Bevrijdings Bannetocht in Wormer

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

Een dagje vrij in the middle of the week! Bevrijdingsdag, en mijn baas had in zijn oneindige goedheid bepaald dat wij deze dag wel eens vrij mochten hebben. Op het forum had een leuke tocht in Noord-Holland aangekondigd gestaan, een tocht die nergens “in de boekjes” stond. Ik had afgesproken dat ik in Den Haag Nollie op zou pikken en op station Zaandam Sunny. Zouden we gezusterlijk met z'n drieën de Wormer onveilig gaan maken.

Het ophaalschema liep geheel volgens plan, behalve dat ze er bij station Zaandam een ongelooflijke bende van hadden gemaakt, met opgebroken straten en alle ellende die daarbij hoort. Zo rond kwart voor negen arriveerden we bij IJsclub Nova Zembla, het was nog niet echt druk, parkeerplaatsje was snel gevonden en ook het aanmelden ging vlot.

De tocht heet de Bevrijdings Bannetocht Wormerland en we zijn wel een beetje benieuwd wat een banne nu eigenlijk is. Wikipedia leert het volgende:

Een banne was vroeger de term voor een rechtsgebied.
Een ban of banne stond onder de rechtspraak van een rechter.
Nu nog is het woord terug te vinden in plaatsnamen als Banne Buiksloot en Vrijenban en in het woord "bandijk".
Vroeger sprak men van de Ban(ne) van Westzaan, Assendelft enz.
Bannen werden gemarkeerd door banpalen.
Iemand die "verbannen" werd, mocht zich niet meer binnen de banne begeven.

We kregen een stempelkaart waar maar liefst 7 stempelposten op stonden en een route beschrijving van één A-4tje. Na een kopje koffie gingen we op pad en bij de uitgang van de IJsclub stond keurig een pijl naar links. Dat was ook gelijk de laatste pijl die we zouden zien … Gelukkig kon je met het parcours niet zoveel verkeerd doen, het was één grote ronde door verschillende dorpjes heen en de route was ook begaanbaar voor fietsers en skaters.

Dat betekende dus gewoon lange wegen volgen, klinkt heel erg saai, maar in dit geval was het heerlijk! Wij zijn alle drie rasechte polderliefhebbers en (asfalt)wegen kunnen ons niet lang genoeg zijn. Na een klein stukje door de buitenwijken van Wormer, waar we gestart waren, kwamen we na ca. 3,5 km bij de eerste stempelpost. Die bleek in een bekend gebouwtje te zitten: van Natuurmonumenten, waar ik ook tijdens de tocht uit Koog aan de Zaan koffie had gedronken!

Buiten hing een Noorse vlag en daar moest ik natuurlijk even mee op de foto. Het bleek onderdeel te zijn van puzzelopdrachten voor deelnemende kinderen: iedere stempelpost stond in het teken van een geallieerd land. De kinderen moesten er achter zien te komen welk land dat was. Na wederom een kopje koffie vervolgden we de tocht en nu ging het definitief de bebouwde kom uit en de weilanden in.

Na weer een paar kilometer was daar de tweede stempelpost in een gehucht dat trots de naam “Oostknollendam” droeg. Deze post was van Australië en het was er best gezellig. Er stond een koortje te zingen en we kregen een halve kiwi met een handig lepeltje/mesje/vorkje ineen erbij. Die laatste heb ik stiekem in m'n rugzak laten glijden, handig dingetje! Koffie hoefden we niet meer dus we vervolgden onze weg door de polders.

Het weer was superlekker: fris briesje, zonnetje, beetje wolkjes en echt een kristalheldere lucht, dus we hadden prachtige uitzichten. De natuur staat volop in bloei, met vooral veel geel spul en laat geel nou net m'n favoriete kleur zijn! De lammetjes beginnen al aardig schaap te worden, maar toch zagen we nog een heel klein ukkie, dat volgens ons echt net geboren was. Ook zien we veel eenden met een hele sliert kleine eendjes erachteraan. Iedereen schijnt een andere naam voor die kleine dobberaartjes te hebben, ik noem ze gewoon “donsjes”

De derde post zit op ongeveer 9,5 km en daar besluiten we een wat langere rust te houden. We zijn inmiddels in Spijkerboor beland en ik maak me er een beetje boos over dat ze een papier met “Welcome in England” over het plaatsnaambord hebben geplakt. Niet alleen maak je het zo de puzzelende kinderen wel errug makkelijk, maar ook de geweldige aanwinst “Spijkerboor” gaat op deze manier verloren voor m'n plaatsnaambordenverzameling …

Binnen zit de tent vol met fietsers, maar we kunnen nog een tafeltje bemachtigen en zitten al gauw aan de koffie met (wat anders …) appeltaart! M'n telefoon gaat en ik krijg Tina aan de lijn, die ik haast niet kan verstaan. Ik begrijp dat zij ergens anders is gestart en ver achter ons zit.

