11e Kennedymars WIK-RWV

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

Omdat ik in het weekend van de Nachtmars door de ZuidWestHoek met een griep in bed lag, was dit weekend de Kennedymars van WIK-RWV mijn eerste van dit jaar. Er werd prachtig mooi weer voorspeld met een koude nacht, precies wat ik fijn vind. Nu maar hopen dat het zaterdag niet àl te warm wordt!

Ruimschoots op tijd arriveer ik in Ridderkerk, maar ik blijk nog lang niet de eerste te zijn. Er staat een behoorlijke rij voor de tafel van de voorinschrijvingen en ook in de kantine is het een gezellige drukte. Erg veel bekenden natuurlijk, heel veel RWV-ers en een klein clubje W4W-ers. En natuurlijk ons erelid, oud-penningmeester Suze die ons gewoontegetrouw komt uitwuiven!

Stom genoeg was ik m'n strooikaartjes vergeten, maar gelukkig is men bij de RWV nogal van de bewaarderige, zodat Gijs nog een pakje voor me uit een krat opdiept. Kan ik toch nog een beetje reclame voor m'n site maken. Hoewel de meeste mensen hier die site inmiddels wel kennen.

Om 23.00 uur houdt Gijs zijn gebruikelijke praatje over de prachtige tocht die ons te wachten staat. En passant riddert hij een paar lange-afstandslopers en dan wordt de popelende massa losgelaten. O ja, ik werd ook nog genoemd, als deelnemer nummer 17 die haar startkaart in het startbureau had laten liggen

Zoals gewoonlijk stekkert iedereen er in een stevig tempo vandoor en word ik aan alle kanten ingehaald. Ach ja, vroeger hoorde ik gewoon in de middenmoot thuis, tegenwoordig zit ik in de achterhoede, ik maak me er maar niet meer druk om. Zolang ik het nog maar leuk vind, maar daarover later …

Hoewel er een koude nacht is voorspeld, is daar het eerste uur nog niks van te merken en ik loop dan ook al gauw te puffen. Heb ik me dan toch te warm aangekleed? Ik heb zelfs handschoenen in m'n rugzakje gestopt!

In het eerste stuk zitten een paar drukke oversteken en zoals gewoonlijk staan hier klaar-overs van de RWV om het oversteken zo veilig mogelijk te maken. Bij de tweede oversteek roep ik enthousiast tegen Cock, die voor klaar-over speelt, "Hé, ben je daar nu alweer!" Waarna het bij mij in de buurt lopende forumlid Rob roept: "Tja, Auto Gaat sneller!" Een grapje dat waarschijnlijk alleen Walkers4Walkers begrijpen

Na 7 km zit de eerste verzorgingspost en hier neem ik eens een keer geen koffie, maar een bekertje ranja. M'n GPS geeft hier een signaal dat de satellietontvangst is weggevallen en zo verwonderlijk is dat niet, want de verzorgingspost staat onder een betonnen viaduct.

Het stukje naar de volgende verzorgingspost is het allermooiste stukje uit deze KM: langs de molens van Kinderdijk. De maan is nog niet vol, maar toch wel al behoorlijk dik en het is windstil. De silhouetten van de molens tegen de sterrenhemel en de weerspiegeling van de molens in het water is adembenemend. Het is een lekker lang stuk langs de molens en ik loop volop te genieten.

We wandelen ook in het nachtelijk duister tweemaal een grote brug over en ik als bruggengek vind dit natuurlijk helemaal geweldig. Hoog boven het water met de lichtjes van de steden en industrie weerschijnend in het water. Op één van de bruggen loop je op een fietspad langs de spoorbrug en vlak voor ik daar overheen loop dendert er met veel geraas een trein overheen.

De eerste "grote" rust is bij streek- en natuurcentrum Alblasserwaard en hier neem ik wel een lekker kopje koffie, bezoek even het toilet en geef even lekker de voetjes rust. Want dat is wel jammer: er is dit keer op de verzorgingsposten helemaal geen mogelijkheid om even te zitten.

Vlak voor en na deze rust gaat het parcours door de bossen en zie: 's nachts vind ik bossen best leuk! Vooral als ik een paar oplichtende oogjes op het pad ontwaar. Ik denk eerst dat het een kat is, maar nee, het blijkt een konijntje te zijn. Het diertje blijft heel rustig zitten en ik kan heel dichtbij komen en hem zelfs aaien! Pas na een paar keer aaien huppelt hij ervandoor. Geen idee waarom dit beestje zo gemakkelijk benaderbaar was, misschien een ontsnapt tam konijntje?

Maar goed, ik wandel verder, het wordt nu inderdaad echt koud en ik stop even om m'n handschoenen aan te trekken. Toch wel blij dat ik ze bij me heb! En te warm gekleed was ik dus beslist niet, ik heb het nu zelfs af en toe koud!

