Het Grebbeliniepad
Van Ochten naar Veenendaal

 

Dag 1 16 km
Van Ochten naar Rhenen

 

Dag 2 16 km
Van Rhenen naar Veenendaal

 

groter formaat

 

groter formaat

Klik op de plaatjes om de routes in Google Earth te bekijken

 

Dag 1, van Ochten naar Rhenen

 

  Nog niet zo lang geleden kwam tijdens een winterserietocht van de RWV Bauke naar me toe, met een wandelgids van het Grebbeliniepad. Hij had hem dubbel, vertelde hij, of ik misschien interesse had. Nou, om je de waarheid te zeggen: JA! Ik begin de laatste tijd het wandelen buiten de georganiseerde tochten steeds leuker te vinden en de lengte van dit pad (in totaal 96 km) maakte het erg aantrekkelijk.

 

Thuis ben ik direct in de gids gaan lezen en het was gelijk Bingo! De route trok me erg gaan, ik hou wel van de historie rondom het pad, maar het leek me ook een mooie afwisseling tussen water, bossen en weilanden. Maar ik moet wel eerlijk bekennen dat ik ergens in m'n hersens iets mis dat het concept “oorlog” begrijpt. Hoe ik ook m'n best doe, ik begrijp wekelijk niets van strategieën, aanvals- en of verdedigingsplannen. Mijn brein slaat al op tilt bij eenvoudige spelletjes als stratego of risk, laat staan dat ik oorlogvoering in het echt begrijp. Maar daardoor laat ik me niet weerhouden om een mooie route te lopen, en daarbij, de menselijke factoren van angst, wanhoop, verlies en overwinning begrijp ik wèl. Alleen moeten mijn lezers in de verslagen van dit pad niet al teveel oorlogsverhalen verwachten.

Ik wilde zo snel mogelijk met het pad beginnen en omdat het nog vroeg in het jaar is, zijn de dagen nog kort. Dus besloot ik om het ook bij korte etappes te houden, eerlijk gezegd is dat met m'n verslechterende COPD ook beter. Etappes van zo'n 30 kilometer per dag, met alle fotomomentjes en het bekijken van bezienswaardigheden worden me echt te lang. Ik heb het pad dan ook ingedeeld in 6 stukken van zo'n 16 à 17 km. Per keer loop ik dan twee etappes met een overnachting ertussen.

 

Het eerste tripje had ik medio februari gepland. Ik zou gaan wandelen van het startpunt in Ochten naar Veenendaal, met een overnachting op de Grebbeberg bij Rhenen. Zo'n reisje van twee maal 16 kilometer is natuurlijk hartstikke relaxed plannen, ik hoefde niet voor dag en dauw op, maar kon gewoon na de files rond half negen gaan rijden. Met Kiaatje naar Veenendaal West, daar met trein en bus naar Ochten en daar van start gaan.  

 

Zo gezegd zo gedaan, de reis ging lekker vlot, ik ben via de A15 gereden omdat er op de A12 gigantische files door een ongeluk werden gemeld en ik was mooi op tijd in Veenendaal West. Parkeerplaats was er zat en al gauw zat ik in de trein naar Rhenen. Vanaf daar met de bus naar Ochten, ook die reis ging zonder problemen, alleen maakte de bus wel een lange tussenstop in Kesteren.

In Ochten gearriveerd was het zo'n 700 meter lopen van de bushalte naar de start van het pad. Dat is bij Eethuisje De Veerstoep en dat is gelukkig open, ik heb inmiddels wel trek in een kopje koffie gekregen! Ook kan ik hier een stempeltje voor in m'n wandelboekje krijgen, maar ik heb nergens een officieel bord van het Grebbeliniepad zien staan. Wel een monumentje dat herinnert aan de watersnoodramp van 1995, nou, dan beschouw ik dat maar als officieel beginpunt!