Na deze pauze denk ik dat we met een pontje over moeten varen, maar dat is alleen als je ook nog een fort wilt bezoeken. Daar hebben we geen zin in, dus we laten de pont links drijven en vervolgen onze weg langs het water. Jaja, net als de Elfstedentocht blijkt dit in de winter een schaatstocht te zijn, vandaar dat we zoveel langs het water lopen en dat je de tocht ook kunt kanoën! En kijk: daar staat gelukkig toch nog weer het plaatsnaambord van Spijkerboor, mijn dag is weer helemaal goed!

En het is werkelijk een heel lang stuk wat we nu krijgen. Op de routebeschrijving staat “tot voorbij een molen”, maar in de verste verte is geen molen te bekennen. Maar zoals al gezegd vinden we dat geen van drieën erg en we vermaken ons opperbest. We zwaaien naar de voorbijvarende schippers en Nollie neemt een verfrissende duik in de ringvaart.

Onderweg is er nog een stempelpost, waar we een bekertje limonade kunnen drinken. De verzorging is werkelijk pico bello, want eerder kregen we dus al die kiwi en ook nog een keer muffins! En dat alles gaat voor een inschrijfgeld van 2 hele eurootjes.

Eindelijk is daar dan de molen en niet ver daarna arriveren we in Neck, waar we in het Dorpshuis weer even van wat te drinken genieten. Bij deze stempelpost wapperde fier de Canadese vlag, tot ik er een foto van wilde maken, toen ging de wind liggen en wapperde hij niet meer. Gelukkig kreeg ik na de rust nog een herkansing …

En dan komt er echt een geweldig fietspad, kaarsrecht, de zon krijgt steeds meer de overhand dus het landschap ziet er werkelijk geweldig uit, molens op de achtergrond, schaapjes op de voorgrond, helemaal goed! Aan het eind van het pad is daar een leuk bruggetje, voor wandelaars geen probleem, maar fietsers moeten hier echt even klunen (of is daar ook een Noord-Hollands woord voor?)

Nog 2 kilometer naar Jisp staat er op een bord. Mooi, daar is de laatste stempelpost. En inderdaad arriveren we na 2 km in Jisp, maar het dorp zelf blijkt ook zo'n 2 km langgerekt te zijn en natuurlijk moeten we bij de allerlaatste kroeg stempelen! Hier veroveren we een drietal stoelen op het terras en Sunny haalt het laatste rondje van vandaag.

En dan het allerlaatste stukje, Jisp blijkt zo'n beetje aan Wormer vastgeplakt te zijn, maar ook in Wormer moet er weer zo'n ellenlange Dorpsstraat gelopen worden. Hoeveel dorpsstraten we vandaag gezien hebben? Sunny dacht drieëndertig …

Maar dan zijn we weer bij Nova Zembla en blijkt dat we ca. 7 uur over 26 km hebben gedaan. Maar dat hadden we ook afgesproken: we maken er een gezellig dagje uit van. En dat hebben we dus gedaan, 't Was supergezellig en zowel Nollie als Sunny had ik een tijdje niet gezien, dus we zijn weer helemaal bijgekletst!

Ook de terugweg gaat vlot, we laten Sunny achter bij het busstation naast het treinstation in Zaandam en zelfs op de weg tussen Amsterdam en Den Haag staat geen file, terwijl het toch zo rond de klok van vijven is. Blijkbaar hebben toch een heleboel mensen vrij deze dag! Ongeveer half 7 ben ik thuis, een wereldreis voor een 25 km, maar zeker de moeite waard. Zoals gewoonlijk zijn onverwachte tochten vaak de leukste. Bedankt Tina, voor het vermelden van deze tocht op het forum! Ook Sunny heeft foto's gemaakt van deze tocht.

Vergeet mijn gastenboek niet!