De Vambultwandeltocht in Spier

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

 

Een wandeltocht van de FLAL in Spier dit weekend.
Spier … sweet memories aan die eerste tijd met Rob.
Toen hij "als een speer naar Spier" kwam gereden, midden in de nacht …

 

  's Morgens natuurlijk onwijs vroeg op, om 5 uur begon de wekker te ratelen en ik vind het altijd moeilijk om 's morgens op gang te komen als er nog geen krant is. Maar ik had alles de avond van tevoren al klaar gezet en zo vertrok ik om 10 voor zes richting Leusden-Zuid waar ik Berend Botje van Walkers4Walkers op zou pikken.

 

Dat verliep allemaal vlot, en samen zetten we de reis naar het hoge noorden voort. Onderweg werd het erg mistig, dus veel van de omgeving hebben we niet kunnen zien. Wel vermoeiend rijden, met dat getuur in de mist, maar verder hou ik wel van mist, geeft een lekker apart sfeertje.

 

In het startbureau (in een heel groot van der Valk hotel vlak onderaan de afslag) was het al behoorlijk druk, ondanks dat we er erg vroeg (kwart over 8) waren. En ja hoor, ook hier kom ik bekenden tegen: PeterC, Rob en Aartje en Appie en Janny (de pijlophalers) van Walkers4Walkers en Annie van der Meer van de RWV.  

 

Terwijl ik kaartjes op de tafeltjes strooi, hoor ik opeens m'n naam roepen. Ik kijk om en staar in een onbekend gezicht. Hoewel … onbekend … Ergens vanuit de diepten van m'n geheugen begint een naam omhoog te kruipen, maar voordat ik hem helemaal helder heb, lost de man zelf het raadsel al op: Roel Wierenga! Dat is inderdaad héél lang geleden!

Na een bakkie koffie worden de parcoursen uitgedeeld en zoals gewoonlijk wacht ik de ergste drukte een beetje af. Met Berend heb ik afgesproken dat we allebei onze eigen tocht lopen en dat we na afloop wel op elkaar zullen wachten. Zo vertrek ik rond negen uur voor m'n tweede FLAL tocht in de omgeving van Spier.

 

  Het eerste deel van de tocht loopt een beetje door boerengebied, veel weilanden en door de mist is het erg leuk om paarden, koeien en schapen in de nevelige velden te ontwaren. Ook komen we langs de spoorwegovergang bij Wijster waar in 1975 de eerste treinkaping heeft plaatsgevonden. Alweer 34 jaar geleden …

 

Ik heb een boek over die treinkaping, en zo mistig als de spoorlijn er deze morgen bij ligt, schijnt het 34 jaar geleden ook geweest te zijn: "de gele trein, roerloos onder zijn bovenleiding, tot stilstand gekomen in een vlak, mistig landschap en voor niemand benaderbaar …" Ik maak een fotootje en sta even stil bij de mensen die hier een (in mijn ogen althans) volslagen zinloze dood zijn gestorven.  

 

We lopen een stukje door een heel jong bos en ook moeten we op een gegeven moment dwars door de weilanden, over verschrikkelijk modderige paden. Lopen over deze paden gaat eigenlijk alleen goed als je helemaal aan de buitenkant blijft lopen. We steken een water over en dan wordt langzamerhand de VAM-bult zichtbaar, waar deze tocht naar vernoemd is.

 

  De VAM-bult is gemaakt van 20 miljoen kuub afval en het is best een pittige kuitenbijter om te beklimmen. Maar ja, we moeten wel: de wagenrust staat boven op de bult! Op diverse beschrijvingen van de VAM-bult staat dat hij 40 meter hoog, is, maar toch staat GPS duidelijk op 50 meter als ik boven ben. Ik kan alleen maar concluderen dat Drenthe zelf al op 10 meter boven NAP ligt.

 

Onderweg naar boven kom ik diverse bekenden tegen die alweer bezig zijn aan de afdaling en dat geeft me iedere keer een goed excuus om even stil te staan en op adem te komen. Eenmaal boven geniet ik in het gezelschap van PeterC, Betty en hun wandelmaatjes van een lekker bekertje koffie.

 

De afdaling gaat natuurlijk stukken vlotter dan de beklimming en nu begint langzamerhand de zon af en toe door de mist heen te prikken. Een leuk modderpaadje langs het water, waar ook nog een aantal motorbikers ons inhalen en dan gaat het door de weilanden naar Wijster, waar de volgende rust zal zijn in Café Pot.  

 

Daar neem ik een lekker kopje erwtensoep en ontmoet nog een bekende: Anne Molenaar. Die had ik inderdaad 's morgens nog gemist. Ook Annie en Jan zitten hier aan de soep, zij hebben er 23 km opzitten, en ik 15. Tja, verschil moet er wezen, nietwaar!

 

  Ook na de rust blijft het een zeer afwisselend parcours, door weilanden, over paadjes omzoomd door hoge bomen en door een prachtig stuk heidelandschap. Ik fotografeer natuurlijk weer volop, mooie paddestoelen, een archeologische vindplaats en mezelf als schaduw bij een boom. Beste bewijs dat het zonnig was!

 

En niet alleen zonnig, het was zelfs heerlijk warm! M'n jas had ik allang uit en sommige mensen liepen zelfs gewoon in T-shirt met korte mouwen. Het laatste stuk ging door het bos en omdat de zon al wat lager stond had je hier een prachtig spel van zonnestralen die door de bomen heen schenen.

 

Rond 3 uur was ik binnen, waar Berend al een tijdje zat te wachten en zijn we verder gereden naar Oosterwolde, waar we op kraamvisite zijn geweest bij W4W'ers Douwine en Kor. We hebben de eerste W4W-baby Fréderique uitgebreid bewonderd en een soort trainingspakje cadeau gegeven. Want met twee "wandel-ouders" kan het haast niet missen natuurlijk dat er later gewandeld gaat worden …  

 

En dan de lange reis naar huis weer, met tussenstop in Zuid-Leusden om Berend af te zetten. Ik was tegen half 9 pas thuis en behoorlijk gaar. Snel ff gegeten en gebadderd en toen lekker vroeg naar bed - zonder wekker te zetten! Morgen relax-dag!

 

 

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

 

Vergeet mijn gastenboek niet!