De Blauwvingertocht

De Blauwvingertocht. Altijd al eens heen gewild. leuke naam met een leuk verhaal erachter. 't is alleen helemaal in Zwolle en da's wel een heel eind weg. Maar in dit prachtige weekend voorspellen ze ook voor zondag prima weer en geen ellende op de wegen. Ik besluit om dus toch maar een keer die kant op te gaan.

De start is om 9 uur, dus voor de zonsopgang tijdens het wandelen ben ik te laat, wel heb ik de zon weer schitterend op zien komen vanuit de auto. BramBram loodst me weer snel naar de Veemarkt, waar een medewerker op een spekglad stukje oprit staat en me een hoekje om wuift: daar is een parkeerplaats.

En inderdaad, het blauwe beestje staat op een mooi plekje en ik schuifel over de gladde oprit naar startbureau het Wandelhonk. Dat belooft wat voor de tocht straks! Vrijdag en gisteren waren de wegen helemaal sneeuw- en ijsvrij, maar dat is hier duidelijk anders.

Ik schrijf me in en omdat ik hier voor de eerste keer loop, neem ik ook maar weer eens met beloning. Het startbureau is tot 5 uur open, dus ik hoef me niet te haasten en ik neem nog even een lekker bakkie koffie. En natuurlijk leg ik op ieder tafeltje weer wat kaartjes neer, nieuw publiek, leuk!

Boven de bar staat een groepje ijsberen en één van die beren staat bij een grote foto van de IJsselbrug. Leuk tafereeltje en ik maak er even een fotootje van.

Tegen half 10 ga ik van start. Het eerste stukje gaat door een oud deel van Zwolle, mooie huizen en een leuk parkje. We komen ook langs het station en ik waan me in Nijmegen. Wat lijken die twee stations op elkaar!

Na de oversteek via een loopbrug over het spoor komt er een heel stuk door nieuwbouwwijken. Gelukkig heeft men wel zoveel mogelijk paadjes door parken en langs watertjes gevonden, maar ik vind het toch wel een beetje jammer. Voor mij ziet de ene nieuwbouwwijk er net zo uit als de andere en als je bijna 200 km rijdt is het een beetje zonde als je voor je gevoel net zo goed in Spijkenisse had kunnen lopen.

Op een gegeven moment komt er een stukje door een bos en hier loop ik gelijk weer volop te fotograferen. De wereld is nog steeds wit, hoewel de mooie rijp van de bomen is verdwenen. Ook is het hier, waar ik in het begin al bang voor was, op sommige stukjes spekglad. 't Is echt een beetje oppassen dus.

Ik hoor hier ook een specht roffelen, maar hoe ik ook om me heen tuur, ik kan het beestje niet ontdekken. Helaas volgt er na dit stukje bos weer een stuk door straten en ik begin me al af te vragen of ik nog wat meer van Zwolle te zien krijg dan alleen maar huizen.

De rust zit bij een voetbalvereniging op 12,7 km en hier neem ik een bakje koffie en een broodje knakworst. Dat laatste had ik beter niet kunnen doen, op het tweede stuk van de route heb ik daar behoorlijk last van gehad. Maar het smaakte prima.

In de kantine deed zich nog een vervelend voorval voor, een bejaarde wandelaarster werd niet goed en viel van een hoge barkruk af. Ze stond niet meer uit zichzelf op en de toegesnelde EHBO-ers vonden het verstandig om toch maar even de ambulance te laten komen. Die arriveerde net toen ik op het punt van vertrekken stond. Later hoorde ik dat de dame een behoorlijk lage bloeddruk had en waarschijnlijk niet goed is geworden door het temperatuurverschil. Ze hoefde niet met de ambulance mee, maar is met de auto terug naar het startbureau gebracht. Dat zijn geen leuke dingen!

Het parcours werd op het tweede deel gelukkig wel veel leuker. Na nog een klein stukje woonwijk gingen we eindelijk de vrije natuur in. Eerst een heel leuk stukje dijk en daarna kilometers lang langs de uiterwaarden van de IJssel. In de verte zag je de imposante IJsselbrug liggen en het was dat je hier aan de andere kant van het water liep, anders waande je je op de dijk langs de Waal bij Nijmegen!

Ik liep in ieder geval te genieten, het uitzicht was grandioos, het zonnetje scheen en de omgeving was natuurlijk helemaal nieuw voor me. Ik kwam onder andere langs "Het Kleine Veer", een veerdienst die in de zomermaanden de verbinding met het aan de overkant van de IJssel gelegen Hattem onderhoudt.

Vlak voor de IJsselbrug was het ijs bezaaid met honderden schaatsenrijders en het kostte me best wat moeite om tussen de mensenmassa's door te zigzaggen naar de brug toe. Het was razend gezellig en m'n camera maakte weer overuren natuurlijk. Echt een ouderwets ijsfestijn!

Maar al lopend zag je toch ook de keerzijde van de medaille: auto's op de toevoerwegen stonden schots en scheef geparkeerd en op sommige doodlopende stukjes was het haast onmogelijk om weg te komen met je auto. Ik was blij dat m'n blauwe beestje daar niet tussen stond.

Via een paar leuke bruggen en oude sluisjes ging de route verder een stuk langs het water en toen via weer hetzelfde oude wijkje als op de heenweg terug naar het startbureau. Bij aankomst stond GPS op 25,6 km, dus de route was uitstekend aan de maat.

Weer binnen in het startbureau heb ik toch even melding gemaakt van mijn teleurstelling over het hoge wijkengehalte en de medewerkers achter het startbureau waren het helemaal met me eens. Ze vinden het zelf ook erg jammer, maar ze zitten nu eenmaal in een hoek van waaruit het lastig is om direct de vrije natuur in te gaan.

Het tweede deel van de route maakte veel goed, dus ik heb het toch wel een leuke dag gevonden, een mooie afsluiting van een prachtig weekend. Daarbij was de tocht heel goed gepijld en de rust zat ook mooi midden in de route.

Toch wel tevreden heb ik dus de lange weg terug naar huis weer gereden en onderweg zag ik de zon op een spectaculaire manier onder de horizon zakken. Toen ik thuis was, werd het net echt donker. Na dit weekend in Verweggistan, doe ik het volgende week lekker dichtbij huis!

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!