De Ooievaarstocht in Gorssel

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  De Ooievaarstocht in Gorssel, al jarenlang kom ik die tegen bij het maken van de Wandelkalender in de Wandelsportbode van de RWV! En al jaren denk ik: daar moet ik toch eens naartoe! Maar ja, Gorssel ligt niet naast de deur, sterker nog, het is maar liefst 176 kilometer verderop. En zo kwam er jaar na jaar niets van, zeker niet als het slecht weer was en er dichter in de buurt ook leuke tochten waren.

 

Maar dit jaar waren de weerberichten voor het oosten van het land heel gunstig, terwijl er in het westen regen werd voorspeld. En dus vond ik dat het er maar eens van moest komen. Ik vond het wel jammer dat er geen 25 kilometer afstand bij zat, voor 30 km voel ik me nog steeds niet fit genoeg. Nu zou ik dus bijna 400 kilometer gaan rijden om 20 kilometer te gaan lopen…….. Nou ja, so be it!

Er mocht al om 8 uur gestart worden, dus zat ik voor dag en dauw al in Kiaatje, mèt een thermosbeker koffie natuurlijk, die neem ik altijd mee als ik langer dan een uur onderweg ben. De rit ging vlot, alleen bij de tunnel onder de Noord was er wat vertraging, de tunnel was dicht en dus werden we over de brug (met de nodige stoplichten) gestuurd. Maar daarna ging het vlot en zo arriveerde ik rond kwart voor acht in Gorssel.

 

Ik had vanuit de auto al gezien dat de omgeving me best zou gaan bevallen, veel boerenland met af en toe wat bos, lekker afwisselend dus. De inschrijving ging vlot en al gauw was ik gewapend met de route van de 20 km op pad. Na een klein stukje door Gorssel, langs de kerk, een oud tramstation en een kerkhof liepen we al gauw op een rustige asfaltweg richting een mooie molen. En nee, die heettte nu eens niet “De Hoop”, maar Geertruida Cornelia!  

 

Ietsje verderop kwamen we langs een heel oud uitziend, vervallen schuurtje en aan de boerderij die daarachter lag te zien, was die schuur inderdaad heel oud, uit 1842 maar liefst! En direct na die boerderij was daar het eerste ooievaarsnest. Papa en mama ooievaar waren druk bezig met het nest schoon te maken en besteedden niet veel aandacht aan de wandelaars die een paar meter lager langs hun heen liepen.

Natuurlijk zette ik ze ijverig op de foto, en wandelaars die me voorbij kwamen vertelden me dat er verderop nog veel meer ooievaars waren. Dat geloofde ik graag, maar deed toch m'n best om hier al een paar mooie foto's te maken, stel dat die ooievaars verderop net allemaal uitgevlogen zouden zijn. Maar inderdaad, nadat we de asfaltweg verlaten hadden, gingen we een zandpad op richting het zogenaamde “ooievaarsproject”.

 

  En ja, daar zaten en vlogen er een heleboel! Sommige nesten waren op palen gebouwd, maar er waren ook nesten gewoon op boomtakken. Best bijzonder, ik had dat nog nooit gezien. Zelfs in Polen, waar ooievaars veel meer voorkomen dan hier heb ik ze nooit in bomen zien zitten, maar op telegraafpalen! Natuurlijk heb ik volop lopen fotograferen, zelfs een paar van een ooievaar die niet op een nest, maar op een boomtak zat.

 

Na dit ooievaarsdorp ging het verder richting de rust, maar ik had in het startbureau al gehoord dat die wegens omstandigheden gesloten zou zijn. En inderdaad, toen ik daar aankwam hing er een routewijziging op een boom geplakt. Op dat moment kwam net de zon door de wolken en dus was het prima weer om even later bij een speeltuintje een bankjesrust in te lassen.

Toen ik daarna weer op pad ging, bleek er ruim een kilometer verderop toch rustgelegenheid te zijn bij een sporthal. En dus ben ik daar even lekker aan de koffie gegaan en heb dankbaar van het toilet gebruik gemaakt. Vlak na de rust werd het vervolg van de route even onduidelijk, Bas van Andel kwam me tezamen met een groep Vrijbuiters tegemoet lopen, omdat ze even het spoor bijster waren. Dankzij een paar andere wandelaars, die de route een beetje kenden kon ik gelukkig in het goede spoor blijven, want in deze omgeving ken ik natuurlijk heg noch steg!

 

Er kwamen nu wat meer stukjes door het bos in het parcours, niet helemaal mijn ding, en het werd in de beschutting van al die bomen zelfs zo warm dat ik op een gegeven moment m'n jas uit gedaan heb! Voor het eerst dit jaar in T-shirt, weliswaar met lange mouwen, maar toch, het wordt nu toch definitief lente. De vele krokusjes die ik onderweg heb gezien bevestigen dit!  

 

Terug in Gorssel ging het over de Lijnbaan (hahaha, een heel andere dan in Rotterdam, hoor) weer terug richting de start, waarbij we wederom langs het oude tramstation kwamen, waar een expositie bleek te zijn. Toegang was gratis, dus ik wipte even naar binnen en heb een paar mooie schilderijen bewonderd. En toen was ik weer terug bij de start, nog even een bakje koffie gedaan en een praatje gemaakt met een medewandelaar.

De medewerkers bedankt voor de leuke tocht, boekje gestempeld en toen weer op weg voor de lange reis naar huis. Het is me prima bevallen in Gorssel, als het een keer stralend mooi weer is, kom ik graag nog een keer terug! Ook leuk om toch nog een paar bekenden tegen te komen, naast Bas liep ik 's morgens ook al Henrike van Maanen tegen het lijf! Het bevestigt mijn stelling: wandelaars komen overal vandaan, ze gaan overal naar toe en ze komen elkaar overal tegen.

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!