Kennedymars Vijhuizen

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

Het is september, het herfstseizoen is weer begonnen en ik hoop van ganser harte dat de ergste warmte nu tot de verleden tijd behoort. Tijd om me weer eens aan een Kennedymars te wagen. Dit eerste weekend van september staat de Kennedymars van Vijfhuizen op het programma en daar heb ik me een hele tijd geleden al voor aangemeld.

Dat komt doordat een aantal W4W'ers (Ben, Gery en Cor) mede-organisatoren van deze KM zijn. Dit jaar is de organisatie voor het eerst bij een bond aangesloten en zo kan ik ook een stempeltje voor m'n Kennedywalkerkaart krijgen. Maar ik was sowieso gegaan. Vooral toen ze me op mijn verzoek direct nummer 17 toekenden …

Deze KM wordt van zaterdag op zondag gelopen en eigenlijk vind ik dat niet zo fijn. Ik heb graag nog een dagje vrij om lekker bij te komen en op m'n gemakkie door het huis te strompelen. Maar goed, een vrije dag op maandag is zo geregeld en dat vind ik toch wel een lekker gevoel.

Er gaan veel meer Walkers naar deze KM natuurlijk en ik spreek af om Voetvrouw (Henny), Nollie en Ton op te halen. Helaas moet Nollie verstek laten gaan: zij gaat een week van tevoren door haar rug en moet een tijdje plat. Sneu hoor! Maar samen met Henny en Ton scheur ik dus zaterdag vroeg in de avond naar Vijfhuizen en rond 8 uur arriveren we in het startbureau, bij de plaatselijke voetbalclub en naast de grote feesttent. Deze Kennedymars wordt namelijk ieder jaar gehouden in het kader van de Feestweek van Vijfhuizen.

Het is nog rustig natuurlijk, we zijn erg vroeg, dus tijd zat om ons aan te melden, een bakkie te doen en om ons in het knalrode T-shirt van de sponsor te hullen. Het wordt langzamerhand drukker, heel veel Walkers natuurlijk, maar ook andere bekende en minder bekende KM-lopers bevolken het startbureau.

Even voor tienen wordt iedereen verzocht zich naar de feesttent te begeven, waar we zullen worden weggespeecht. Dat gebeurt op een originele manier, de feestende mensen vormen een erehaag en alle wandelaars lopen er onderdoor. Wel erg gezellig en origineel!

En dan gaan we het donker in, de nacht is heerlijk koel en we lopen het eerste stuk een ellenlange weg langs een van de landingbanen van Schiphol. Leuk hoor, een paar keer landt er een vliegtuig vlak naast me. Ik probeer het op een fotootje te zetten, maar natuurlijk beweegt het nogal.

Na een compleet vierkantje gelopen te hebben, waar we de herrie van het feestgewoel in Vijfhuizen duidelijk kunnen horen, zijn we op ongeveer 12 km weer terug in Vijfhuizen. Ik had het idee om in de kantine even lekker uitgebreid naar de WC te gaan, maar helaas, de kantine was gesloten en de rust was buiten bij een grote vrachtwagen. De zitbanken waren allemaal bezet en ik ben met m'n kopje koffie op een soort elektriciteitskastje beland. Gelukkig kon ik wel bij de feesttent naar het toilet.

Hierna gaan we dan definitief de donkere nacht in en ik kom zowaar langs een bekend punt: daar staat restaurant De Zoete Inval! Hier heb ik vaak met Rob heerlijke saté gegeten. Leuk is dat de thermometer buiten net 17° aanwijst.

Overigens komt hier weer een vliegtuig vrij laag over en opeens slaat m'n GPS helemaal op hol. In een mum van tijd heb ik 788 kilometer gelopen met een gemiddelde snelheid van 187 km per uur … Shit … nou ben ik m'n tripgegevens kwijt en weet ik ook niet meer wanneer de rust zit. Hierna heb ik bij iedere rust m'n tripteller gereset en alleen de tussenafstanden opgemeten. Ik moet zeggen: het klopte allemaal prima!

Inmiddels zijn m'n darmen hun eigen feestje aan het bouwen. Ik snap er helemaal niks van, ik heb niets bijzonders gegeten en juist heel goed opgelet met wat ik van tevoren at en dronk en toch gaat het weer mis. Ik kijk uit naar de rust op 23 km, maar helaas is daar de dixi net vertrokken naar de volgende rust. Daar baal ik wel een beetje van.

Ook het volgende stuk loop ik niet echt lekker, maar op de rust bij 30 km is er gelukkig wel een dixi. Deze keer is de rustpost helemaal in kerstsfeer ingericht en de kerstmuziek schalt uit de luidsprekers. Kan gemakkelijk want de rustpost staat hier in the middle of nowhere.

We moeten hier even wachten op de pont, maar die komt algauw aangevaren, hij lijkt een beetje heel erg op de pont Rozenburg-Maassluis! De oversteek gaat vlot en dan volgt er een ellenlange weg, zelfs in het donker kan je zien dat ie lang is! Tot overmaat van ramp loop ik ook nog een stuk verkeerd, scheelt me zeker een kilometer ...

Inmiddels begint het zachtjes aan licht te worden en via een vreselijk saai stuk door een industriewijk van Beverwijk kom ik bij de rust op 40 km. Hier kan je voor de laatste keer over je tas beschikken en ik berg m'n reflectievestje en m'n lampjes op. Overigens was het wel ff zoeken naar m'n tas, 't stond allemaal schots en scheef door elkaar heen. Ik had me eigenlijk graag even wat opgefrist en wat schoons aangetrokken, maar jammer genoeg was er geen toiletgelegenheid hier.

