De 11-Hunebeddentocht
vanuit Drouwen

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Opeens zag ik op Facebook een route voorbijkomen die de 11-Hunebeddentocht werd genoemd! Na de 11-Stedentocht en de 11-Gehuchtentocht, leek het me wel leuk om deze aan dat lijstje toe te voegen. Via wat privé-berichtjes en emailtjes ontving ik van Wilco de Jonge de track en die heb ik opgeslagen in het mapje “Nog te lopen routes”. Want hunebedden in Drenthe liggen niet naast de deur natuurlijk, ik moest wachten tot zich een leuke combinatie voor zou doen.

 

En dat was in het weekend van 9 juli! Op zondag werd er in Uffelte de Klaverbladwandeltocht georganiseerd en vanwege een hoop jeugdsentiment trok die me enorm aan. Het hotel dat ik op het oog had, de Roskam in Uffelte, was van zaterdag op zondag al volgeboekt, maar van zondag op maandag kon ik er wel terecht. En dus liep ik op zondag de Klaverbladwandeltocht en stond voor maandag de 11-Hunebeddentocht op het programma.

Na een geweldig leuke tocht in Uffelte heb ik 's middags nog wat oude plekjes in de omgeving opgezocht, in Dwingeloo een hapje gegeten en daarna op het terras van het hotel een Latte Macchiato gedronken. Rond 10 uur heb ik mijn bedje opgezocht, na zo'n lange dag was ik best moe! Ik heb geslapen als een roos (mede dankzij een mobiele airco op de kamer) en 's morgens iets voor 8 uur daalde ik de trap af voor het ontbijt.

 

Na een heerlijk ontbijt en natuurlijk de nodige koffie erbij, heb ik afgerekend en Herberg de Roskam gedag gewuifd. Prima adresje! De start van de 11-Hunebeddentocht lag wel een stukje verder naar het noorden, ik moest er toch wel zo'n drie kwartiertjes voor rijden, zodat ik rond 10 uur in Drouwen aankwam. Bij een pretpark met de naam “Drouwenerzand” kon ik op de parkeerplaats Kiaatje kwijt en na m'n GPS te hebben ingesteld kon ik op pad.  

 

Dat begon al goed met de nodige aanwijzingen naar hunebedden. Zo liep ik op een gegeven moment op de Steenhopenweg en hunebedden worden tegenwoordig aangegeven met witte bordjes met grote groene stenen erop. Het duurde dan ook niet lang of ik kon genieten van de eerste hunebedden van vandaag, een zogenaamd “tweelinghunebed”, met de nummer 19 en 20. Jaja, ze zijn allemaal genummerd, moet toch eens op zoek naar nummer 17, die zat niet in de collectie van vandaag!

Ik heb iets met die dingen uit een grijs verleden, zo kan ik ook mateloos genieten van rotstekeningen in Scandinavië en heb ik helemaal m'n hart opgehaald in Engeland bij Stonehenge, Woodhenge en Avebury! Het lijkt wel of ik de oude geesten op zo'n plek voel rondwaren en in mijn beleving is het op dat soort plekken ook altijd stil. Behalve dan als er teveel toeristen rondlopen…….

 

  Van toeristen had ik bij deze eerste twee van de elf hunebedden geen last, die zaten allemaal in het pretpark geloof ik, want daar was het een herrie van jewelste. Maar hier heerste serene rust. Natuurlijk heb ik de hunebedden uitgebreid op de foto gezet. Op een informatiebordje kon je zien hoe de hunebedden er ten tijde van de opgraving hebben uitgezien en wat er in begraven lag. Voornamelijk waren dat trechterbekers, vandaar dat de hunebedbouwers ook wel de Trechterbekercultuur worden genoemd.

 

Op de track stonden de hunebedden trouwens niet aangegeven, het was dus de hele tijd een beetje spannend waar ik ze zou aantreffen, hoewel dat op sommige plekken van de track wel te raden was. De route ging verder door een stukje bos en langs een aantal weilanden. De zon scheen nog niet, dat zou volgens buienradar rond een uur of 12 gebeuren. Voor de foto's veel leuker natuurlijk, maar ik vond het eerlijk gezegd zonder zon ook al erg warm.

Ik zag al wat paddenstoelen onderweg en in de struiken hingen al onrijpe bramen, toch een teken dat de zomer al begint te vorderen. Hunebed nummer drie stond op een hoekje van een bos en een weiland en volgens de informatie is dat het laatst opgegraven hunebed, rond 1968-1970. Om dit hunebed stond een ring van losse stenen en met behulp van één daarvan heb ik een leuke scheve selfie kunnen maken, waarop ik tussen de imposante stenen sta.

 

Op het kaartje dat ik van de track heb uitgeprint zie ik dat de route nu richting Borger gaat en ik weet nog van vroeger dat daar het allergrootste hunebed van Nederland staat. Ik kan dus snel nummer 4 van de lijst afstrepen, verwacht ik. Maar eerst een lange, rechte weg door de weilanden, de zon begint nu ook door te komen en het is ongenadig warm op die weg! Dan kruis ik de provinciale weg en wandel daarna inderdaad Borger binnen, dat tegenwoordig “Hunebedhoofdstad” wordt genoemd.  

 

Ik heb er hier ongeveer 8 kilometer opzitten en vind het eigenlijk wel tijd voor een koffiestop. En zie, de goden zijn met me: een ijssalon opent om klokslag 12 uur, net wanneer ik er langs loop! Ik zoek een mooi schaduwplekje op het terras uit en al snel staat er een kopje koffie voor m'n neus, met een kleine ijs-traktatie in de vorm van een ijshorentje aan het kopje geklemd. IJs met koffiesmaak is het, njammie!

