De Nachtmars door de Zuid West Hoek

 

 

 

  Tjonge jonge, wat gaat die tijd toch hard! Het lijkt nog maar net geleden dat we eind september het Kennedymarsseizoen afsloten in Leerdam en nu is de eerste van het nieuwe seizoen alweer aan de beurt. Van zaterdag 7 op zondag 8 maart staat de Nachtmars van de Zuid West Hoek op het programma met afstanden van 110, 100, 80 en 50 kilometer.

 

Deze tocht spreekt me om meerdere redenen aan:
1. Ik heb een vreselijke hekel aan hitte, en heet zal het nog niet worden in maart!
2. Ik ben dol op wandelen in de nacht en in deze tijd van het jaar duren de nachten nog zo heerlijk lang! Daarbij is de start al om 19.30 uur, dus cht een lekker lange nacht.
3. Ik ben dol op de omgeving daar in de Zuid West Hoek.

Bijkomstigheid was dat het de 17e Nachtmars was en die 17, tja dat was nou eenmaal het getal van Rob en mij, dus al met al kon ik deze KM niet laten lopen, vond ik. Voorinschrijving ging nog op de ouderwetse manier: op de website kon je een formulier downloaden, dat moest je gewoon met pen invullen en dan opsturen. Ik besloot om er een geel post-itje aan te wagen en vertelde daarop over "mijn" nummer 17. Heel vriendelijk vroeg ik of ze me bij het nummeren van de KM-lopers misschien nummer 17 konden geven. Ik hoorde er niets meer over ...

De start van de KM zou in Zevenbergen zijn, op het punt waar de 110 en 100 km lopers er 20 km op hebben zitten en aan de avondmaaltijd beginnen. Het was mogelijk om je auto bij de finish in Roosendaal te parkeren en dan met pendelbusjes naar de start in Zevenbergen vervoerd te worden. Dat vond ik een prima idee, dus ook daar heb ik me voor opgegeven.

 

 

De grote dag brak aan, met weersvoorspellingen die niet zo bijster waren, regen en wind. Ik had dus best aardig wat spullen bij me voor als ik half verzopen mocht raken. Gearriveerd op de parkeerplaats bij THOR-Roosendaal stond daar het eerste pendelbusje al klaar. Ik kon nog net mee en om de mensen niet te laten wachten griste ik gauw al m'n spullen bij elkaar. Hoe was dat spreekwoord ook alweer? Haastige spoed is zelden goed, geloof ik, h? Daar rolden alle Kennedyfolders van de RWV + plus de inhoud van m'n portemonneetje over de grond. Oeps! Iedereen lachen natuurlijk en ik voelde me aardig opgelaten.

Samen met Bernard van W4W zat ik op de voorbank en zo reden we dezelfde weg die ik eerder had gereden richting Roosendaal nu weer terug. Bij Zevenbergen verlieten we de snelweg en al gauw waren we bij de start. H, de kantine van Groene Ster! Die ken ik nog wel van een wintertochtje.

Binnen was het al gezellig druk en ik sloot aan bij de rij bij de starttafel. Al gauw was ik aan de beurt, ja, ik had vooringeschreven en ik noemde m'n naam. Stond ik niet op de lijst! Wel potver@#$%&%$#@! Samen met de mevrouw achter de starttafel keek ik de lijst even door en ja hoor, helemaal ergens anders stond mijn naam! Wat blijkt nu? Hebben ze alle KM-lopers op alfabetische volgorde genummerd … behalve die ene idioot die zo graag startnummer 17 wilde hebben … Daar sta ik dus, helemaal buiten het alfabet om, op nummer 17! Hahaha, geweldig van de organisatie, de tocht kan al niet meer stuk voor mij!

 

Ik leg op alle tafeltjes folders van de Kennedymars van de RWV neer en natuurlijk ook m'n eigen visitekaartjes. Inmiddels zijn alle Walkers die meelopen wel zo'n beetje gearriveerd. Bernard dus, Carola, Trudy, Ronald, Marc, Steven, Jeroen en ik dus, zei de gek.  

 

Inmiddels komen de wandelaars van de 110 en de 100 binnen voor hun rust en ja, daar zitten natuurlijk ook een heleboel bekenden tussen! Ik zal maar niet al hun namen noemen, dan wordt dit stukje wel heel erg lang! Maar voor m'n gevoel zit de halve RWV binnen te eten. Ook daar leg ik folders van de RWV neer, als we dit jaar geen record deelnemers hebben, zal het in ieder geval niet aan mij liggen!

