De Zennetocht in Leest (België)

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Nog steeds in het weekend na de 4Daagse en ook vandaag is het armoe troef in Nederlands Wandelland. Gelukkig hebben we altijd onze zuiderburen nog en vandaag wordt daar een tocht georganiseerd door het kluppie van onze Belgische W4W'er, Kurt. Het is de Zennetocht van wandelclub De Slak in Leest. De afstand ernaartoe is best wel te doen, 150 km, zo'n anderhalf uur rijden.

 

Ik wil er wel vroeg zijn, mede door het verwachte warme weer en besluit om om 6 uur van huis te vertrekken. Voor ik vertrek stuur ik een sms-je naar Kurt dat ik rond half 8 bij de start zal zijn. Ik krijg al snel een sms-je terug dat hij op de 2e rustpost (op de 20 en de 30 km) dienst heeft. Mooi, dan kom ik hem daar wel tegen!

De rit verloopt natuurlijk voorspoedig op deze vroege zondagochtend. Het valt wel op dat er veel Nederlandse caravans op de weg zijn, zeker allemaal op pad naar het zonnige zuiden! Ikzelf schiet bij Mechelen de snelweg af en via wat rustige wegen beland ik in Leest. Borden met een grote P erop wijzen me naar een immens grasveld, waar geparkeerd mag worden. Ondanks dat ik zo vroeg ben, staan er toch al heel wat auto's!

 

Het gras is nog nat van de dauw en zo heb ik voor de start al aardig vochtige voeten, gelukkig maar dat ik daar nooit zoveel last van heb! In het startbureau is het gezellig druk, ik schrijf me snel in en laat alvast m'n boekje stempelen, waarbij ik een kaartje met een mooi gedichtje krijg, en koop een sticker. Ik strooi m'n kaartjes in het rond en bekijk de route en het overzicht van rustposten, die naar goed Belgisch gebruik bij de uitgang hangen.  

 

Potdorie, de 30 km blijkt een lange te zijn: 32 km! De rustpost waar Kurt dienst heeft is het begin van de lus van de 30 en na die lus kom je er dus weer terug. Dat geeft me nog een aardige bedenktijd of ik de 30 ga doen of het bij de 20 houd. Ik laat het maar van de warmte en m'n reactie daarop afhangen.

Het eerste stukje gaat door het dorpje Leest en ik kiek een mooie watertoren en een leuk, heel smal huis. Het is wel erg diep, dat huis, beetje vreemde bouw! En dan voel ik me weer echt in België als er bij de oversteek van een drukke weg de waarschuwing "gevaarlijke baan dwarsen" te lezen valt! Heerlijk, dat Vlaamse taaltje!

 

  Al gauw gaan we het dorp uit en dan gaat het over veel onverharde paden door de eindeloze maïsvelden heen. De bepijling is zoals gewoonlijk uitstekend en ik vermaak me met het fotograferen van plaatsnaamborden en leuke straatnamen. Verder zie ik poppen langs de kant van de weg staan. Het lijken vogelverschrikkers, maar waarom staan ze dan niet midden in de velden?

 

Dan ben ik na ca. 5 km bij de eerste rustpost, waar ik buiten in de schaduw van een heerlijk kopje koffie geniet. Gezellige bedoening hier! Ook staat er een mobiel toiletgebouwtje en hoewel het best een drukke tocht is, heb ik nergens voor een toilet in de rij gestaan. Ook hier kan ik zó naar binnen lopen. Fijn!

Het volgende stuk is ca. 8 km en gaat ook weer voornamelijk door (maïs)velden. Ik vind het best een mooi landschap, maar is mis toch wel de Hollandse sloten en plassen. Hier heb je alleen wat kleine greppeltjes langs de kant van de paden. Het maakt dat het allemaal iets saaier oogt dan in Nederland. Maar ik klaag niet hoor, ik kan heerlijk om me heen kijken en dan is het voor mij al gauw goed!

 

Bij de tweede rustpost zit daar inderdaad Kurt, samen met z'n zusje, bonnekes te verkopen en controlekaarten te stempelen. Ze hebben het er best druk mee, maar ook hier staat nooit echt een lange rij. Ik had al koffiebonnetjes bij de eerste rust gekocht, maar ik koop hier nog een taartenbonnetje, want de kersenvlaaien zagen er wel heel erg lekker uit! En het smaakte ook heerlijk … njammie!  

