Op de grens tussen BelgiŽ en Nederland

 

 

 

Een week met prachtig herfstweer en een vrije vrijdag, m'n liefje wat wil je nog meer? Helaas begon het mooie weer toch iets minder mooi te worden, vrijdag was koud en dik bewolkt.

Ik had een route van het AD uitgezocht (die hebben een tijdje geleden in de krant gestaan en die heb ik uitgeknipt) in Putte tegen de Belgische grens in Noord Brabant. Daar had ik al eens gelopen en ik herinnerde me dat ze daar van die prachtige beukenlaantjes hadden. Die zouden het best goed doen in herfsttintentooi.

Met behulp van het kaartje uit de krant heb ik op Map Source (de bij m'n gps geleverde software topografie van Nederland) een track getekend. Voor het eerst dat ik op die manier een track maak, ik ben benieuwd hoe het gaat.

 

  Het is best weer een aardig eind rijden en Bram Bram brengt me keurig net over de Belgische grens bij kasteel Ravenhof, waar de start is. De tocht is niet zo lang, maar 15 km en loopt voornamelijk door het bij het kasteel behorende landgoed, het Moretusbos

 

In het AD vertelt de boswachter het volgende over deze omgeving:

Het verhaal gaat dat de schatrijke jonkheer Moretus tijdens de Franse Revolutie hier zijn complete fortuin heeft begraven. Die schat zou er nog steeds moeten liggen. Volgens de overlevering heeft de heer des huizes zijn geld in het bos verstopt omdat hij bang was het kwijt te raken tijdens de Franse Revolutie. Dit soort verhalen spreekt natuurlijk enorm tot de verbeelding. Alhoewel velen hebben gezocht, is er nooit wat gevonden. Het parkbos stamt uit 1760 en is een van de oudste bossen van West-Brabant. Sommige delen zijn wel 250 jaar oud met monumentale eiken en beuken. Het is in opdracht van de jonkheer door de straatarme bevolking van Putte en Stabroek aangelegd in laat barokke stijl. Zo verdienden ze toch nog een boterham. Het gebied dat oorspronkelijk bestond uit arme stuifduintjes werd omgetoverd tot een rijk bos vol zangvogels. Het is een echt parkbos met rechte lijnen, geometrische vormen, lanen, doorkijkjes en een monumentaal theehuis, de GloriŽtte. En zoals het hoorde bij die tijd, groeien er plantensoorten die helemaal niet in een Nederlands bos thuishoren, zoals de rododendron. De stijlkenmerken proberen we zoveel mogelijk te behouden of te herstellen. Maar hoe verder van het kasteel af, hoe natuurlijker we het bos laten. Dood hout blijft daar gewoon liggen of staan, waar vogels als de zwarte specht en vleermuizen op afkomen. Wortels van omgewaaide bomen vormen er een schuilgelegenheid voor dieren. Schitterende rode beukenlanen, eikenlanen en de laan vol tamme kastanjes maken van het Moretusbos een echt wandelbos. De geografische ligging van het bos is natuurlijk ook heel bijzonder. Sinds 1830, toen BelgiŽ een aparte staat werd, ligt het kasteel in BelgiŽ en het Moretusbos met theehuis in Nederland.

 

Het kost even wat moeite om het begin van de tocht te vinden, ik moet naar een zekere Trapkesberg, maar de weg die ik volg buigt steeds verder af. Op een gegeven moment keer ik maar om en loop terug om een weggetje naar links te zoeken. Ik ben al bijna terug bij het kasteel als ik het weggetje vind. 4 km gelopen en weer terug bij het begin … dat gaat goed!  

 

  Op de Trapkesberg heb je uitzicht op BelgiŽ en dit was vroeger een strategisch punt voor de huzaren die hier waren gelegerd toen de manschappen van Napoleon voorbij trokken. De berg wordt ook wel de Huzarenberg genoemd. In de bomen gekerfde initialen zijn nog steeds stille getuigen van de huzaren die hier gelegerd waren. Sommige zijn eeuwen oud.

 

Even verderop staat het theehuis de GloriŽtte en weer wat verder beklim ik de Geldberg, waar de jonker zijn schat begraven zou hebben. Je hebt hier een leuk uitzicht over de weilanden en ik neem even een korte koffiepauze. Niet te lang want het is behoorlijk fris, ik heb zelfs af en toe m'n handschoenen aan.  

 

  Daarna gaan we echt de bossen in, lekker modderige paadjes en prachtige herfstkleuren. Heel erg jammer dat het zo bewolkt is, met zon zou het nog mooier geweest zijn. Heel eventjes komt de zon door de wolken piepen, maar helaas winnen de wolken het. Het verbaast me trouwens wel dat veel rododendrons in de knop staan en er hier en daar zelfs een paars bloemetje bloeit!

 

Een stukje hei volgt en dan kom ik bij een echte Belgische Taverne: De Leeuw van Vlaanderen. Ik heb wel trek in een lekker bakkie en ik ga dus even naar binnen. Het is een bere-gezellig bruin cafeetje, als ik binnenkom vallen de gezelligheid en de rooklucht als een warme jas om me heen. En tja, hoewel ik zelf niet rook vind ik toch dat een kroeg zo hoort te zijn, een kroeg hoort naar rook te ruiken! En eindelijk weer eens een kroeg waar gewoon iedereen binnen zit en niet de helft van de gasten buiten staat te roken …  

 

  Na de koffiepauze gaat de route een heel stuk langs de grens en ik kom langs een paar mooie grenspalen. Wel jammer dat ťťn van twee met graffiti is besmeerd. Wie doet dat nou, midden in een bos? Een paar schitterende laantjes met de mooiste herfstkleuren die je je kunt denken volgen en dan sta ik weer bij de GloriŽtte.

 

GPS staat op 16,5 en met die 4 km van het begin heb ik dus een dikke 20 km. gelopen. Overigens ben ik na dat eerste begin nergens fout gelopen, het gaat dus best goed, die track op de kaart tekenen. Ik heb het een leuke tocht gevonden, volgende keer ga ik weer zoiets proberen, ik heb nog een hele verzameling van dat soort wandelingen, geen lange afstanden, maar leuk voor een vrije vrijdag zoals vandaag!

 

 

 

 

Tot volgende keer en groetjes van Wandelbeer!

 

Vergeet mijn gastenboek niet!