Ziezo, ik heb alles wel zo'n beetje op orde, ik zet m'n tas in de wagen en stroom met alle anderen naar buiten. Daar krijgen we de routebeschrijving en ik schrik me een hoedje als ik n papiertje in m'n handen krijg! Oeps, dat worden wel heel erg lange stukken vannacht! Gelukkig blijkt het alleen het eerste deel van de route te zijn, tot het 30 kilometerpunt, waar de bagagerust is.

 

  En daar gaan we het donker in. Ja, het is natuurlijk al donker, ook al is het pas half 8 en in het begin doet dat een beetje vreemd aan, omdat je niet gewend bent zo vroeg te starten. Zo spelen er in een tuin nog een paar kinderen buiten en m'n eerste gedachte is: idioot dat die kinderen nog zo laat buiten zijn. Ja dhhhhh, 't is dan pas half negen!

 

Tussen de start en de bagagerust zitten twee uitgebreide wagenrusten, op 11,1 en 18,2 km. Bij iedere rust moet je even je startnummer noemen en ik meld me dus braaf met nummer 17! Op m'n label voor de tas staat er trouwens een 8 voor, om aan te geven dat ik de 80 loop. Bij de eerste rust neem ik een bakkie koffie en het valt me op dat er niet veel te eten wordt aangeboden, er zijn alleen wat sinaasappelpartjes. Tja, en daar kan ik echt niet tegen! Gelukkig ben ik geen grote eter tijdens wandeltochten, honger zal ik niet gauw krijgen, plus dat ik voor de zekerheid zelf twee broodjes heb meegenomen. M'n darmen verdragen nou eenmaal niet alles en na die maagpijnervaring tijdens de Dodentocht ben ik ng voorzichtiger geworden met eten!

 

Ik krijg een paar keer gezelschap van Carola, zij blijft over het algemeen iets langer zitten bij de rusten, maar daartegenover loopt ze wat sneller dan ik, ze haalt me dus iedere keer weer in en dan lopen we samen naar de volgende rust. We hebben allebei dezelfde hobby tijdens het lopen: het fotograferen van plaatsnaamborden. Nou, dat is deze nacht ook wel zo'n beetje het enige dat ik gefotografeerd heb, het enige jammere van zo'n lange nacht: weinig foto's!  

 

Het weer is nog heerlijk om te lopen, er staat weliswaar een straf windje, maar de temperatuur is goed en tot een uur of 11 blijft het droog. Dan begint het een beetje te miezeren, maar je wordt er eigenlijk niet zo erg nat van. Ik vond het in ieder geval geen vervelende regen en het heeft ook maar een uurtje geduurd, daarna werd het weer droog.

Bij de bagagerust krijgen we een consumptiebon voor een kop soep, maar ik hou er niet zo van om tijdens een tocht soep te eten. Na een tocht vind ik het heerlijk, maar niet tijdens een rust. Ik eet dus n van m'n eigen broodjes en neem er een kop koffie bij.

 

  Ik zit hier bij Marrie en Hanny aan een tafeltje, en als die weer opstappen zet Hanny een prachtige muts op. Ze moeten samen even van mij op de foto en zo is direct hun bijnaam voor deze nacht geboren: De Mutsen! Ik ben ze later nog een paar keer tegengekomen, maar omdat zij nou eenmaal veel sneller lopen dan ik, waren ze iedere keer alweer op weg als ik arriveerde.

 

We krijgen de routebeschrijving van het tweede stuk en ik zie als eerste een bekende binnenrust: de Vossenkuil in Oud-Vossemeer! Leuk, we gaan dus de twee bruggen naar Tholen weer over. Ik ben vooral benieuwd hoe de lange brug van Nieuw- naar Oud-Vossemeer er 's nachts uitziet! En ik word niet teleurgesteld, de brug staat prachtig in de schijnwerpers en ik geniet van het schouwspel. Op de brug hebben we de wind pal tegen en dat is best heftig, voordeel is wel dat je je dan kunt verheugen op windje mee op de tweede brug!  

 

Vlak voor de brug passeer ik het 40 km punt: we gaan aftellen! De rust in de Vossenkuil zit op 43,9 km en hier worden we allemaal getracteerd op een Zeeuwse bolus. Ja, daar ben je voor in Zeeland, tenslotte. Ik laat hem me goed smaken. Carola heeft me op dit stuk niet ingehaald, ze heeft samen gelopen met Bernard, die erge last van z'n voeten heeft. Als goede trailwalkers oefenen ze nu op het "samen afzien".

Vanaf Oud-Vossemeer gaat het richting het stadje Tholen, over een eindeloos fietspad. Je ziet de lichtjes van Tholen op afstand al verlokkelijk schijnen, maar het duurt eeuwen voor je er bent. Of eigenlijk niet bent, want we gaan Tholen niet in, we gaan onder de brug door en aan de andere kant naar boven en dan over de brug het eiland weer af.

