De Fjoertoer op Terschelling

 

Klik op het plaatje om de route in Google Earth te bekijken
Klik
hier voor een gewone uitvergroting van het plaatje

 

  Een lang weekend naar Terschelling om daar de Fjoertoer te gaan lopen. Een tocht die begint in de middag en dan loop je 's avonds in het donker over het strand terwijl vuur (fjoer)bakens je de weg wijzen. In oktober had ik al ingeschreven en vrij snel daarna was de inschrijving vol. Er zijn 2500 wandelaars ingeschreven voor 20 of 40 kilometer. Nu was het dan zover!

 

Wat vreemd was dat om in de terminal van Harlingen te staan en niet naar Vlie te vertrekken! De boot was hartstikke druk en de overtocht heb ik grotendeels nog met bewolkt weer gemaakt. Vlak voor Terschelling brak de zon door en daarna heb ik 3 dagen geen wolk meer gezien. Wat een schitterend weer hebben we gehad!

 

Na aankomst direct bagagevervoer en een fiets geregeld en naar het hotel gefietst. Was eigenlijk vlak bij. De bagage stond er al, ik had een kamer op de 3e verdieping, maar gelukkig was er een lift. Het was een echte éénpersoonskamer, met een rotanzitje en een balkon met tuinstoeltje.  

 

Terug naar het dorp West-Terschelling en daar leuke oude straatjes gewandeld en winkeltjes gekeken. In een klein museumpje een allemansendje in de kleuren van de Terschellinger vlag gekocht en een strandpaaltjessleutelhanger met nummer 17 erop.

 

  In de supermarkt trof ik Syl, Gery, Maaike en Anneke, die voor een weeshuis boodschappen aan het doen waren. Bart en Sunny hielden een plekje op een zonnig terras open en daar schoven we met z'n allen aan. Uiteindelijk ging ik ook met de hele groep mee naar hun huisje en heb daar meegeholpen om de macaroni soldaat te maken. In ruil liet ik mijn snoeperij voor bij de koffie achter. (Hoewel niemand kersenbonbons bleek te lusten, ben benieuwd wat ze eigelijk met die dingen gedaan hebben!)

 

De volgende morgen heb ik een stuk gefietst, ben op een oorlogskerkhof wezen kijken en heb het groene strand bewandeld tot aan zee. Wat een immens breed stuk strand is dat! Daarna naar West aan Zee gefietst en door de duinen en bossen terug naar West. En toen werd het tijd om de rugzak in te pakken en richting veerterminal te gaan waar we moesten inchecken.  

 

Hieronder een slideshow met de foto's tot nu toe.

 

 

 

 

Daar ontvingen we een knalgeel rugzakje met "Fjoertoer" erop en de beloofde pet met verlichting. Zwarte pet met rode "Fjoertoer" letters en 3 ledlampjes in de klep. Verder een stempelboekje met een kaart van de route en beschrijvingen van wat je onderweg zoal tegen zou komen. Ook zat er wat snoepgoed in.

Bij de terminal bleek nergens plek te zijn om m'n kaartjes neer te leggen, dus ik ben maar even teruggefietst naar het hotel om die dingen terug te brengen en ook het gele rugzakje heb ik daar achtergelaten. Ik wou zo weinig mogelijk te sjouwen meenemen. Bij de terminal verzamelde de hele groep Walkers zich (alsof we het afgesproken hadden) en zo trof ik hier ook Carola en Henrike, Carla en Tina.

Met z'n allen in de bus waar een levendige handel ontstond in paarse veters en stress-kippen. Al met al waren we snel bij de Wierschuur, waar een schitterende verzameling vlaggen uitbundig stond te wapperen, en daar moesten we wachten tot half vier precies, voor we weg mochten.

Tijd voor een groepsfotootje dus!

 

 

Er werd een gezamenlijke warming up gedaan en eigenlijk hadden de NW-ers als eerste moeten vertrekken, maar ja, zie wandelaars maar eens tegen te houden als ze eindelijk mogen! Dat liep dus een beetje mis, de hele meute ging tegelijk weg.