 

  Het is fantastisch mooi weer, de zon straalt vanuit een strakblauwe hemel en later zal blijken dat dit de warmste 15e februari ooit zal zijn! De route begint met een stuk over de Rijnbandijk langs de Rijn en met heerlijke uitzichten over de weilanden en het blauwe water loop ik volop te genieten. Wel is het weer even wennen aan m'n grotere rugzak, eigenlijk is die te groot en vooral te zwaar voor een tripje met één overnachting!

 

Na verloop van tijd verlaat de route de Rijn en ga ik een klein stukje door Ochten heen. Leuk om te zien dat er in de schaduw van heggen in tuinen nog sneeuwresten liggen, terwijl de rest overal is weggedooid! Ik kom langs het monument “Verwoesting, opbouw, uitbreiding”, steek de Linge en daarna achtereenvolgens de A15 en de Betuwelijn over. Al gauw hierna arriveer ik in Kesteren waar ik op z'n 5 km zit.

Ik heb wel een beetje trek gekregen en als ik dan ook ergens een grote vlag bij een cafetaria zie staan, ga ik heerlijk van een patatje zitten genieten. Nee, geen koffie erbij dit keer, maar een flesje ijskoud water. Om gewicht uit te sparen heb ik niet m'n waterzak in m'n rugzak, maar alleen een flesje en dat wil ik zo mogelijk bewaren tot ik het ècht nodig heb! De cafetaria heet “Het Vonnis” en als ik daarnaar vraag blijkt dat hier heel vroeger een oude rechtbank is geweest.

 

Hierna wandel ik verder over eindeloze dijken, met overal in het land de nog zichtbare sporen van de Grebbelinie in de vorm van bunkers, verzwaarde sluisjes en puntige dijken. Ik wandel langs Fort de Spees van de Betuwestelling en bewonder daar het beeld “De Wachter”, in de vorm van een robuuste boerenvrouw die uitkijkt over de Rijn richting De Grebbeberg, met haar gedachten bij de verschrikkingen van de oorlog.  

 

Daarna is het nog een klein stukje naar Opheusden en daar moet ik met het Opheusdense Veer de Rijn oversteken. Maar eerst kom ik langs het mooie Veerhuis, dat stamt uit 1680 en waar een café en tegenwoordig ook een B&B gevestigd is. Ik zit hier zo'n beetje op 10 kilometer en vind het wel weer tijd voor een korte pauze. Het Veerhuis is open en ik geniet van een heerlijk kopje koffie.

Daarna is het wachten op de veerpont, dat duurt niet al te lang, want het veer vaart continu heen en weer. Samen met een groepje fietsers ga ik aan boord en geniet van het korte vaartochtje. Hartstikke duur trouwens, ik moet het schrikbarende bedrag van 60 cent betalen! Aan de overkant wandel ik op bekend terrein, hier ben ik geweest met de Dijkentocht vanuit Wageningen en in natuurgebied De Blauwe Kamer heb ik eens van een uitstapje met leden van het photo-site forum genoten.

 

  De route gaat niet door de Blauwe Kamer heen, ik wandel er langs, maar heb wel mooi zicht op de grote grazers die er rondlopen. De eerst zo strakblauwe lucht begint nu toch wat wolken te vertonen, maar als de zon daar achter de rand schuil gaat, levert ook dat een fantastisch mooi plaatje op! Aan het eind van de dijk bereik ik de voet van de Grebbeberg en de daar gelegen Grebbesluis. Om die sluis te verdedigen werd hier het Hoornwerk aan de Grebbe aangelegd. Op grote informatieborden staat het verhaal hiervan te lezen.

 

Over een onverhard, maar goed te belopen pad gaat het verder, ik passeer wat wildroosters en loop langs het water waar aan de overkant nog drie bastions liggen ter verdediging van de Blauwe Kamer, maar daar is niet zo heel veel van te zien door de begroeiing. Maar dan is het uit met de pret, ik moet nu toch echt de Grebbeberg gaan beklimmen en de route stuurt me een enorme trap op. Tot m'n schrik heeft die trap liefst 260 treden……..