Na de brug volgt er weer een eindeloos stuk, op de routebeschrijving staat: weg helemaal uitlopen tot rotonde, rotonde rechtdoor en dan bij de splitsing rechts aanhouden. En ja hoor, heel in de verte zie ik lichtjes die wel van een rotonde zullen zijn. Ik ben blij dat ik wind mee heb. Maar ik loop nog prima, heb nergens last van, dus ik ben nog in een opperbeste stemming. Ik arriveer bij de rotonde, ga rechtdoor, maar al wat er daarna komt: geen splitsing waarbij je rechtsaf kunt. Wel een splitsing naar links, maar voor de rest niks. De pijlen wijzen ook onverbiddelijk rechtdoor … Blijkt er dus nog een rotonde te zijn, ongeveer even ver weg als de eerste … Goed stuk om dood te gaan als je niet zo lekker loopt!

Maar uiteindelijk kom ik toch op de rust in Halsteren aan natuurlijk en een beetje gaar geworden van alle koffie die ik heb gedronken, ga ik nu eventjes aan de thee. Marrie en Hanny waren hier al weg en Carola en Bernard waren nog niet gearriveerd toen ik weer vertrok, dus heb ik hier geen bekenden gezien.

 

 

En nu komt het allersaaiste stukje van de tocht: we lopen een eindeloze weg door de industriewijk van Bergen op Zoom. En zo lekker als ik tot nu toe heb gelopen, zo beroerd gaat het nu. M'n rug begint heftig op te spelen, zo erg dat ik zelfs m'n lichte heuptasje niet meer kan velen, dat doe ik maar over m'n schouder. Ik word ook behoorlijk misselijk, proef nog steeds die thee, die had ik misschien beter niet kunnen nemen, ik ben nou eenmaal een koffiemens! Het begint ook nog eens te regenen en dit keer is het geen fijn miezerregentje, nee, het plenst nu aardig door. Ik sjok verder en ben uit m'n hum. Laten we het er maar op houden dat die engerd met z'n hamer naast me heeft gelopen …

Bij binnenkomst in de tweede bagagerust in Bergen op Zoom kom ik direct weer in een goed humeur. Alle tafeltjes zijn gedekt met een placemat en er staat een heel grote tafel met een uitgebreid ontbijt buffet. Het ziet er heel erg gezellig uit en heel gek, alle pijntjes zijn dan weer vergeten! Ik geniet van een krentenbol met dik boter en een bekertje zalige yoghurt, ik neem zelfs heel hebberig nog een tweede bekertje.

Om mijn rug te ontzien, neem ik alleen nog het strikt noodzakelijke mee voor de laatste 20 km en ik knoop m'n heuptasje aan m'n grote tas voor in de bagagewagen. Ik neem alleen nog het reflecterende rugzakje van de RWV mee. Omdat het buiten nog steeds plenst, doe ik m'n poncho aan. Net als ik weer weg wil gaan komen Bernard en Carola binnen, vergezeld door Gerard, Sandra en Bertus. Leuk, zie ik die ook nog even! De laatste drie lopen de 110 en mogen dus straks nog een lus gaan maken van 10 km.

Om half 9 ga ik op pad voor de laatste loodjes. M'n GPS staat hier al op 62 km en de routebeschrijving van het laatste stuk geeft 21,8 aan. Verdorie, dat is een lange KM! Maar welgemoed begin ik aan het eerste stuk van 9 km. Al gauw merk ik dat het met m'n rug weer helemaal verkeerd gaat en ik neem mezelf voor om om de 2 3 km even wat rek- en strekoefeningen te doen.

 

  Het parcours is hier wel erg leuk. We lopen door een bossig stukje en daardoor is het beschut en heb ik weinig last van de wind. Daardoor is ook de regen niet zo vervelend, hij valt hier gewoon recht naar beneden en giert niet in je gezicht. Eigenlijk best wel leuk, de regen maakt een tikkelgeluidje op m'n poncho. Ondanks de pijn in m'n rug loop ik stilletjes te genieten.

 

M'n eerste rek- en strekoefeningmomentje is op een stapel boomstammen. Even zitten met m'n hoofd tussen m'n knien, even staan en achterover geleund de hemel bewonderen en nog even met gebogen rug m'n tenen aanraken. Het doet me echt goed en ik kan weer een paar kilometer verder.

