De Groene Hart Wandeltocht

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

 

  Zaterdag zou de eerste echt warme dag van het jaar worden, volgens de weergeleerden, met temperaturen van boven de 20°! Vrijdagavond had ik dan ook maar alvast m'n zomerplunje klaargelegd: linnen kuitbroek met een T-shirtje. 's Morgens in plaats van de gewone dagcrème factortje 20 op m'n gezicht, armen en benen gesmeerd en op naar Woerden voor de Groene Hart Wandeltocht.

 

Verleden jaar had ik hier de 30 gelopen en nu stond de 40 op het programma. Het Groene Hart, de naam zegt het al: polders, weilanden, slootjes en leuke dorpjes. Ik had er echt zin an! Ik was al vroeg aanwezig en kon nog vlak voor de deur parkeren. Gauw ingeschreven, visitekaartjes gestrooid en Kennedymarsfolders neergelegd. Ook nog even een praatje gemaakt met Ed Voogd en dan op pad in de vroege morgen.

Een leuk stukje door Woerden, met zicht op de watertoren, langs een haventje, mooie gevels en langs het station. Daarna gaat het de weilanden in, heerlijk! Het eerste dorpje dat we aandoen is Linschoten en hier zou op 6 km een rust zitten, die om 9 uur open zou gaan. Het is net 9 uur, maar helaas, alles is nog potdicht. Nou ja, rust heb ik niet zozeer nodig, maar een toilet was wel even fijn geweest, de volgende rust zit pas op 18 km …

 

Na een mooie grasdijk komt er gelukkig een klein beetje begroeiing, dus dat probleem is ook weer opgelost. De route gaat verder over een aantal onverharde paadjes langs het water, op een gegeven moment wordt een paadje wel heel erg smal en begin ik zowaar weer een beetje aan valangst te lijden! Maar zonder ongelukken bereiken we het asfalt weer en dan komen we in Harmelen.  

 

Daar ben ik nog nooit geweest, het enige waar ik Harmelen van ken is het grote treinongeluk in 1962, nog steeds de grootste treinramp van Nederland. Er loopt hier inderdaad een spoorlijn, maar ik kan niet traceren waar het ongeluk gebeurd zou moeten zijn. Langs de grote kerk lopen we Harmelen door en dan gaat het op naar de rust op 18 km.

Hier zoek ik even een lekker plekje in de zon, maar koffie ga ik niet halen, het is erg druk, vooral door een groot peloton militairen en hun verzorger staat ook in de rij voor koffie. Ik heb geen zin om daar achter te gaan staan en drink m'n eigen vruchtendrankje op, met een crackertje erbij.

 

  Na deze rust gaat de 40 een lus maken en tot m'n verrassing komen we langs Kasteel de Haar en door het dorpje Haarzuilens. Het kasteel staat er schitterend bij in het zonnetje en in het dorp geniet ik van de authentieke huisjes, die qua houtwerk allemaal de kleuren voeren van de kasteeleigenaar: het rood-wit van de familie van Zuylens van Nijevelt. Ik neem me voor om dit kasteel toch ook eens van binnen te gaan bekijken!

 

Op 23 km zit er weer een rust, fijn om even naar het toilet te kunnen, maar 5 km na de vorige rust hoef ik nog niet echt weer te zitten. Ik wandel dus verder en kom weer op het parcours van de 30 om een stukje verder een tweede lus in te gaan.

Die voert naar het dorpje Kockengen, via een geweldig jaagpad met prachtige uitzichten over het water en de weilanden. Het windje staat hier in de rug en dat doet me vermoeden dat we die straks wel eens behoorlijk tegen kunnen hebben! Maar eerst is daar de rust in Kockengen en hier geniet ik van een heerlijk kopje koffie op het zonovergoten terras. Deze temperatuur van vandaag vind ik nog net lekker!

 

Als ik Kockengen weer verlaat bewonder ik nog even de noeste arbeid van brandweermannen tijdens een brandweeroefening en dan gaat het via lange, lange fietspaden weer terug richting Woerden. De wind is op het eerste stuk op de Hollandse Kade inderdaad pal tegen en dat is eventjes heftig, maar het uitzicht over de weilanden op Kockengen vergoedt veel.  

 

Aan het eind van dit pad gaat het rechtsaf over weer een kilometerslang fietspad richting Kamerik en daar staat op ca. 34 km een mooie picknickbank, waar ik nog eventjes een rust voor mezelf inlas. Even 5 minuutjes zitten, wat drinken en een paar crackertjes eten. Dan breken de laatste loodjes weer aan en door het dorpje Kamerik gaat het op de finish aan.

Ik ben om even voor vieren binnen, mooi op tijd, maar de afstand was dan ook iets korter dan 40: 38,3. Ik heb het een prachtige tocht gevonden, alleen jammer van de eerste rust. Ook al zat hij aan de vroege kant op 6 km, aangezien de volgende rust pas op 18 km zat, was ik er toch graag even aangegaan. Gelukkig tref je tegenwoordig ook steeds vaker dixi's "in het wild" aan!

 

 

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!