De Wiericke Route

De start was bij een gezellig cafeetje, dus ik kon mooi nog even toiletteren. En daarna de tocht: een grasdijk langs de Dubbele Wiericke heen en langs de Enkele Wiericke terug. En zelfs een fervent polderliefhebber als ik vond dit toch wel een beetje saai worden op den duur …

Kan ook aan het warme weer gelegen hebben hoor, het was bloedheet, zonder een plekje schaduw. In Driebruggen ben ik neergezegen op een bankje bij het brugwachtershuisje en heb me daar vermaakt met de amicale manier waarop de buurman de brugwachter verzocht de brug open te doen. En toen was de brug dan open en toen kreeg hij z'n motor niet aan de praat … Inmiddels stond natuurlijk het hele dorp voor de open brug te wachten, wat veel joelen en jouwen tot gevolg had, en een luid applaus toen de motor eindelijk aansloeg.

Verderop moest ik de snelweg onderdoor, maar dat moest via zo'n eng smal stukje metaal, zonder enig houvast en helemaal begroeid met brandnetels, dat ik dat echt niet aandurfde. Dat betekende wel 3 km omlopen …

Inmiddels hàd ik het niet meer van de warmte en ik besloot aan de andere kant een lusje links te laten liggen. Terug dus via de Enkele Wiericke en ik heb nog nooit zo hard voor mezelf geduimd dat dáár de onderdoorgang wel te doen zou zijn … Gelukkig wel en onder de snelweg was het zo lekker koel dat ik daar zeker een kwartier af heb zitten koelen.

Daarna dus weer zo'n zelfde stuk terug, weer zo'n grasdijk, helemaal kaal, geen boom te bekennen, dus ook geen schaduw … zoals ik al zei: eigenlijk gekkenwerk!

Toen kwam er wel een leuk stukje over de Kippenkade langs de Loosdrechtse Plassen. De Kippenkade is een heel smal padje dwars door bomen en struikgewas, eindelijk schaduw dus. Maar dat duurde niet zo lang en op het stuk dat daarna volgde dacht ik echt af en toe dat ik van m'n stokje zou gaan, helemaal uit de wind en vol in de zon. Aan het eind stond er een molen, in het bijbehorende woonhuis waren ze aan het klussen en heb ik gevraagd of ze m'n waterzak even met vers water wilden vullen.

Die hebben ze tot de rand toe gevuld, maar voor de laatste 4 kilometer had ik natuurlijk lang geen 2 liter water nodig, dus ik heb mezelf even heerlijk ondergesprenkeld. Toen kon ik er wel weer tegenaan voor het laatste stukje. Helemaal op het eind was er ook nog een spoorlijn waar ik onderdoor moest, maar geen onderdoorgang te bekennen! Toen ben ik gewoon doorgestoken naar waar ik 's morgens had gelopen (handig zo'n GPS met kaarten!) en heb de laatste kilometer gewoon over de weg gedaan. Ik had het helemaal gehad met grasdijken!

Terug bij het gezellige cafeetje heb ik een gigantische sorbet zitten verorberen en heb ik een stempeltje voor m'n wandelboekje gescoord. Misschien een leuke tocht om nog eens in de lente of de herfst te doen, maar ik doe dit beslist nooit meer in dit soort hitte! En 't was nog niet eens zo'n lange tocht: ik heb 22 km gelopen, maar ik was compleet gestoofd! Ik denk dat ik morgen een zwembad op ga zoeken!