 

  Een prachtig stuk langs het wad om mee te beginnen, heerlijk met het windje in de rus en de zon toverde twinkeltjes op het water. Puur genieten! Af en toe werd het tempo even opgehouden door het passeren van smalle stukjes met veeroosters, want de groep was hier nog heel compact.

 

Daarna verlieten we de wadkant en staken dwars door de weilanden over naar Hoorn, waarna we de Hoornse bossen in gingen. Het was toch wel een verrassing dat we hier leuke bospaadjes voorgeschoteld kregen. Ook moesten we diverse keren over prikkel- of schrikdraadhekken heen en daar hadden ze grote tapijten (ja, echte tapijten, een soort perzen!) overheen gelegd.  

 

Op 8,9 km hadden we de eerste stop, nog geen stempelpost, maar een verzorgingspost bij een cranberrybedrijf. Cranberrythee of limonade kon je hier krijgen met een stuk ontbijtkoek erbij,. Was heerlijk! Verder door de bossen, weilanden en over de hei, prachtige stukjes Terschelling hebben ze ons laten zien. De eerste stempelpost was in Midsland en daar kregen we een flesje water aangeboden. Hier heb ik samen met Gery en Bart even gezeten en ook Henrike was in de buurt.

 

  De volgende post zou in West zijn en daar ben je dan op de helft en zou het "gemakkelijke" deel er op zitten. Waarmee ik bedoel dat we dan de wind pal tegen zouden krijgen. En die wind was niet misselijk, er werd windkracht 6 genoemd en ze hadden ons al gewaarschuwd voor stuifduintjes op het strand.

 

Maar eerst nog naar West dus, waar de Brandaris uitnodigend stond te wenken, zonder licht nog natuurlijk, wat dat betreft denk ik dat de route van vorig jaar mooier moet zijn geweest, toen liep je in het donker naar de Brandaris toe en nu zou je in het donker van de Brandaris weg lopen.  

 

In West was de tweede stempelpost en ook hier was van alles te krijgen, marsen, snickers, energiedrankjes en koffie, je mocht pakken wat je wilde. Omdat ik nu eenmaal niet zo'n hoog tempo loop en ook al een paar sanitaire stops achter de rug had, liep ik hier een beetje in de achterhoede en was het overal lekker rustig.

Nadat we achter het dorp langs gelopen waren en na het groene strand, ging het pad omhoog de duinen in en hoorde ik een hoop lawaai. En ja, daar kwamen de 20 kilometerlopers erbij en was het opeens weer helemaal druk op de route. Er waren "maar" 600 mensen op de 40 gestart, maar op de 20 liepen er nog eens 1900!

 

  We liepen een heel stuk van de "Longway", die ik 's morgens al gefietst had en jammer genoeg liep je achter de duinen en kon je de zon niet in de zee zien zakken. Ik wilde toch een foto van de ondergaande zon en ben dus het duin opgeklommen, wat een veelstemmig "wat ruist daar in het struikgewas" tot gevolg had!

 

Zo in duinen viel het nog best mee met de wind, maar bij West aan Zee was het dan echt uit met de pret en gingen we het strand op. Of de pret begon pas, dat is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk. Want vanaf nu werd het steeds donkerder en ging de Fjoertoer zijn naam werkelijk eer aan doen.  

 

Bij de strandopgang was gelijk ook een stempelpost en hier heb ik wat gedronken en mezelf dik ingepakt voor de kou op het strand. Ik was echt blij dat ik handschoenen mee had genomen! Ook liep inmiddels bijna iedereen met z'n verlichte pet op en vooral als je achterom keek was dat een schitterend gezicht.

Het was ploeteren op het strand. Stukje hard zand, stukje stuifduin, stukje hard zand, stuifduintje. Verder merkte ik algauw dat ik het halve strand ook meetorste in m'n schoenen. Dat deze Asics niet waterdicht zijn, wist ik, maar ik merkte nu dat ze ook niet zanddicht zijn! Maar ja, je kunt ook niet om de haverklap je schoenen legen, dus ik ging maar gewoon verder.