Nou, ik heb ze niet geteld, maar ik heb wel een aantal keren stil gestaan om “van het uitzicht” te genieten. Maar natuurlijk kom ik uiteindelijk boven, ik laat me nog steeds niet kisten door een trap, ook niet als ie 260 treden heeft! Boven is de Ringwalburcht, een aarden burcht uit de middeleeuwen met een oude boswachterswoning met kantelen.

 

Ik volg de route op de berg en bereik al gauw een prachtig uitzichtspunt. De lucht is toch weer aardig opengetrokken en ik kan kilometers om me heen kijken. Op het uitzichtspunt staat een hek met een stevige leuning en ik maak van de gelegenheid gebruik om een “old skool” selfie te maken. Na dit punt raak ik de route een beetje kwijt, de markering is niet duidelijk meer en er is een pad afgesloten, zodat ik ook de route op m'n GPS niet meer kan volgen.  

 

Het blijkt al gauw dat ik op deze manier niet kom waar ik wezen moet en ik besluit om dan maar een beetje ongehoorzaam te zijn en toch het afgesloten pad te nemen. Eerst denk ik dat ik doodloop op een hermetisch gesloten hek, maar tot m'n opluchting kan ik er een stukje verderop langs en kom ik uit bij de klokkentoren van de Erebegraafplaats op de Grebbeberg.

Tijdens de oorlogsdagen in mei 1940 werd er op deze plek een hulphospitaal ingericht en verzamelde men er de krijgsgevangenen. Na de strijd werden hier de gewonden verpleegd en de gesneuvelden begraven. Sinds 1952 wordt het Ereveld verzorgd door de Oorlogsgravenstichting. Er liggen 800 Nederlandse militairen begraven.

 

  Hoewel het al na 17.00 is, en de begraafplaats officieel gesloten is, is het hek nog open en natuurlijk ga ik even een kijkje nemen, waarbij ik er wel op let dat niet iemand opeens het hek dicht doet! Wel voorzichtig lopen hier, er ligt hier nog veel sneeuw. De begraafplaats ziet er indrukwekkend en ook mooi uit in het ondergaande zonnetje, de omgeving is nu erg vredig, hoe anders zal dat geweest zijn tijdens die verschrikkelijke oorlogsdagen…….

 

Na het Ereveld is het nog maar een klein stukje naar Rhenen, waar ik langs Ouwehands Dierenpark loop en direct daarnaast staat m'n hotel voor vannacht. Ik heb een éénpersoonskamer aan de achterkant van het hotel, eenvoudig, maar van alle gemakken voorzien en ik spring als eerste even lekker onder de douche. Want af en toe heb ik het in het zonnetje vandaag behoorlijk warm gehad! In het restaurant eet ik een hapje, erg fijn dat ik ook uit wat kleinere gerechten kon kiezen, en als toetje neem ik een heerlijk ijsje. Nog even een kopje koffie en dan naar m'n kamer voor GTST en een welverdiende nachtrust. Het is een heerlijke eerste dag op het Grebbeliniepad geweest!

 

Dag 2, van Rhenen naar Veenendaal

 

Ik heb echt heel lekker geslapen, hoewel ik het éénpersoonsbed wel een beetje smal vond. Toen ik na het douchen en aankleden de gordijnen openschoof, bleek dat het deze dag wel een heel stuk grijzer was dan gisteren. Maar gelukkig was het wel droog. Ik daalde de trap af, op zoek naar de ontbijtkamer en heb daar genoten van een overheerlijk, uitgebreid ontbijt. Er waren zelfs poffertje met poedersuiker en boter! Twee kopjes koffie erbij en de bodem voor dag 2 was gelegd.  

