Sint Nicolaastocht in Heemstede

Na de wel erg stadse tocht gisteren in Dordrecht had ik vandaag wel zin in een tochtje wat meer buitenaf en de keus viel op Heemstde, dat ligt tenslotte lekker dicht bij de duinen. Heemstede staat voor mij zo'n beetje synoniem met "Noorwegenreizen", want daar zit de Norske Turist Service, waar Rob en ik altijd onze reizen boekten. Meestal deden we dat ter plekke, waarna we later de reispapieren ook op gingen halen. Gezellige dagjes uit maakten we er altijd van.

En ook vandaag was het best een leuke dag. Binnen een half uur was ik al meer fotogenieke plekjes tegengekomen dan gisteren in de hele tocht! Helaas was het wel erg somber weer, de laatste anderhalf uur heb ik zelfs met paraplu gelopen, veel regen en vieze natte sneeuw. Later hoorde ik dat het in Zuid-Holland nog veel eerder was gaan regen, dus heb ik mazzel gehad!

Wat ik ook erg leuk vond is dat we door Vogelenzang kwamen en vanuit de verte had ik het al zien staan, maar opeens op een rotonde stond ik er vlak voor: Casa Carmeli!

Daar heb ik jarenlang twee dagen per jaar gewerkt om de boekhouding te controleren en de jaarrekening samen te stellen. Het vorige kantoor waar ik gewerkt heb was Rooms-Katholiek en gespecialiseerd in de non-profit sector. Dus kwam ik veel in ziekenhuizen, bejaardenhuizen, kruisverenigingen, maar ook instellingen als scholen en bijbehorende paterscommunauteiten, kloosters en katholieke schippersinternaten. Casa Carmeli was (is?) een retraitehuis/bezinningscentrum geleid door de zusters Carmelitessen. Man, dat werken daar noemde ik altijd m'n jaarlijkse tweedaagse rustkuur! In een gezellig huiskamertje aan de tafel met het pluchen kleed er op, koffiekan in zo'n ouderwetse theebeurs, schaaltje met versgebakken koekjes, geen telefoon en een zuster die om de haverklap kwam vragen of ze alles wel goed geboekt had, de ziel ... Tussen de middag was er in een apart kamertje een tafeltje voor me gedekt met een handgeborduurd kleedje, er stond een mandje brood en er was altijd iets van de warme maaltijd bij, een balletje gehakt of een blind vinkje met ouderwets vette hartinfarctenjus. Hartveroverende potjes jam uit de eigen tuin, kruisbessenjam herinner ik me nog, met handgeschreven etiketjes en van die stoffen dekseltjes. Ik geloof dat ik het werk, als ik een beetje m'n best had gedaan, wel in één dag had kunnen doen, maar goed, er stond twee dagen voor en in de hectiek van het werk van alle dag was dit echt een heerlijke klus. Eigenlijk had ik even moeten gaan vragen of Zuster Delphina nog leeft …

En tenslotte een vervelend voorval: in de laatste rust heb ik op het toilet m'n kleine portemonneetje laten liggen. Ik had m'n rugzak op een mooi plekje in de serre geparkeerd en ben met alleen m'n portemonneetje en m'n startkaart naar binnen gegaan, eerst naar het toilet en toen ik daarvandaan kwam vond ik het toch wel erg druk binnen en ben ik gelijk weer weggegaan. En dus had ik m'n portemonneetje niet meer nodig en dus miste ik dat pas een uur later ... Shitterdeshit!

Bij de finish hebben ze gebeld, ik ben nog naar het pannenkoekenhuis teruggereden en later in de week heb ik nog gebeld, maar naks, noppes, nada! M'n startkaart lag er overigens nog wel, waar ik uit opmaak dat het geen wandelaar is die m'n portemonneetje heeft meegenomen ... Jammer, dat ik geen eerlijke vinder heb getroffen! Gelukkig zaten er geen pasjes in en veel geld was het ook niet, maar ik vind het wel jammer van m'n portemonneetje, dat had ik al zo'n 10 jaar.

Op de terugweg ben ik nog eventjes koffie wezen drinken bij mams en toen weer naar huis, waar Bram me verwijtend aankeek: ga je nou ook al iedere keer zondags weg?

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

Vergeet mijn gastenboek niet!