Thorn, het witte stadje

 

Klik op het plaatje voor een uitvergroting

 

 

 

  Eťn van de redenen dat ik een dalurenabonnement van de NS heb genomen, is dat ik van plan ben om een hele serie stadswandelingen te gaan maken. Met name de vrij-reizen dagen zijn daar uitermate geschikt voor natuurlijk. Op die dagen wil ik verder weggelegen steden zoals Leeuwarden, Groningen en Maastricht bezoeken. Lezers van mijn verslagen weten inmiddels wel dat ik er een enorme hekel aan heb om in nieuwbouwwijken te lopen, maar de historische kern van steden vind ik altijd prachtig!

 

Mijn eerste vrij-reizen dag heb ik besteed voor het Krijtlandpad, maar ik had nog een ander kortingskaartje liggen en ik besloot op 3 augustus m'n stadwandelingenserie te beginnen met een rondwandelingetje door Thorn, het witte stadje. De reis ernaartoe was een enorme reis, auto, metro, trein, twee maal overstappen en tot slot nog een bus. Maar na 4 uur was ik dan toch in Thorn!

 

Na een bezoekje aan het VVV, waar ik een stempel en een sticker voor in m'n wandelboekje en een vingerhoedje voor m'n verzameling heb geregeld, ben ik eerst maar op een terrasje lekker aan een bakje koffie met een kersenvlaai gegaan. Ik vond dat ik dat wel verdiend had na die lange reis! En hoewel er voor later op de dag wat regen was voorspeld, was het nu nog heerlijk zonnig en ook weer behoorlijk warm.  

 

De rondwandeling zelf was natuurlijk een fluitje van een cent. Met veel pijn en moeite heb ik er iets meer dan 5 km van kunnen maken. De reden dat ik niet vroeger op pad ben gegaan en een langere tocht heb uitgestippeld is dat het gisteren de verjaardag van m'n moeder was en ik dus laat naar bed gegaan ben.

 

  Maar toch was het alleszins de moeite waard! Wat een schattig stadje is dit. Alles is erg mooi onderhouden en de routebeschrijving die ik gekocht had vertelde alles over de gebouwen waar je langs liep. Het gaat natuurlijk te ver om hier alles te gaan benoemen, maar de foto's geven een mooi beeld van dit leuke stadje.

 

Ook de geschiedenis van Thorn is best interessant, hieronder even heel in het kort.

Tot de ontginning in de tiende eeuw was het gebied rond Thorn heel moerassig. Aan de rand van dit moeras liep de Romeinse heirbaan van Maastricht naar Nijmegen . Omstreeks 990 werd op een hoogte, dichtbij de Maas, door graaf Ansfried een stift , klooster voor benedictaressen gesticht, de Abdij van Thorn . Dat klooster groeide uit tot een wereldlijk stift (een klooster voor adellijke dames, de stiftdames) en een vorstendom, het Abdijvorstendom Thorn . Het staatje had een eigen rechtspraak en sloeg een eigen munt. In 1794 kwam hieraan met de komst van de Fransen een einde. Onder de Fransen kreeg Thorn zwaar te lijden. Toen kreeg Thorn ook zijn kenmerkende witte kleur. Nadat de adellijke dames gevlucht waren, voerden de Fransen een belasting in op basis van de omvang van de ramen. De arme bevolking, vaak wonend in grote panden, die voorheen hadden toebehoord aan rijke lieden, kon deze niet opbrengen. Om de hoogte van de belastingaanslag te beperken, metselde men de ramen dicht. Met het doel deze bouwsporen (“littekens van de armoede”) te verbergen, werden de huizen wit gekalkt. Door die witte huisjes en de rust van het dorpje werd Thorn al gauw geliefd bij kunstenaars en toeristen. In 1973 kreeg de oude kern van Thorn nationale erkenning en werd het aangewezen tot beschermd stadsgezicht.

 

Ook heb ik uitgebreid de kerk (de Sint-MichaŽlkerk of Stiftskerk) bewonderd, waarbij het me opviel dat je eigenlijk overal in en op mocht. Vaak zijn gedeelten van een kerk afgeschermd met touwen, maar hier was dat maar op een paar plekken het geval. Zo was er bijvoorbeeld een ruimte waar duidelijk stond dat die bestemd was voor gebed en niet voor toeristen…

 

Na op deze manier genoten te hebben van m'n eerste stadswandeling, ben ik op een terrasje een ijsje gaan eten en heb wat winkeltjes bekeken, vooral een soort uitdragerswinkeltje was een genot om in rond te lopen! Ik zag nog ergens leuke theelepeltjes en zo is ook deze verzameling weer een stukje gegroeid.

 

 

Nou, en toen maar weer de lange reis naar huis aangevangen. Gelukkig reed alles op tijd en net toen ik in de trein zat, barstte het beloofde noodweer los. Mooie donkere luchten en tegen de ramen kletterende regen, ik was blij dat ik binnen zat… Rond half tien was ik weer thuis en zo heb ik ca. 7,5 uur gereisd om 3,5 uur te kunnen wandelen. Beetje van de gekke natuurlijk, maar och ik heb een geweldig leuke dag gehad. Volgende keer naar het noorden van het land!

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!