 

  Het werd donkerder en donkerder en je kon van verre al de vuren zien, die voornamelijk rond de stempelposten waren geconcentreerd. Van de verhalen van verleden jaar had ik begrepen dat er overal op het strand vuren waren, maar waarschijnlijk door de harde wind was dat dit jaar niet mogelijk.

 

Toch was er voldoende moois te bekijken, het allermooiste vond ik wel een hele grote verlichte wandelaar die over het strand werd getrokken. Bij iedere stempelpost was het een drukte van belang, maar ik slaagde er toch iedere keer in om wat te drinken of te eten te pakken te krijgen. Veel gezeten heb ik niet, één keer met een lekker bakkie koffie, de andere keren heb ik wat rondgekeken bij de vuren, maar ben niet gaan zitten.  

 

  De allermooiste stempelpost vond ik die bij Kaap Hoorn. Er was al verteld dat die stempelpost achter de duinen lag en dat je de duinenrij dus over moest steken. En wat had je een fantastisch uizicht toen je boven op dat duin stond! Landinwaarts het zicht op de stempelpost, omgeven door vuren en richting zee honderden kleine lampjes die over het strand bewogen. Als je op het strand liep en voor je uitkeek, viel dat niet zo op omdat de lampjes voor op de petten zitten. Maar als je naar achteren keek was het een fenomenaal gezicht!

 

Dat alles werd beschenen door de mooiste sterrenhemel die je je in kunt denken. Op de donkere stukken tussen de stempelposten in loonde het echt de moeite om af en toe omhoog te kijken en er stil van te genieten. Ik vraag me altijd af … die verre sterren, daar draaien vast ook planeten omheen en er zijn dan ook vast wel planeten net als de onze met stranden en met een zee met branding. Misschien zijn daar ook wezens bezig met een Fjoertoer en kijken ze omhoog naar schitterende sterrenhemel en misschien vragen ze zich ook af …

Maar goed, weer terug op aarde begonnen we aan het allerlaatste stuk op het strand en hier stonden wel allemaal bakens om ons de weg te wijzen. Een heel groot vuur daar waar we het strand af moesten leek maar niet dichterbij te komen, ik vond dit laatste stuk wel heel erg heftig. Maar eenmaal bij de stempelpost ben je zoiets altijd gauw weer vergeten.

 

En dan nog één keer een klim door het mulle zand het duin op en jippie, weer eens vaste grond onder de voeten! Hier stonden ze in de duinen een hoop herrie te maken met een misthoorn en er werd een klok geluid. Vlakbij stond een bankje en daar was naast twee medewandelaars nog een plekje voor Daan. Zo, even mijn schoenen ontzand en m'n sokken uitgestuifd, lekker gevoel hoor, op het strand leken m'n schoenen steeds kleiner te worden.  

 

Overigens zei iemand op de laatste stempelpost dat het nu nog 6 km zou zijn en GPS stond toen al op 38. Ik had al eerder gehoord dat de tocht aan de lange kant was en dat bleek dus helemaal waar te zijn! Het stuk door de duinen liep het lekker, zeker toen we eindelijk de wind niet meer pal van voren hadden.

 

  Op de allerlaatste stukjes stonden de duinen (of waren het dijkjes?) vol met hele kleine lichtjes, een prachtig gezicht en zo deed de Fjoertoer tot het eind z'n naam alle eer aan! En daar waren de wapperende vlaggen weer, we waren terug bij de Wierschuur! Het was precies 1 uur toen ik afstempelde, zodat ik er 9 en een half uur over gedaan heb. Al met al niet slecht, vind ik, voor zo'n zware en lange (uiteindelijk bleef GPS op 43,6 km stilstaan) tocht!

 

Het was heel erg druk in de tent waar je drankjes en hapjes kon krijgen en ik had eigenlijk niet zoveel zin in die drukte, dus ik heb een kaartje voor de bus gekocht en ben in de rij gaan staan. Dat ging heel vlot, binnen een minuutje kwam de bus aanrijden en de hele rij kon in één keer naar binnen. Weliswaar moest ik eerst even staan, maar al na de 2e halte kon ik een zitplaatsje veroveren. Terug bij de veerterminal stond m'n fiets braaf naast het VVV te wachten en zo was ik tegen half 3 thuis.