Verder krijg ik steeds meer pijn in m'n rechterarm. De dokter heeft geconstateerd dat ik een tennisarm heb en als ik lang achter elkaar wandel gaat dat behoorlijk zeer doen. Normaal draag ik een rugzak met een heupriem en als ik dan even m'n arm op die riem laat rusten gaat het wel weer. Maar vannacht heb ik alleen m'n lichte kleine RWV-rugzakje bij me en die heeft geen heupband. Ook in m'n linnen wandelbroek heb ik geen riem en zo moet m'n arm wel "los bungelen". Het wordt hoe langer hoe erger en het huilen staat me nader dan het lachen: dit hou ik geen 50 km meer vol! Op de 3e verzorgingspost op ca. 30 km heeft gelukkig de meefietsende EHBO-er een mitella voor me en daar kan ik mijn arm de broodnodige rust in geven. De volgende kilometers naar de 4e verzorgingspost rust gaan weer heerlijk!

Hier zit ook een heel apart stukje in, langs een soort energiecentrale. Het luide gezoem hiervan houdt blijkbaar de vogeltjes wakker en alert, want die fluiten er lustig op los. Nou kan dat ook liggen aan de dageraad die nu net aanbreekt, maar verleden jaar in het volslagen duister zongen ze ook de sterren van de hemel! Normaal lopen we hier een heel stuk over een grasdijk, maar deze schijnt afgesloten te zijn en we worden over een betonnen pad onderaan de dijk geleid. Jammer van de dijk maar wel leuk dat je hier een heleboel schaapjes als publiek hebt.

Op verzorgingspost nummer 4 is er heerlijke vla, zelfs de lammetjes die hier ronddartelen vinden het lekker. Ik ook, maar de vla is wel heel koud geworden door die koude nacht. Vanaf deze post is het maar een heel klein stukje (3 km) naar de 2e grote rust.

Bij deze rust (Sporting Delta, de start van de Dordtse variant van deze KM) kan ik al m'n lichtgevende en reflecterende spullen opbergen: m'n reflectievestje, de Fjoertoerpet met de led-lampjes en m'n mini-maglite. Ik wissel ook de batterijen in m'n GPS en vul m'n flesje met vers water. Ziezo, ik ben klaar voor deel 2 van de tocht.

Dat begint met een stuk door Dordrecht, zo'n beetje het laatste stuk van de Dordtse variant. Gelukkig zijn er veel parkjes uitgezocht om doorheen te wandelen, want ik ben nou eenmaal niet zo'n liefhebber van de bebouwde kom. Maar daar doemt de grote witte brug van Dordrecht op en daar staat de soeppost van Gijs. Fijn, hier zijn wel stoeltjes en ik laat me een bakje kippensoep best smaken. Ik mag ook even in de camper naar het toilet en dan beklim ik manmoedig de trappen naar de brug.

Ik blijf het een mooie brug vinden, maar ik ben blij dat hij dit keer niet open gaat. Het wordt toch steeds problematischer voor mij om een zodanig tempo aan te houden dat ik die 80 km in 18 uur kan lopen. Zelfs nu ik bijna geen foto's maak (door die mitella) schiet het niet echt op.

Maar goed, volgens schema kan ik nog steeds voor 17.00 uur binnen zijn en ik wandel langs een ellenlange dijk en daarna een lang fietspad langs het water naar de volgende verzorgingspost bij het Weetpunt. Een bekertje ranja maar weer, nu het wat warmer wordt heb ik niet zoveel behoefte aan koffie, maar meer aan iets lekker kouds, maar dan wel zonder prik!

En dan naar de 3e grote rust in Heerjansdam, heerlijk over paadjes omzoomd door koolzaad, door de polders, lange wegen en een kerktoren die je in de verte al staat te wenken: Hier is de rust. Sommige mensen haten dat, maar ik vind het juist wel fijn, je ziet waar je heen moet!

Bij de rust plof ik aan tafeltje neer bij Auto Gaat Sneller (ja, ja, daar is ie weer: even voor de niet-walkers: AGS is een niet wandelend forumlid, echtgenoot van Carla, wel wandelend forumlid ) en geniet dit keer van een koud drankje waar wel prik in zit: een cola. Vroeger verafschuwde ik dat spul, maar ik heb gemerkt dat het tijdens een tocht goed voor m'n darmen is. Lekker vind ik het nog steeds niet, ik heb dan ook om een klein glaasje gevraagd!

M'n jasje had ik al afgegeven bij de verzorgingspost bij het Weetpunt en nu doe ik ook m'n truitje uit en ga alleen in T-shirt verder. Ik doe een beetje zielig dat ik nu ongelijk bruin word door die mitella, maar niemand heeft medelijden met me

En dan het laatste stuk van bijna 25 kilometer. Ik heb er niet zoveel zin meer in, het wordt me eigenlijk teveel om een volle 18 uur bezig te zijn met zo'n 80 km. Vroeger deed ik er ca. 15 à 16 uur over en dan zat je nog een beetje in de gezelligheid. Nu zie je nog maar een paar mensen en hoewel ik graag alleen loop, vind ik het op zo'n laatste stuk van een KM niet echt leuk.

