2 Cachewandelingen op Vlieland

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Dit jaar maar een kort tripje naar Vlieland, omdat ik nog maar zo kort van tevoren naar Friesland was geweest. Ik wilde het Bram niet aandoen om tweemaal zo snel achter elkaar in pension te moeten. Van donderdagochtend tot zaterdagochtend kan hij met voldoende eten in z'n bakje wel alleen blijven.

 

En dus arriveerde ik donderdagochtend rond half 11 op Vlieland, het was donker en somber weer, dus ik ben eerst even m'n spullen in m'n hotelkamer gaan organiseren en toen het dorp in. Oooooooooooh, wat een leuke rood-witte poes staat daar bij Het Kwetternest! Als lunch een uitsmijtertje bij de Stern en op jacht naar leuke ansichtkaarten voor m'n nieuwe hobby "Postcrossing".

's Middags werd het droog en heb ik m'n tijd besteed aan het zoeken naar twee caches. Die had ik al gevonden toen ik nog cachte onder m'n eigen naam, maar nu ben ik ze gaan loggen onder de naam "De Witte Weduwe". De ene ligt op de rode paaltjes route in het gebied bij Lange Paal, de andere in de omgeving van de vuurtoren. Ook een nieuwe Earthcache bezocht, de grondwatermeter.

 

Al met al een heerlijk wandelmiddagje, waarbij ik 12 kilometer heb afgelegd. 's Avonds maar een beetje rustig aan gedaan, een broodje gegeten op de hotelkamer en vroeg naar bed. Ten eerste was ik vanmorgen natuurlijk onwijs vroeg op en ten tweede was ik een beetje misselijk van de antibiotica die ik slik voor een tekenbeet.  

 

De volgende dag is het mooi zonnig weer, maar wel met een enorme wind! Ik wil de cache op de Vliehors gaan doen, maar heb geen zin in fietsen met deze wind en besluit maar gewoon te gaan lopen. Heen over de Postweg, zwoegen tegen de wind in, maar ik verheug me natuurlijk al op windje mee straks!

Ik pauzeer even op het bankje vlakbij het drenkelingengraf en wandel dan in n ruk door naar het reddingsbootpad. Dat viel even tegen, in m'n idee moest ik al bij het Posthuis het strand op voor de rode vlaggen, maar nee, het reddingsbootpad ligt 3,8 km verderop. Da's heen en terug toch 8 kilometer meer dan ik dacht.

 

  Op het strand vlakbij de Vliehors is het geweldig, heel apart stukje Nederland is dit toch. De straaljagers die ik op de Postweg nog door de lucht zag scheren, zijn nu niet meer te zien of te horen en even later zie ik een militaire auto het strand op rijden en die haalt de rode vlaggen weg. Het militaire weekend begint dus om 1 uur vrijdagmiddag en de Vliehors is nu vrij toegankelijk.

 

Ik kijk op m'n GPS of de cache bij het drenkelingenhuisje nog haalbaar is, maar zie dat dat ng 6 km verderop is. Dat wordt echt te gek met deze wind tegen. Ik beperk me dus tot de cache vlakbij de rode vlaggen en die laat zich snel vinden. Plekje hoog op het duin met een prachtig uitzicht.

De afdaling van het duin is een beetje hachelijk, de wind heeft hier loodrechte hellingen van gemaakt, maar via wat ommetjes kom ik toch veilig beneden. De terugweg over het strand gaat heerlijk met de wind in de rug, maar het is wel jammer dat de zon steeds meer verdwijnt.

 

Rond 4 uur ben ik terug in het dorp, koop bij de supermarkt wat te eten voor vanavond en ga (natuurlijk) de rood-witte poes kopen. In de hotelkamer m'n spullen alvast weer een beetje gepakt en daarna vlak voordat het gaat regenen nog een ommetje naar het jachthaventje en over de Waddendijk gemaakt.  

 

Het was een kort, maar fijn verblijf op "mijn" eiland en zaterdag vertrek ik met de vroege boot van 7 uur weer naar de vaste wal. Tot volgend jaar!

 

 

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!