 

M'n rugzak weer ingepakt en wederom bedacht dat deze toch eigenlijk te groot is voor deze tweedaagse tripjes, daar moet toch iets nieuws voor komen. Hoe minder gewicht op m'n rug hoe beter! Beneden even uitgecheckt en toen op pad voor dag twee, richting Veenendaal. Ik kwam weer langs Ouwehands Dierenpark, wat ook heel erg te lijden heeft gehad van de gevechten op de Grebbeberg, en kwam in het bos van de Laarsenberg.

Daar liep een lang, recht en breed bospad doorheen, prima begaanbaar. Ik had in de gids gelezen dat er hier loopgraven nagemaakt waren en die passeerde ik inderdaad na verloop van tijd. Natuurlijk ben ik ook even erin heen en weer gelopen. Eng idee hoor, dat je zo moet schuilen als ze op je schieten…… Iets verderop stond één van de weinige nog intacte kazematten, beter bekend als bunkers. Toevallig had deze nummer S17

 

  Na nog een kazemat voorbij gekomen te zijn kwam ik uit bij een fietspad dat langs de Bisschop Davidsgrift loopt. Dit fietspad heb ik werkelijk kilometers lang gevolgd. Zelfs ik, die toch echt wel van lang, recht en plat asfalt houd, vond het op den duur wat saai worden. Nou hielp het grijze weer ook niet echt mee natuurlijk……

 

Wel heb ik lopen genieten van de uitzichten over de weilanden en de prachtige kale bomen langs het water. Welkome onderbrekingen waren een leuk bruggetje en een stuwtje met een vistrap. Bij die laatste had ik er ongeveer 5 kilometer opzitten en heb ik even een bankjesrust ingelast. Want in tegenstelling tot gisteren zat er vandaag heel weinig horeca langs de route.

Eindelijk verliet de route dan toch de Grift en liep ik langs de natuurgebieden De Hel en De Blauwe Hel richting Veenendaal. Hier werd vroeger turf gewonnen en na de afgravingen restten er rechthoekige veenplassen, die ook wel “hellen” werden genoemd. Vandaar de namen De Hel en De Blauwe Hel. Weer wat geleerd. Vrij snel hierna ga ik Veenendaal in en passeer daar nog een bunker die bij iemand in de achtertuin staat, grappig!

 

Via het Omleidingskanaal kom ik in het centrum terecht en daar staat bij een koffiebar een uitnodigend bord over coffee en happiness. Eindelijk kan ik dan aan de koffie vandaag en wel in een geweldig leuk, ouderwets zithoekje. Even genieten van een overheerlijke latte. Hierna gaat de route dwars door Veenendaal, ik kom langs de witte Salvatorkerk en het oude directiekantoor van Wolspinnerij Frisia.  

 

Dan kom ik bij een bocht in het riviertje de Grift, waar in 1940 de wapens opgesteld stonden van een mitrailleurcompagnie van het 10e Regiment Infanterie. Hier verlaat ik de route van het pad en wandel een paar honderd meter naar station Veenendaal West. Even het spoor onderdoor en dan ben ik terug bij Kiaatje die daar helemaal in z'n uppie heeft overnacht.

Als afsluiting van dit leuke tweedaagse wandeltripje ga ik een bakkie doen bij Wim en Wilma, die in Veenendaal wonen en bewonder hun nieuwe home. Was erg gezellig en we kletsen even lekker bij. Dan vertrek ik weer richting Rozenburg, en met een paar kleine files ben ik rond een uur of zes weer thuis. Bram knuffelen en even lekker badderen. Het was een geweldig wandelavontuur!

 

 

Klik op de plaatjes hieronder voor de foto's van dag 1 en dag 2.

 

 

Klik hier voor het verslag van dag 3 en dag 4.
Klik
hier voor het verslag van dag 5 en dag 6.

 

Vergeet mijn gastenboek niet!