Met nog twee van die tussenstopjes bereik ik de n na laatste rust en zie: het is inmiddels droog geworden en af en toe piept er zelfs een klein stukje blauw tussen de wolken. In de rust gooi ik dan ook gauw m'n poncho uit en prop hem min of meer netjes in z'n zakje. Ik wil hem niet zo los in m'n rugzak doen, dan wordt de hele boel nat. Uitgebreid laten drogen doe ik thuis wel. Ik neem hier een colaatje voor als ik weer misselijk mocht worden. Verder vraag ik aan mensen van de controle na hoeveel kilometer de laatste rust zit, want dat staat niet op de routebeschrijving. Ik krijg te horen dat de rust op 6 kilometer zit en dat er nog een verrassing is: het allerlaatste stukje blijkt 2 kilometer korter te zijn! Kijk: daar knapt een mens van op!

In deze rust zitten ook de wandelaars die niet de nachttocht, maar de Morgenstondtocht lopen van 25 of 15 km. Hun bewondering voor de mensen die de lange afstanden lopen is leuk en doet me toch wel goed. Doet me denken aan de tijd dat ik zelf mensen die langere afstanden dan 40 liepen maar een beetje raar vond …

 

Op het volgende stuk wordt de hemel echt steeds blauwer en op een gegeven moment gaat de zon schijnen. Heerlijk, een foto van bomen met schaduwen op de grond! Ik krijg veel sms-jes van verschillende Walkers en nu ik niet meer m'n mobiel tegen de regen hoef te beschermen kan ik ook weer wat terug sms-en. Ik doe nog steeds trouw af en toe aan rek-strek en geniet van het uitzicht over weilanden en op de kerk van Nispen, waar de laatste rust zit.  

 

Dat is weer bij een voetbalkantine en hier neem ik nog een colaatje. Ik babbel wat net de mensen van de organisatie en vertel dat ik die weg door de industriewijk van BoZ nou zachtjes gezegd niet zo heel erg geslaagd vond. Ze vertelden dat er voor volgens jaar een heel andere route op het programma staat. Nou, ik ben benieuwd, want dat ik deze tocht nog wel vaker zal lopen, staat wel vast voor mij.

En dan het allerlaatste stukje van 5, 1 km. Nog een leuk momentje bij het punt waar de 110 km de lus in gaat. Daar staan pijlen op de grond: bij eentje staat: 110 km, bij de andere staat: 100 km en de rest. Ziezo, dan weet je gelijk weer waar je staat. Loop je 80 kilometer, hoor je bij "de rest". Achteraf wou ik dat ik er een fotootje van had gemaakt, maar daar dacht ik te laat aan en ik had geen zin meer om terug te lopen.

 

  En dan, ja hoor: daar is de parkeerplaats met Pandaatje en daar is de kantine: het THOR Honk. Ik ben binnen op m'n 10e Kennedymars! Ik meld me af en krijg een leuke sjaal als beloning, ook nog eens in m'n favoriete kleur: geel. Stempelen in het boekje, stempelen op de Kennedykaart en dan lekker met een soepje op een stoel ploffen! H, heerlijk gevoel is dat, binnen zijn na alle ups en downs van zo'n tocht!

 

De sms-jes van vrienden stromen binnen en ik organiseer al m'n spullen over de diverse tassen, zodat ik ze gemakkelijk mee kan dragen naar de auto. De parkeerplaats is hier een behoorlijk eind lopen! Ik heb eigenlijk heel weinig gebruikt van alle droge spullen die ik had meegenomen en ik neem me voor om dat voortaan ook maar niet meer te doen. Je loopt er alleen maar mee te sjouwen!

Ik bel Carola en Bernard nog even om te vertellen dat ik er alvast vandoor ga, ik heb nu echt behoeft om met m'n pijnlijke rug in een warm bad te gaan liggen en ik moet tenslotte ook nog een uur rijden. Als ik langer blijf zitten, ben ik bang dat ik te slaperig word om nog veilig te kunnen rijden. Van Carola hoor ik dat ze bijna binnen zijn, dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken, die komen er wel. En dat betekent dat alle W4W'ers weer binnen zijn. Toppie!

De rit terug naar huis gaat goed, ik val niet in slaap, vecht manmoedig tegen de verleiding om hamburgers bij de Mac te gaan halen en ben lekker bijtijds thuis. Best een handige tijd zo om 19.30 starten, ook al woon je wat verder weg, ben je toch niet zo laat thuis. Over de tocht zelf heb ik 17,5 uur gedaan. Voor 82,3 km en met deze wind, vind ik dat best netjes! De volgende KM op het programma is onze eigenste Kennedymars van WIK/RWV. De 10e, dus dat belooft wat leuks!

 

 

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

 

Vergeet mijn gastenboek niet!