Hieronder een slideshow met foto's van de tocht.

 

 

 

 

 

Hoewel het dus maar een kort nachtje was, was ik toch redelijk bijtijds wakker en na een overheerlijk ontbijtje heb ik m'n wandelschoenen weer aangetrokken en ben op pad gegaan voor een GPS tochtje, dat ik van tevoren in m'n GPS had gezet. Dat begon heel mooi, door de bossen en dwars door de duinen richting het strand. Vlak voor ik de laatste duinen over moest kwam ik bij de Juttersboom, een boom volgehangen met van alles wat op het strand gejut is. Leuk! De duinen waren heel hoog en ik moest gewoon door het mulle zand, het was dus weer lekker pittig.  

 

  Maar het uizicht op het brede strand vergoedde alles. Zo vol als het strand gisteren was, zo leeg was het vandaag. En … ook niet onbelangrijk: GPS wees aan dat ik met de wind mee het strand op mocht! Geweldig, ik vlóóg met de wind in de rug! Nu kon ik ook goed zien hoe hoog de stuifduintjes waren waar ik gisteren in het donker zo op heb lopen schelden. Behoorlijke duinen waren het, hoor!

 

Na een kilometertje ging de route weer terug het duin over en moest ik weer een heel smal paadje door de duinen volgen. En toen werd het survivallen, want het pad stond helemaal onder water! Terug naar het strand, daar had ik geen zin in en ik heb geprobeerd om links en rechts van het pad een doorgang te vinden. Dat leverde me echter alleen maar een paar geschramde scheenbenen op van de bremstruiken.

 

Dus toch maar voorzichtig geprobeerd een beetje langs het pad te lopen, maar mis hoor, ik had direct al twee natte voeten. Toen ben ik er maar gewoon doorheen gebanjerd. Gelukkig heb ik nooit veel last van natte voeten en och, in de zon drogen die schoenen ook wel weer.  

 

  Het vervolg van de route was weer door het bos en toen toch maar gauw naar het hotel voor droge sokken en schoenen. 's Middags ben ik de anderen van het forum bij de veerterminal uit wezen wuiven en ik heb daar gelijk een patatje gegeten. Het bleef prachtig mooi weer en ik besloot om nog een eindje te gaan fietsen en tja, van het één komt het ander: van het ene dorpje fietste ik naar het andere en zo heb ik alle plaatsnaamborden nog even op de foto gezet.

 

4 Uur later ongeveer was ik terug, en dat voor iemand die nooit fietst … Het stuk terug met de wind mee ging heerlijk en dat vooruitzicht was op het eerste stuk net de opkikker die ik nodig had om iedere keer weer een stukje verder te rijden voor nog een plaatsnaambord!  

 

De laatste ochtend kon je goed merken dat het weekend voorbij was, de ontbijtzaal in het hotel was bijna helemaal leeg. De wind was ook gaan liggen en het was gelijk veel warmer in het dorp. De Waddenzee was zo glad als een biljartlaken en ik ben nog eventjes de strekdam opgelopen voor een fotootje van het dorp West-Terschelling met de Brandaris. Daar heb ik een panoramafotootje van in elkaar gezet.

 

 

Om 11 uur vertrok ik met de snelboot Koegelwieck en ik had zowaar nog een plaatsje op de voorste plaatsen bij de schuine ramen. De boot zoefde over de zee en 40 minuutjes later was ik in Harlingen, waar het m'n Blauwe Beestje geduldig stond te wachten. Vlotte thuisreis, met een klein filetje bij Amsterdam en toen werd ik thuis opgewacht door een miauwende en spinnende Bram. Heerlijk weekend geweest!

Hieronder de foto's van het laatste deel van het weekend.

 

 

 

 

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

 

Vergeet mijn gastenboek niet!