Gelukkig krijgen we de grienden nog, maar eerst moeten we door een rijstebrijberg heen, bestaande uit de heen-en-weer omloop over de Heinenoordtunnel. Brrrrr, wat een rotstuk is dat! De volgende verzorgingspost staat een kilometer verder dan op de route staat aangegeven, gelukkig blijkt het een "herstellende" fout te zijn: die kilometer gaat van het volgende stuk af. Op deze verzorgingspost zet Ariaan me met mitella op de foto, gelukkig sta ik er lachend op!

Het stuk door de grienden is prachtig zoals gewoonlijk en ook de lange weg door de weilanden naar de volgende post loop ik graag. Overigens voelt mijn arm een stuk beter en ik haal dan ook regelmatig m'n arm uit de mitella, waarbij ik die natuurlijk wel om m'n nek laat hangen. De medewerkers op de verzorgingspost kunnen de deelnemers al van verre zien komen en doen een spelletje "naampje raden". Door die mitella zien ze me vanuit de verte aan voor Henk Bartelds: "kijk maar, hij heeft een witte baard!" Alleen m'n net kortgeknipte koppie brengt ze weer aan het twijfelen.

Ook hier weer een glaasje ranja en dan volgt er een stuk van 7,6 km en dat is voor mij op dit moment van de tocht een heel lang stuk! Ik beloof mezelf na 4 km een bankje en begin aan het voor mij vrij bekende stuk door Rhoon en Smitshoek. Ik spot een broedende zwaan midden in een woonwijk, maak nog een fotootje van de Pendrechtse molen en lach om de schapen die al die wandelaars dwars door hun veldje helemaal niet leuk vinden!

Dan gaan we een soort bos in, links, rechts, enzovoorts en niet kunnen zien waar je heen gaat … boeh, niks voor mij, geef mij maar de weidse polders! Na 4 km staat er inderdaad een bankje, maar daar zitten mensen op Ietsje verder staat er een omgehakte boom, waardoor een soort zitje is ontstaan en daar neem ik mijn beloofde 5 minuutjes rust. Een man met een hond vraagt belangstellend hoever ik nog moet. 9 kilometer. En hoeveel ik er al op heb zitten. 71 kilometer. De man is met stomheid geslagen. Ik ook eigenlijk, waarom doe ik dit?

Eindelijk is daar dan de allerlaatste verzorgingpost, weer bij de camper van Gijs, zodat ik nog even kan toiletteren. Ze hebben hier overheerlijke meloen, ik ben gek op meloen, het enige wat ik erop tegen heb is dat je wangen er altijd zo vies en kleverig van worden. Maar ja, ik ben nou toch al helemaal vies en kleverig (of althans zo voel ik me) dus ik schrans schaamteloos drie stukken meloen op. Heerlijk!

Inmiddels arriveren op deze post ook Henk Bartelds en David (Hawkeye), zodat we zo'n beetje met z'n drieën het laatste stuk lopen. Ik heb zeker op het laatste stuk helemaal geen behoefte aan tegen me aanpratende mensen en ik zeg dat ook eerlijk tegen Henk. David is in gezelschap van gangmaakster Ardie en staartfietser Rob en als zij me passeren ben ik echt de allerlaatste en blijft Rob bij mij fietsen. Gelukkig begrijpt ook hij opperbest dat ik helemaal geen behoefte heb aan praten.

We gaan kruispunt Ridderster weer onderdoor, maar dat vind ik nu bij daglicht veel minder indrukwekkend dan verleden jaar in de ochtendschemering en dan staat er om de kilometer op de straat gekrijt hoever het nog is. Natuurlijk controleer ik dat aan de hand van m'n GPS en ja hoor, het klopt prima.

Het allerlaatste stukje komt Gijs me tegemoet lopen en zo loop ik de laatste 100 meter in gezelschap van Gijs en staartfietser Rob. Met applaus word ik als rode-lantaren-drager ontvangen (zelfs Suze zit nog te wachten tot ik binnen ben!), het is 10 voor 5, ik heb dus 10 minuten speling. Afmelden, diploma, medaille, stempeltje in wandelboekje en stempeltje op de Kennedykaart (m'n 10e, ik heb de zilveren KennedyWalker binnen) en dan zitten. AGS gaat een drankje voor me halen en ik feliciteer m'n medewandelaars.

Ik ben best weer voldaan dat ik er ben, maar ik weet echt niet of ik nog meer Kennedymarsen ga lopen. Eigenlijk heb ik het vorige week met m'n thermoskannetje in de forten en akkers rondom Willemstad meer naar m'n zin gehad dan vandaag. Het nachtgedeelte van de KM's blijf ik geweldig vinden, maar de lange dag erachteraan waarbij het me steeds meer moeite gaat kosten om binnen de tijd te blijven vind ik niet echt leuk meer. Ik heb m'n Zilveren KennedyWalker, in de prehistorie heb ik er ook nog 4 gelopen, dus in totaal 14, ik vind het eigenlijk wel mooi geweest!

FOTOVERSLAG
Hoewel ik (door die mitella) veel minder foto's heb gemaakt dan normaal, heb ik er toch een leuk album van kunnen maken. Het staat op de RWV-site, met begeleidende teksten. Klik op het plaatje hieronder om ze te bekijken.

Vergeet mijn gastenboek niet!