 

Na de koffie zet Kurt me even op de foto en dan besluit ik om toch maar de lus van de 30 te gaan lopen. De warmte vind ik nog net om te doen en tja, als ik 150 km rijd om een tocht te gaan lopen, dan wil ik ook wel een beetje kilometers maken natuurlijk! Het eerste stukje lopen we nog samen met de andere afstanden, maar dan splitst de 30 km route af en gaan we een heel stuk langs het riviertje De Zenne, waarnaar de tocht vernoemd is.

Het gaat hier over een gruispad, met links het riviertje en rechts een meertje, de Eglegemvijver. Af en toe staan er bomen, die voor wat schaduw zorgen en ik zie dat aan de overkant van het water een heel stuk bossig gebied is. Heerlijk, daar mag ik straks terug, zo te zien lekker in de schaduw! Maar voorlopig moet ik nog even rechtuit, tot ik in de verte mensen dwars door het maïs heen zie lopen.

 

  Meestal is dit vertekening en loopt er gewoon een pad of weg, maar dit keer blijkt het inderdaad dwars door de velden heen te gaan. Hooguit ontbreekt er in iedere rij één maïsplant, zodat je een heel smalle doorgang krijgt. Erg leuk stukje!

 

Aan de andere kant gaat het op de terugweg en inderdaad zijn er wat stukjes met schaduw, maar toch ook veel in de volle zon. De wind staat hier in de rug en zorgt dus ook niet voor verkoeling. Best heftig dus en ik loop te smoren van de warmte. M'n rugzak plakt op m'n rug, maar voor de rest zweet ik bijna helemaal niet. Toch wel lastig hoor, ik raak m'n warmte nooit echt kwijt!

Bij het meer maak ik nog een paar foto's van een soort zendmast (wat later een combinatie van een zendmast en een watertoren blijkt te zijn, de hoogste ter wereld nog wel) en prachtige paarse bloemen die een mooi contrast met het blauwe water en de blauwe lucht vormen. Dan ben ik weer terug bij de tweede (dus de derde) rustpost en nu ga ik niet aan de koffie, maar geniet van een koude cola. Heerlijk!

 

Kurt z'n zusje zet ons nog even samen op de foto en dan wuif ik ze weer gedag, ik ga op voor het laatste stuk, nog zo'n 11 kilometer met nog één rustpost. Ook nu weer veel onverhard (voor asfaltliefhebbers is dit geen ideale tocht) en het is inmiddels zo warm geworden dat ik blij ben met ieder streepje schaduw!  

 

Na het bezoek aan een mooi kapelletje langs de kant van de weg en de oversteek over de Zenne heen, ligt daar aan de overkant de 4e rust. Heel geniepig onderaan een dijk, zodat je er eerst langs moet lopen en pas na een paar honderd meter naar beneden kunt om dan terug te lopen. Sommige mensen halen halsbrekende toeren uit om rechtstreeks naar beneden te gaan, maar dat vind ik veel te gevaarlijk. Beetje overdreven ook, zóver omlopen is het nou ook weer niet!

Ook bij deze rust neem ik een koude cola en verfris mezelf even op het toilet. Ik maak een babbeltje met een paar medewandelaars en knuffel een paar honden. Dan ga ik weer op pad voor het laatste stukje van 5 km, waarin de 30 nog een klein lusje gaat maken (de vorige lus was maar 8 km). Dit laatste stuk heb ik wel erg veel last van de warmte, vooral een stuk kaarsrechte weg zonder enige schaduw!

 

  Dan ben ik weer terug in Leest, waar we op een aardige manier bedankt worden voor onze deelname door wandelclub De Slak. In België hoef je je niet af te melden na een wandeltocht en zo stekker ik gelijk door naar de bar. Helaas hebben ze geen ijsjes (waar ik nu echt trek in zou hebben!), maar een kopje koffie gaat er ook wel in. Ik heb een leuke tocht gehad en wat me dus echt opviel is dat je, hoe druk het ook was (en later hoorde ik dat er 2682 deelnemers waren), nooit ergens langs hoefde te wachten, hulde daarvoor!

 

En dan weer terug naar huis, eerst Kiaatje opgehaald uit het weiland, gelukkig had de zon niet pal op m'n stuurwiel gestaan, maar warm was het binnen wel natuurlijk! Gelukkig heb ik airco en al snel was het weer redelijk koel. Onderweg nog even getankt en daar dan maar een welverdiende Magnum gegeten. Thuisgekomen bleek ik toch wel aardig verbrand te zijn …

 

 

Klik op het plaatje hieronder voor de foto's.

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!