En dan volgt er een eindeloos stuk over de sluizen van IJmuiden. Normaal kan ik een industrieel stukje parcours wel waarderen, maar dit is wel heel erg saai en grijs. Misschien was het mooier geweest als er een zonnetje op had geschenen. Bij een brug heb ik een korte verplichte rust, omdat net de brug opengaat en er een mooie zeilboot doorheen vaart. Samen met de zon achter de wolken zorgt dit toch nog voor een paar mooie plaatjes hier.

Weer een herkenningspuntje: de terminal van DFDS (en ook hier is het 17°!!!). Hier zijn we ingescheept voor onze allereerste Noorwegenreis. Toen voer Scandinavian Seaways nog van IJmuiden rechtstreeks naar Kristiansand. Geweldige reis was dat toen, windkracht 8, iedereen zeeziek en wij hadden het rijk alleen in het restaurant. We hebben toen ook aardig wat uit de gokautomaten losgepeuterd … sweet memories …

Vlak voor het strand is er nog een rust en dan gaat het via de duinen naar de strandopgang. Wat een geweldig breed en (het allerbelangrijkst) glad, strak strand is dat zeg! Alsof je op asfalt loopt en ook de wind is zo aardig om niet pal in m'n gezicht, maar vanaf opzij te waaien! Op de routebeschrijving staat dat we er bij Parnassia af moeten en ik schiet de eerste de beste joggerd aan om te vragen waar dat is. "Ziet u die bootjes in de verte? Daar is Parnassia!" Prima, dan weet ik waar ik naartoe moet lopen en hoef ik niet bij iedere strandopgang te twijfelen!

Het is heerlijk op het strand en godzijdank houden mijn darmen zich dit stukje koest, dat zou erg lastig geworden zijn hier … Er zijn woeste golven en heel af en toe probeert de zon door de wolken te breken, in de verte zie je de boulevard van Zandvoort. Ik geniet!

Bij Parnassia neem ik koffie met een croissantje en geniet van de luxe van een echt toilet met stromend water. Ik inspecteer m'n linkervoet eventjes, ik denk dat ik een blaar op voel komen, maar voorlopig zie ik nog niks.

Hierna gaan we de duinen in en dat is een behoorlijk pittig stukje. Veel klimmen en dalen natuurlijk en het meest saaie duinlandschap wat je je in kunt denken. Groene struiken met gele bloemetjes en dat kilometers achter elkaar. Veel herrie van het vlakbij gelegen circuit van Zandvoort, je ziet niks, maar je hoort de auto's en de microfonist boven alles uit.

Vlakbij restaurantje de Duinrand is de volgende rust, ik ken het hier nog van een tocht die ik in Heemstede heb gelopen. Waar ik toen m'n gele portemonneetje ben kwijtgeraakt. Toen heb ik inderdaad ook van die eindeloze duinpaden gelopen! Nu gaan we de bossen in. Heerlijk, dennenappeltje en eikeltjes op de grond, vast speciaal voor ons daar neergegooid, opdat we lekker van onze blaren kunnen genieten.

Bij een speeltuin is de allerlaatste wagenrust en daar word ik enthousiast toegezongen. Ook Bart is hier neergestreken om vriendin Sunny op de laatste kilometers een hart onder de riem te steken. Er wordt me weer van alles aangeboden, maar net als op de andere rusten bedank ik voor het meeste, ik heb net m'n darmen weer een beetje onder controle! Maar er is van alles te krijgen, de verzorging is prima!

En dan nog twee kleine stukjes, 4,5 km naar de laatste caférust en dan 3 km naar het eind. We komen langs Cruquius met z'n mooie gemaaltje en moeten daarna een heel eind langs een plas, met een mooie molen erbij. Daar raak ik in gesprek met een echtpaar, dat erg nieuwsgierig is naar het hoe en waarom van het lopen van 80 km. Het leidt een beetje af van het waterbed onder m'n linkervoorvoet …

Bij de allerlaatste rust zitten Tina en Truitje de nummers te noteren en ik roep voor de laatste keer dat nummer 17 present is. Maar dat ik nummer 17 had, dat wisten ze wel … Ik neem een lekker koud drankje en vervolg daarna mijn weg, weer langs het water, een brug over, weer langs het water en dan zie ik in de verte het ontvangstcomité staan. Ik zie Ben staan en nog een paar mensen van de organisatie, ik word gefeliciteerd en krijg een bos gladiolen en dan wil ik eigenlijk alleen nog maar zitten.

Bij de afmeldtafel zitten Bosso, Berend en Ton en terwijl ik me afmeld en m'n diploma, medaille en stempeltje in ontvangst neem, word er een koud drankje voor me gehaald en plof ik bij ze neer. Pfffffff, 't viel niet mee dit keer, maar we zijn er weer! Met Henny had ik al telefonisch contact gehad, dat zij opgehaald zou worden door Jan, zodat ik niet hoefde te wachten. De rest van de Walkers liep zeker anderhalf uur achter me en eigenlijk had ik niet zoveel puf meer om daar op te wachten. Ook Ton, die allang binnen was, voelde er wel wat voor om naar huis te vertrekken en zo zijn we na ons drankje naar de auto gestrompeld. Ik vergat zowat m'n tas nog op te halen, maar Ton was zo lief om even voor me terug te lopen.

De rit terug ging voorspoedig, ook nadat ik Ton had afgezet heb ik me manmoedig wakker kunnen houden, maar ik was wel erg blij dat ik thuis was en nog veel blijer dat ik de volgende dag vrij zou zijn!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!