Rondje Vlieland
2017

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Toen Rob en ik elkaar in 1991 leerden kennen, wilden we graag een keer samen op vakantie, maar dan wel naar een plaats waar we beiden nog nooit geweest waren, zodat alles nieuw voor ons zou zijn. Toen we gingen plannen, bleek dat we samen zo'n beetje de halve wereld hadden gezien, maar op de Waddeneilanden waren we nog nooit geweest! Uiteindelijk zijn we toen op Vlieland terecht gekomen en dat was liefde op het eerste gezicht.

 

We zijn er zelfs getrouwd, en wel op 17 juni 1992. Een snelle rekensom leert dat dat dit jaar precies 25 jaar geleden is. Rob en ik hebben samen ieder jaar de 17e juni op Vlieland doorgebracht. Helaas is Rob in 2005 overleden, maar de traditie om op 17 juni op Vlieland te zijn, heb ik in m'n eentje voortgezet. En…… ik was daar toch ieder jaar een beetje samen met Rob, want zijn as is bijgezet in de urnenmuur op de begraafplaats op Vlieland.

Maar de laatste paar jaar begon ik toch te merken dat dingen veranderden, plekjes die echt van ons samen waren, zijn er inmiddels niet meer. Mensen die we samen kenden zijn verhuisd, hotels en restaurants hebben andere eigenaars gekregen, kortom, het is eigenlijk niet meer het Vlieland van ons samen. Zodoende heb ik dit jaar het besluit genomen om de as van Rob uit te gaan strooien in het land dat onze tweede grote liefde was: Noorwegen. Op 17 juni, onze 25e trouwdag zou ik dan onze traditie afsluiten, en de as meenemen om later (in augustus) in Noorwegen te verstrooien, vlakbij de Hardangervidda.

 

Terwijl ik al deze plannen aan het maken was en het hotel aan het boeken, bleek dat 17 juni dit jaar op een zaterdag viel en dat uitgerekend Rondje Vlieland op deze datum gehouden werd. Ook in 2013 was ik op het eiland tijdens rondje Vlieland en toen heb ik met veel plezier de 30 km gelopen. Natuurlijk wilde ik dit jaar ook graag meedoen, maar doordat m'n COPD wat slechter is geworden, vond ik de tijd die je voor de 30 km krijgt een beetje krap (voor mij dan h, voor gezonde mensen is de tijd ruimschoots voldoende!)  

 

Ik heb er een mailtje naar de organisatie aan gewaagd, de situatie uitgelegd en gevraagd of ik misschien tegelijk met de 40 km lopers mocht starten. Ik kreeg als antwoord dat dit geen enkel probleem was. Daar was ik erg blij mee, uit ervaring weet ik dat het Rondje een behoorlijk pittige tocht is, met diverse oversteken over een hele hoge duinenrij. Een beetje tijd extra haalt voor mij net de ergste druk van de ketel.

Op donderdag 15 juni vertrok ik naar Vlieland, met de vroege boot van negen uur en zo tussen half elf en elf uur arriveerde ik op een zonovergoten Vlieland. Ik had logies geboekt in De Herbergh van Flielant en daar kon ik al direct op m'n kamer terecht. Gezellig even winketjes gekeken en natuurlijk de traditionele poffertjes bij Lickebaert gegeten. Op het kerkhof heb ik in alle rust afscheid genomen van het plekje waar de as van Rob ruim elf jaar heeft gestaan. Vrijdag heb ik samen met een ambtenaar de asbus opgehaald.

 

  Donderdagavond en vrijdagmiddag heb ik voor mezelf twee kortere tochtje gelopen, van 6 en 17 kilometer, waarbij ik heel veel bekende plekjes heb teruggezien en gedag heb gezegd. Want hoewel ik heus nog weleens op Vlieland zal komen, zal dat in ieder geval niet meer jaarlijks op 17 juni het geval zijn. Zowel op donderdag als vrijdag heb ik van een prachtige zonsondergang genoten, donderdag op het Vuurboetsduin bij de vuurtoren en vrijdag op het strand bij het Badhuys.

 

En toen was de zaterdag van het Rondje Vlieland aangebroken. Voor dag en dauw (de 40km en ik dus ook mochten al om 7 uur starten) heb ik een klein ontbijtje genuttigd, dat in het hotel heel aardig voor me was klaar gezet en toen op pad naar Camping Stortemelk, waar de start en finish is. Vanaf m'n hotel is dat ook al een aardig eindje lopen, GPS gaf 1,8 km aan. Dat is toch bijna 4 km extra heen en terug!

 

Bij de receptie van Stortemelk stond een rijtje mensen voor de inschrijving en terwijl ik netjes achter aansloot, keek ik om me heen om te kijken of er bekenden waren. Dat had ik eigenlijk niet verwacht, maar kijk: Ankie en Jelte van wsv Prinses Marijke uit Geldermalsen waren er, en onze eigenste RWV-snelwandelaar Bauke. Natuurlijk gaan ze even met z'n drien op de foto, leuk om toch ook hier bekenden tegen te komen!  