Ik ga weer verder en wandel nu richting het Hunebedcentrum. Daar zal ongetwijfeld ook dat grootste hunebed te vinden zijn. Het centrum ziet er leuk uit, als ik hier weer eens ben en wat meer tijd heb, zal ik er eens uitgebreid rond gaan kijken en het museum bezoeken. Nu beperk ik me tot het kopen van een vingerhoedje en het bietsen van een stempeltje in mijn wandelboekje.

 

  En ja hoor, daar is dan dat allergrootste hunebed en je kunt wel merken dat het hier wat toeristischer is door dat Hunebedcentrum, want dit is het enige hunebed van vandaag waarbij ik mensen op de foto heb! Plus dat het heel erg tussen de bomen staat, zodat het moeilijk te fotograferen is. Maar het is inderdaad wel een joekel van een hunebed en ik heb voor de zoveelste keer respect voor de mensen die met primitieve hulpmiddelen die stenen op elkaar hebben gekregen!

 

Ik steek verderop het Kanaal Buinen-Schoonoord over (had er nog nooit van gehoord trouwens) en moet dan even een heen-en-weertje lopen voor hunebed 5 en 6, die weer gebroederlijk naast elkaar liggen. Deze twee vind ik wel heel erg leuk, een van de twee heeft een grote deksteen die schuin omgevallen is en dat lijkt precies een groot hart. Dat hunebed komt dus vast van Pluto! Ook bij dit hunebed lukt het me weer om een leuke selfie te maken, hoewel wel een beetje overbelicht.

Dan komt er een heel stuk zonder hunebedden, een erg lang fietspad waarlangs de bomen aan de verkeerde kant staan, met andere woorden: ze zorgen niet voor schaduw! Naast dat fietspad loopt een zandpad en daar is wel af en toe schaduw. Lastige keus hoor: zand met schaduw of asfalt met zon….., ik wissel maar een beetje af! Bij een sluisje steek ik via een onverhard paadje het kanaal weer over en wandel dwars door de akkers met leuke bloempjes aan weerszijden. Aan het eind van dit pad kom ik dan wel op een heerlijk beschaduwd pad te lopen, gelukkig weer even een beetje afkoelen!

 

En dan volgt er de verrassing van de dag, ik kom het gehuchtje Bronneger binnen en daar staat op een splitsing een zelfbedieningsstalletje met thermoskannen koffie en heet water voor thee! Er staan tafeltjes en stoeltjes bij (in de schaduw) en zelfs in koekjes is voorzien. Ik vind het zo'n heerlijk plekje dat ik maar liefst twee kopjes koffie neem. Ik schrijf een berichtje in het gastenboek dat er ligt en betaal met liefde de twee euro die voor twee kopjes koffie wordt gevraagd! Geweldig initiatief!  

 

Ik ga weer verder, er staan bordjes die naar de volgende hunebedden wijzen, maar eerst kom ik nog langs een grafheuvel. Ook oven op de foto natuurlijk! Als ik dan bij de hunebedden ben, blijkt dat een triootje te zijn. Volgens het infobordje is dat wel bijzonder, er zijn maar twee plekken in Nederland waar er drie bij elkaar liggen. Van deze drie (7, 8 en 9 dus) zijn er twee heel klein, maar de derde is een juweeltje, zoals hij daar tussen de bomen te zien is!

Een paar honderd meter verderop bereik ik de laatste twee hunebedden van deze tocht, nummer 10 en 11. Volgens het infobordje zijn dit de elegantste en de kleinste. De elegantste is helemaal symmetrisch en ligt tegen een dikke boom aan, mooi plaatje! De kleinste bestaat maar uit twee laag liggende stenen, waarvan eentje mooi de hoogte heeft om op te zitten en even van een banaantje en een wickietje te genieten.

 

  Nu heb ik dus 11 hunebedden gehad, maar toch zie ik in de verte nog een paar grote stenen! Ze liggen vlak naast de route, dus ik ga toch even kijken en nee, het is inderdaad geen hunebed, maar een kunstwerk, de Gewichtheffer, van Jan Kalle. Wel geïnspireerd door hunebedden, en er blijkt een route langs zeven van deze beelden te lopen, de Flintenroute. Misschien leuk voor een nieuw projectje?

 

Nou wordt het eventjes doorbijten op een lange schaduwloze weg, pfffffff, wat is het warm! Maar dan ben ik terug in Drouwen en op de dorpsgrens loop ik ook de schaduw in. Even een stukje dorp, nog een laatste stukje door het Drouwenerzand en dan ben ik weer bij Kiaatje. En ik ben erg blij om te ontdekken dat die heerlijk in de schaduw staat, want ik merk nu toch wel dat ik erg moe ben, niet van het wandelen, maar van de warmte van de afgelopen dagen.

Ik vond het vandaag een geweldige tocht en ik kan hem iedereen die zich interesseert voor hunebedden en geschiedenis van harte aanraden. Maar ook als je daar niets om geeft is de route leuk genoeg om te wandelen! En zo zit het uitje in Drenthe er weer op. Op de terugweg naar huis heb ik een klein beetje vertraging, maar niet om over naar huis te schrijven. Het is in alle opzichten een geslaagd uitje geweest, zit nu eigenlijk alweer een nieuw uitstapje naar Drenthe te verzinnen!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!