De Rhoonse Griendentocht

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

  Eindelijk is gisteren het gips er afgehaald en uit de foto's bleek dat de breuk keurig is genezen. Dat dat met m'n spieren en pezen nog lang niet het geval is, blijkt wel uit de pijn die ik nog steeds in m'n arm heb. Eigenlijk kan ik er nog niet veel (lees: niks) mee. Autorijden gaat, maar ik zou er zeker nog geen lange stukken mee gaan rijden.

 

Rhoon was echter maar zo'n 20 kilometertjes van m'n huis, dus dat durfde ik wel aan. Ik heb nog een steunkousje meegekregen voor de eerste week en behalve dat dat wel goed is voor de ondersteuning van de arm, is het ook bedoeld als waarschuwing aan anderen dat er iets met m'n arm aan de hand is. Ik heb hem dus maar braaf omgedaan, hoewel m'n arm zonder eigenlijk beter voelt.

 

Ik was erg vroeg natuurlijk, met de wandelboekplaatjes, maar al gauw werd het heel erg druk. Er stond een enorme rij mensen om in te schrijven en hoewel er 5 inschrijvers achter de tafel zaten, slonk de rij voor geen meter! Ook alle zitplaatsen in de kantine waren bezet en Gijs stuurde de wandelaars dus maar zo'n 20 minuten eerder op pad.  

 

Niet zo erg gek dat het zo druk was: het was prachtig mooi, zonnig, helder en koud vriesweer. Op buienradar was nog niet het allerkleinste buitje te bespeuren en het beloofde dus een geweldige dag te worden. Fijn voor de RWV, na drie barre winterse tochten eindelijk weer eens een mooi deelnemersaantal.

Van het forum waren er al diversen present, Ed, Sabine, Ineke en Paul. Later arriveerden nog Marc en zijn vrouw, Jan, Geert, Leo en een mij nog onbekende W4W-er: Bahkos. Leuk om kennis te maken. Ook verder veel bekenden natuurlijk, Annette was er, die mij heel lief een lift had aangeboden als ik zelf nog niet had kunnen rijden, Hans en Thea, Aat, Betsy en nou ja, ik zal er heus wel een aantal vergeten zijn. Het deed me in ieder geval heel goed dat iedereen meeleefde met de ellende met m'n arm!

 

  Ik besloot nog maar een keer op de 15 km te starten en al gauw na de start bleek dat de juiste keuze te zijn. De wegen en paden waren hier en daar wit uitgeslagen door de vorst en ik stond om de haverklap stil om te voelen of het niet glad was. Bruggetjes en trapjes schuifelde ik over en op alsof ik 92 was in plaats van m'n eigen jeugdige ikje. Ik hoop wel dat die valangst een beetje afneemt als de pijn minder wordt. Ik was nu echt panisch om weer op die pijnlijke arm terecht te komen!

 

Na 3 kilometer was daar al een rust bij voetbalvereniging Poortugaal in een werkelijk riante kantine. Wim had me net ingehaald, op zijn 20 zat hij hier dus op 8 km en hij ging een lekker bakkie doen. Ik toch maar niet, 3 km vond ik toch wel erg snel, dus ik ben alleen even naar het toilet geweest en toen op weg naar de Grienden.

Die waren weer prachtig natuurlijk en gelukkig niet glad, niet van de vorst en ook niet van de blubber. Het water was dit jaar ook op normale hoogte, het was haast niet voor te stellen dat het water hier verleden jaar gewoon over de paden heen liep! De meeste bruggetjes waren spiksplinternieuw en voorzien van betonnen antisliprandjes en enkele oudere bruggetje ben ik dus weer overgeschuifeld.

 

Terwijl ik ergens stond te fotograferen kwam Jacques de zoeker van m'n camera binnen gesnelwandeld. Hij schakelde terug naar mijn tempo en zo hebben we samen een stukje Grienden gelopen. Tot we bij een bruggetje in het tweede ommetje kwamen: helemaal wit uitgeslagen, geen leuningen, geen antisliprandjes, schuin naar beneden aflopend en helemaal wit uitgeslagen: ik durfde echt niet …  

 

Gelukkig zaten we ongeveer op de helft van het rondje, dus teruggaan zou qua afstand net zo lang zijn als doorgaan en zo ben ik dus maar teruggegaan. Het idee wat ik had om vanaf de wagenrust de lus van de 40 km te gaan lopen heb ik toen maar definitief laten varen, voor mij geen bruggetje meer vandaag!

Bij de wagenrust aangekomen heb ik er daar dus echt m'n gemak van genomen, ik had toch tijd zat. Eerst een bakkie koffie maar, toen een kopje mosterdsoep en daarna nog een bakkie koffie. Geweldige verzorging heeft de RWV toch! Chef-kok Gijs zorgde ervoor dat er continue warme en voldoende soep was, Frans, Lilian en Ariaan deelden uit. Nog even een toiletbezoekje in de camper en toen op voor de laatste 6 kilometer.

 

  Dat gaat heerlijk door de polders, geen uitgeslagen witte fietspaden meer, geen gladde bruggetjes, heerlijk! Overal stonden borden dat hier de polder waarschijnlijk plaats moeten maken voor nieuwe "natte" cultuur. Eeuwig zonde, krijg je hier het zoveelste broedgebied waar je alleen vanaf de buitenkant naar mag kijken, bah! Ik ben helemaal geen actiegroepachtig tiepje, maar voor actiegroepen tegen de ontpoldering kan ik veel sympathie opbrengen!

 

Na een rondje door het hertenkamp, waar ze trouwens ook met een soort ontpoldering bezig waren, bereikte ik de bebouwde kom van Rhoon weer en langs het metrostation daalde ik de laatste trap van vandaag af richting de sporthal.

In de kantine was het weer gezellig natuurlijk en ik hoorde dat er maar liefst 635 deelnemers waren geweest! Ik ben niet al te lang blijven hangen, steeds pijn hebben en krampachtig lopen is hartstikke vermoeiend en ik verlangde naar een warm bad. En dat was weer heerlijk: na bijna 5 weken weer eens uren languit in bad dobberen! Het kostte wat moeite om eruit te komen met m'n pijnlijke arm, maar die moeite was het dubbel en dwars waard.

Ik heb wel besloten om zondag thuis te blijven, ik denk dat dat beter is. Vrijdag en zaterdag autorijden en dan zondag weer … Nee, ik geef m'n arm weer even een dagje rust. Laat ik maar verstandig zijn, er komen nog wandeldagen genoeg in 2011!

 

 

 

Vergeet mijn gastenboek niet!