 

Voor we van start gaan worden we “weggepraat” met een toelichting op de te volgen route. Is eigenlijk niet zo heel moeilijk, gewoon het eiland rond, altijd het water aan je rechterhand houden en dan kom je er vanzelf! Na dit praatje gaan we dan van start, ik maak een foto van het startdoek en begin dan manmoedig aan de eerste duinenklim van vandaag. Nog geen kilometer gewandeld en m'n schoenen zitten al vol zand!

We blijven op het strand tot ca. 5 kilometer verder, daar steken we ter hoogte van Pad van 30 de duinenrij weer over (via de steilste overgang die ze konden vinden ) en vervolgen daar onze weg over het evenwijdig met het strand lopende schelpenfietspad. Dit golft eindeloos door de duinen en ik vind het wel een beetje jammer dat de zon (nog) niet schijnt, het is nu een beetje grauw. Maar daardoor is de temperatuur wel heerlijk, dus ik mopper niet al te hard…….

 

  Bij Pad van 20 gaan we nog steeds rechtdoor, maar aan het eind van het schelpenpad, bij Pad van 6, gaan we opnieuw klimmen, weer de duinen over, weer de schoenen vol met zand, en dan weer twee kilometertjes over het strand. Bij de allerlaatste duinovergang, het Reddingbootpad, is de splitsing met de 40 km, die gaat rechtdoor naar het Drenkelingenhuisje en weer terug. Ik twijfel heel even, zou eigenlijk dolgraag overstappen op de 40, maar ik besluit verstandig te zijn en op de 30 te blijven.

 

De duinenrij is hier wat lager, maar er ligt genoeg mul zand om m'n schoenen weer helemaal vol te krijgen, en nadat ik die voor de zoveelste keer heb geleegd, volg ik de weg richting het militaire kamp. Dat ligt er verlaten bij, maar de verzorgingspost is gelukkig al wel ingericht. De verzorgers zijn een beetje verrast mij hier al te zien, maar dat is gauw uitgelegd. De koffie is klaar, dus al gauw zit ik van een bakkie te genieten. Je kan hier bij inlevering van een bon ook soep krijgen trouwens, maar in plaats daarvan neem ik een tweede kopje koffie, vergezeld van een lekkere stroopwafel. Ik zit hier op 13,3 km.

Na deze rustpost komt (in mijn ogen althans) het mooiste stukje van de hele route, we gaan het wandelpad rondom Kroon's Polders volgen. Omdat dit een groot broedgebied is, mogen we niet dwars door de polders heen, maar de route eromheen is ook prachtig! En wederom een beetje jammer dat de zon (nog steeds) niet schijnt, ik heb zelfs op dit stukje een paar spetters gevoeld……..

 

Helemaal nieuw voor mij waren twee vogelkijkpunten, eentjes was bereikbaar via een hoge trap, bij de andere liep je door een lange gang, afgeschut met rieten wanden, naar een vogelkijkhut midden in de polders. Natuurlijk ben ik bij beide een kijkje gaan nemen, je had een fantastisch uitzicht over de vogelkolonie. Aan het eind van de Polderdijk arriveer je dan bij het Posthuys, de enige uitspanning aan deze kant van het eiland.  

 

Hier neem ik even een iets langere rust, blij dat ik daar de tijd voor heb. Even uitgebreid toiletteren en mezelf een beetje opfrissen, want ondanks dat de zon niet schijnt is het inmiddels toch aardig warm geworden. Ondanks dat het erg druk is op het terras heb ik toch snel een kopje koffie voor me staan, ik kan dus heerlijk even in de relax-stand. Ook kan ik hier m'n schoenen even ontzanden zonder dat ik daarvoor als een ooievaar op n been hoef te staan!

Zoals altijd op de Wadden stond er een stevig windje en dat hadden we op het strand steeds tegen gehad, nu was er dus de belofte van windje in de rug! En dat is best lekker op het volgende stuk, we volgen hier de Postweg, de enige geasfalteerde weg over de lengte van het eiland. Hier rijdt o.a. de bus en af en toe een auto van een eilander, gasten mogen geen auto meenemen naar Vlieland. Ook de mensen van de organisatie rijden de wandelaars tegemoet en vragen belangstellend of alles goed gaat. Ja hoor, prima!

 

  Van het Posthuys naar het dorp is ongeveer 7 kilometer, we komen door Bomenland, het oudste bos op Vlieland, over Dodemansbol (Bol van Dooie) met het drenkelingengraf, langs Oude en Nieuwe Kooi, het Plasje van Dijkstra en Camping Lange Paal. Na verloop van tijd buigt de weg naar het wad toe en heb je prachtig uitzicht over de Waddenzee. Ook de zon begint hier steeds vaker tevoorschijn te komen, zodat ik eindelijk een mooie blauwe lucht op m'n foto's heb!

