Rondje Reeuwijkse Plassen

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

  En vandaag was nou precies zo'n dag waar ik me zo op heb verheugd toen ik nog werkte: prachtig mooi weer, thermoskannetje koffie gemaakt en er op uit. Ik had een GPS-tocht van ca. 25 km in Reeuwijk uitgekozen. Heel mooie omgeving daar en ik was daar erg lang niet geweest.

 

Vroeger had je daar in mei de Reewijkse Plassentocht en die heb ik twee maal gelopen. Helaas is deze tocht net zoals vele andere opgehouden te bestaan wegens gebrek aan vrijwilligers. De start van de GPS tocht was op precies dezelfde camping als waar die vroegere tocht altijd startte.

De weg voor de camping was opgebroken, maar de parkeerplaats was nog wel bereikbaar. Voor de zekerheid heb ik maar wel even gevraagd of ik er 's middags nog uit zou kunnen. Dat zou geen probleem zijn, verzekerden ze me.

 

Het eerste stukje begon door de Reeuwijkse Hout, leuke bospaadjes en bruggetjes. De zon, die in Rozenburg nog uitbundig had geschenen, was verborgen achter een dikke nevel. Maar je zag hem steeds vaker achter die nevel oplichten, dus ik had goede hoop dat ie helemaal door zou breken.  

 

En ja hoor, bij de plassen aanbeland trok de mist helemaal op en kleurden de hemel en dus ook het water blauw. Het was heerlijk lopen zo langs het water en vlak voordat de route de weilanden in ging heb ik op het laatste bankje bij de plas een kopje koffie uit de thermos gedaan. Nog wel een beetje vroeg, zat op 4,6 km, maar ik wilde even van het uitzicht genieten.

Ik verliet de plassen en zou via de weilanden richting Driebruggen en later Hekendorp gaan, waar ik een cafeetje bij de Goejanverwellesluis ken. Eerst een heel smal asfaltweggetje, met een bord "doodlopende weg, m.u.v. voetgangers". Prachtig weggetje langs een paar droompjes van huizen en inderdaad, op het eind moest ik via een overstapje een grasdijk op.

 

  Beetje eng met m'n pijnlijke pols wel, maar ik ben er toch overheen gekomen. De grasdijk was goed te doen, hoewel hij wel erg glad was. Gelukkig geen plassen op een paar kleintjes na en die kon ik omzeilen. Prachtige uitzichten naar beide zijden over de weilanden en hoewel gras niet m'n favoriete ondergrond is, voel je je op deze manier wel helemaal "in de natuur"!

 

Aan het eind van de dijk stond het hek gewoon open, geen klimpartij dus en daarna volgde een fietspad naar Driebruggen. Een kort stukje door het centrum, bruggetje over en toen via een heel smal paadje langs de huizen naar een nieuwe grasdijk. Op n na konden alle hekjes gewoon open, dus gelukkig weinig klimpartijen meer.

Het laatste hekje was bij een woonhuis in Hogebrug en aan de andere kant van het hekje lag een grote hond. Ik frunnikte aan de sluiting van het hek, hield met n oog de hond in de gaten en hoppa! Daar ging ik vanuit stilstand in de modder onderuit. Bh, wat vies! Gelukkig draaide ik me automatisch zo dat ik op m'n linkerzij terechtkwam, dus niks aan het (rechter)handje.

 

Na Hogebrug kwam ik op bekend terrein: hier liep ik ooit de Wiericke route. Via alweer een grasdijk kom ik bij Goejanverwellesluis in Hekendorp terecht en tot mijn vreugde is het caf open. Ik stamp wat Hollandse boerenklei van m'n schoenen en ga lekker van een bakkie koffie met een grote kersenvlaai met slagroom zitten genieten.  

 

Er is ook een stempeltje voor in m'n wandelboekje, met visitekaartje dat mooi dienst kan doen als wandelboekplaatje. Nog even een toiletbezoekje en dan op pad voor de 2e helft. Deze rust zat op 12,65 km, mooi punt dus. Voor zover ik had kunnen bekijken was de route iets van 23 km, dus het tweede stuk zou iets korter zijn.

De zon scheen nog steeds volop en al gauw liep ik te smoren in m'n jas. Bij het eerste het beste bankje heb ik dan ook m'n jas aan m'n rugzak gehangen en ben verder gegaan alleen met trui en hemdje. Heerlijk!

 

  Na Hekendorp ging het weer een grasdijk op en op een gegeven moment werd deze wel heel erg blubberig. Gelukkig was dat maar een kort stukje, daarna ging het weer beter. Ik kwam langs een paar mooie huizen, die nergens aan een weg liggen. Alleen bereikbaar via deze grasdijk of via het water. Apart hoor!

 

Het pad eindigde bij een molen, die ik nog kende van toen ik hier op de Wiericke route in een vreselijke hittegolf had gelopen. M'n water was op en de mevrouw van de molen heeft toen m'n waterzak gevuld. Vreselijk hete tocht was dat toen, doe ik nooit meer!

Vanaf de molen een smal klinkerpaadje en dan ben ik weer op een asfaltweg. Bij een sloot staat een groepje schapen naar me te kijken en ze hebben een mooie weerspiegeling in het water. Terwijl ik een fotootje maak, slaan ze opeens een soortement van op hol. Ze zijn duidelijk ergens van geschrokken en opeens hoor ik een hoop kabaal van rechts komen, ik draai me om, zie een zwaan opstijgen en kan nog net in een flits afdrukken. Hij ging zo vlak langs me heen dat ik hem aan had kunnen raken!

 

 

Nu gaat het vrij snel terug richting de start. Leuke smalle wandelpaadjes dwars door de Reeuwijkse Plassen, heen, langs prachtige woonhuizen en mooie uitzichten over het water. Bij een leuk tafeltje-en-stoeltjes-ding hou ik nog even halt voor een laatste kopje koffie en dan is het laatste stukje zo gepiept.

Op de terugweg kom ik (natuurlijk) in de file terecht, maar door de route over de Brienenoordbrug te nemen in plaats van door de Beneluxtunnel kan ik de schade beperken. Dat is waarom ik wel graag naar buiten de randstad zou willen verhuizen: 's morgens kan je hier eigenlijk pas na negenen weg, omdat je anders in de file staat en eigenlijk moet je voor half vier weer terug zijn, anders sta je wr in de file! Als ik dit soort dingen in de zomer ga doen, kan ik denk ik beter 's morgens om half 6 vertrekken! Maar goed, het was weer een heerlijk dagje, een route om te bewaren!

 

 

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!