender wandelen dan beton of asfalt en ik was blij met m'n extra pufje! Ook zaten er de nodige overstapjes over hekken in het pad, op één daarvan heb ik een leuke schaduwselfie kunnen maken. Af en toe voer er een bootje voorbij en halverwege stond er zowaar ook nog een huis! Ik maakte ook een praatje met tegenliggers die hier aan het geocachen waren, er schijnen er hier veel te liggen.  

 

Vlak voor het eind van de grasdijk is er nog een ommetje over 8 bruggetjes, blijkbaar willen de mensen die hier wonen niet dat wandelaars langs hun huis lopen. Het is wel een grappig ommetje, echt dwars door de weilanden heen, zelfs over een net omgeploegde akker en over smalle bruggetjes, bestaande uit twee planken (gelukkig hadden ze wel een leuning). En ik kom langs knooppunt nummer 17! Aan het eind van dit ommetje is er nog een stukje grasdijk te slechten en dan ben ik weer op asfalt.

Vanaf hier is het niet ver meer, nog een asfaltweg langs het water en wat verderop een parkje in. Stukje woonwijk en ik ben weer terug bij Landgoed Bredius, waar Kiaatje braaf staat te wachten naast het Brediushonk, wat veel wandelaars wel kennen van de Groene Hart Tocht die hier vroeger vandaan startte, en ook RS80 organiseert een tocht van hieruit geloof ik. Kiaatje staat aardig in de zon, dus met de airco vol aan tuf ik tevreden terug naar huis, geweldige dag geweest! Morgen ga ik verder naar IJsselstein.

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor het fotoverslag.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!