 

Omdat ik steeds meer in de zon kom te lopen, las ik halverwege even een korte bankjesrust in, om me even goed in te smeren, in de zon met dat windje erbij verbrand je anders supersnel! Ook maak ik onderweg nog een praatje met een mevrouw die vertelt dat ze de paardjes die in de wei langs de weg staan aan het trainen is om bagage op camping Stortemelk rond te rijden. Leuk, een oude traditie in ere hersteld! Vroeger werd de bagage door heel het dorp met paard en wagen rond gebracht.

Bij het dorp aangekomen, kan je kiezen of je door de Dorpsstraat wilt lopen of over de Waddendijk. Ik kies voor de Waddendijk, want ik heb geen zin in de drukte in de Dorpsstraat. Vanaf de dijk zie ik mensen die in de Waddenzee aan het peddelen zijn op een soort surfplanken, nog nooit gezien! Ik kom achter m'n hotel langs en aan het eind van de dijk kom je uit op het plein voor de Veerterminal, waar de grote boot aanlegt.

 

Als ik daar langs loop zie ik een bagagekarretje staan met nummer 17 erop, leuk! Maar nog leuker is als ik zie dat er een tweede karretje achter staat met daarop nummer 6! Dat maakt 17-6 en dat is precies de datum van vandaag. Het zal niet veel mensen opgevallen zijn, maar ja, voor mij zijn deze getallen speciaal, dus dan valt je oog er wat eerder op. Natuurlijk zet ik de karretjes uitgebreid op de foto.  

 

Langs het Wad en langs de helihaven (waar ik donderdag naar opnamen voor Dokter Deen heb staan kijken) komen we bij de jachthaven. Daar lopen we omheen om dan bij een snackbar uit te komen, waar de derde rust van vandaag is. Hier kan je tegen inlevering van weer een bon een ijsje krijgen, ik mag kiezen tussen een raket of een softijsje. Nou, ik vind een raket best lekker, maar een softijsje is 1000 maal lekkerder natuurlijk! Een medewandelaarster zet me op de foto, terwijl ik uigebreid van deze traktatie geniet!

En dan gaan we op voor de laatste paar kilometertjes, we lopen over de Havenweg en de Fortweg langs Stal Edda met de IJslandse paarden richting de strandovergang bij de Noordoosthoek, Vlielanders noemen dat Noordestoek, Rob en ik noemden dat “onze punt”. Daar gaan we voor de allerlaatste keer het strand weer op en ik zie dat hier een spiksplinternieuwe strandtent staat, Oost geheten. Moet toch niet gekker worden hoor, strandtenten op “onze punt” neerzetten!

 

  Hier hebben we de wind natuurlijk weer tegen, en nu met de zon erbij vind ik het flink afzien. Echt blij dat het vanmorgen bewolkt was! Na ongeveer een kilometer is daar de duinovergang die we vanmorgen als allereerste over gegaan zijn en daarboven wapperen de vlaggen van “Rondje Vlieland” om aan te geven dat daar de finish is. En dus ploeter ik voor de allerlaatste keer vandaag door het mulle zand over de duinenrij heen.

 

Aangekomen bij de camping staat GPS stil op 30 km en een beetje en blijkt dat ik er 8,5 uur over heb gedaan. Ik heb die extra tijd dus toch echt wel nodig gehad, hoewel ik het (denk ik) net binnen de tijd had gered als ik wat minder uitgebreid had gerust. Maar dit was toch wel veel relaxter lopen en ook wel eens leuk om in de middenmoot te lopen, in plaats van altijd achteraan! Mijn dank aan de organisatie dus, dat ze dit mogelijk maakten!

Ik krijg een medaille, een plaatje voor in m'n wandelboekje, een klein zakje hebbedingetjes en nog een consumptiebon voor een drankje in de kantine. Die wissel ik in voor een ijskoude cola, waar ik op het terras heerlijk van ga zitten genieten. Bauke, Ankie en Jelte heb ik niet meer gezien, maar later heb ik gehoord dat ook zij van de tocht hebben genoten. Ik wandel de 1,8 km terug naar m'n hotel en spring daar lekker onder de douche. Het was een heerlijke tocht!

 

Ook deze avond ben ik nog naar de zonsondergang wezen kijken, 25 jaar geleden op onze trouwdag hadden we ook mooi weer en hebben we samen vanuit Hotel Seeduyn naar de zonsondergang gekeken. Nu bekijk ik dit natuurschoon in m'n eentje, maar in gedachten laat ik Rob mee genieten. Al met al vind ik deze laatste keer op “onze” datum op “ons” eiland een mooie afsluiting van een mooie periode in mijn leven!  

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!